வாயுபுராணம்

ஶப்தா ஹி ஸா புரீ பூர்வ்வம் நிகும்பேந மஹாத்மநா। ஶூந்யா வர்ஷஸஹஸ்ரம் வை பவித்ரீதி புநஃ புநஃ ।। ௩௦.

அந்த நகரம் முன்பு மகான் நிகும்பன் tarafından சபிக்கப்பட்டதால், ஆயிரம் ஆண்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் வெறிச்சோடியாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது.

தஸ்யாந்து ஶப்தமாத்ராயாம் திவோதாஸஃ ப்ரஜேஶ்வரஃ। விஷயாந்தே புரீம் ரம்யாம் கோமத்யாம் ஸந்ந்யவேஶயத் ।। ௩௦.

அந்த சாபம் நிகழ்ந்ததும், மக்கள் அரசன் திவோதாசன், தனது நாட்டின் எல்லையில், கோமதி ஆற்றங்கரையில் அழகான ஒரு நகரை அமைத்தான்.

ரு'ஷ ஊசுஃ।। வாராணஸீம் கிமர்தந்தாம் நிகும்பஃ ஶப்தவாந் புரா। நிகும்பஶ்சாபி தர்ம்மாத்மா ஸித்தக்ஷேத்ரம் ஶஶாப யஃ ।। ௩௦.

முனிவர்கள் கேட்டனர்: 'நிகும்பன் ஏன் வாரணாசியை முன்பு சபித்தான்? அந்த தர்மமுள்ள நிகும்பன் ஏன் அந்த புனித நிலத்தையும் சபித்தான்?'

ஸூத உவாச।। திவோதாஸஸ்து ராஜர்ஷிர்நகரீம் ப்ராப்ய பார்திவஃ। வஸதே ஸ மஹாதேஜாஃ ஸ்பீதாயாம் வை நராதிபஃ ।। ௩௦.

சூதர் சொன்னார்: 'அரசர் திவோதாசன் அந்த நகரை பெற்றவுடன், அந்த மகத்தான ஆளும், வளமான நகரில் வாழ்ந்தார்.'

ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து க்ரு'ததாரோ மஹேஶ்வரஃ। தேவ்யாஃ ஸ ப்ரியகாமஸ்து வஸாநஶ்ச ஸுராந்திகே ।। ௩௦.

அந்த நேரத்தில், மகேஸ்வரன் திருமணம் செய்து, தன் மனமகளுடன் தேவதைகளிடையே வாழ்ந்தார்.

தேவாஜ்ஞயா பாரிஷதா விஶ்வரூபாஸ்தபோதநாஃ। பூர்வோக்தை ரூபவிஶேஷஸ்தோஷயந்தி மஹேஶ்வரீம் ।। ௩௦.

தேவர்களின் today, முன்பு கூறப்பட்ட பலவகை வடிவங்களுடன், தவசில் சிறந்தவர்கள், மகாதேவியின் மனதை மகிழ்வித்தார்கள்.

ஹ்ரு'ஷ்யதி தைர்மஹாதேவோ மேநா நைவ து ஹ்ரு'ஷ்யதி। ஜுகுப்ஸதே ஸா நித்யஞ்ச தேவம் தேவீம் ததைவ ச ।। ௩௦.

அவர்களால் மகாதேவன் மகிழ்ந்தார்; ஆனால் மேனா மகிழவில்லை. அவள் எப்போதும் அந்த தேவனையும், தேவியையும் குறை கூறினாள்.

மம பார்ஶ்வே த்வநாசாரஸ்தவ பர்த்தா மஹேஶ்வரஃ। தரித்ரஃ ஸர்வ ஏவேஹ அக்லிஷ்டம் லடதேऽநகே ।। ௩௦.

'உன் கணவர் மகேஸ்வரன் என் அருகில் ஒழுங்கற்றவர்; இங்கே அவர் முற்றிலும் ஏழை, ஆனாலும் கவலையில்லாமல் வாழ்கிறார், பாவமில்லாதவளே.'

மாத்ரா ததோக்தா வசஸா ஸ்த்ரீஸ்வபாவாந்நசாக்ஷமத்। ஸ்மிதம் க்ரு'த்வா து வரதா ஹரபார்ஶ்வமதாகமத் ।। ௩௦.

தாயார் இப்படிச் சொன்னபோது, பெண்ணின் இயல்பால் அதை சகிக்க முடியவில்லை; ஆனால் புன்னகையுடன் வரதா ஹரனின் அருகே சென்றாள்.

விஷண்ணவதநா தேவீ மஹாதேவமபாஷத। நேஹ வத்ஸ்யாம்யஹம் தேவ நய மாம் ஸ்வம் நிவேஶநம் ।। ௩௦.

முகம் சோகமாக, தேவியார் மகாதேவனிடம் சொன்னாள்: 'ஓ தேவா, நான் இங்கே தங்கமாட்டேன்; என்னை உன் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்.'

ததோக்தஸ்து மஹாதேவஃ ஸர்வாம்ல்லோகாநவேக்ஷ்ய ஹ। வாஸார்தம் ரோசயாமாஸ ப்ரு'திவ்யாம் து த்விஜோத்தமாஃ। வாராணஸீம் மஹாதேஜாஃ ஸித்தக்ஷேத்ரம் மஹேஶ்வரஃ ।। ௩௦.

அப்படிச் சொன்னதும், மகாதேவன் எல்லா உலகங்களையும் பார்த்து, பூமியில் வாழ்வதற்காக, உத்தமர், பிரசித்தி பெற்ற புனிதமான வாரணாசியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

திவோ தாஸேந தாம் ஜ்ஞாத்வா நிவிஷ்டாந்நகரீம் பவஃ। பார்ஶ்வாஸ்தம் ஸ ஸமாஹூய கணேஶம் க்ஷேமகம் ப்ரவீத் ।। ௩௦.

திவோதாசன் அந்த நகரில் குடியேறியதை அறிந்த பவன், அருகில் இருந்த கணேசனை அழைத்து, காப்பாளரிடம் சொன்னார்.

கணேஶ்வர புரீங்கத்வா ஸூந்யாம் வாராணஸீம் குரு। ம்ரு'துநா சாப்யுபாயேந அதிவீர்யஃ ஸ பார்திவஃ ।। ௩௦.

'கணங்களின் தலைவனே, அந்த நகருக்கு சென்று, வாரணாசியை வெறிச்சோடியாக்கு; அந்த அரசன் மிக வலிமைமிக்கவன், எனவே மென்மையான முறையில் செய்.'

ததோ கத்வா நிகும்பஸ்து புரீம் வாராணஸீம் புரா । ஸ்வப்நே ஸந்தர்ஶயாமாஸ மங்கநம் நாம நாபிதம் ।। ௩௦.

பின்னர் நிகும்பன் வாரணாசி நகருக்கு சென்று, அங்கு மங்கனன் என்ற நாப்பித்தனை கனவில் தோன்றினார்.

ஶ்ரேயஸ்தேऽஹம் கரிஷ்யாமி ஸ்தாநம் மே ரோசயாநக। மத்ரூபாம் ப்ரதிமாம் க்ரு'த்வா நகர்ய்யந்தே நிவேஶய ।। ௩௦.

'நான் உனக்கு நன்மை செய்வேன்; எனக்காக ஒரு இடம் தேர்ந்தெடு, பாவமில்லாதவனே. என் உருவத்தில் ஒரு சிலை செய்து, நகரத்தில் நிறுவு.'

ததா ஸ்வப்நே யதா த்ரு'ஷ்டம் ஸர்வம் காரிதவாந் த்விஜாஃ। நகரீத்வார்யநுஜ்ஞாப்ய ராஜாநந்து யதாவிதி ।। ௩௦.

கனவில் கண்டதுபோல், அவன் எல்லாவற்றையும் செய்தான், முனிவர்களே; அரசனிடம் விதிப்படி அனுமதி பெற்று செய்தான்.

பூஜா து மஹதீ சைவ நித்யமேவ ப்ரயுஜ்யதே। கந்தைர்தூபைஶ்ச மால்யைஶ்ச ப்ரேக்ஷணீயைஸ்ததைவ ச ।। ௩௦.

அங்கு எப்போதும் பெரிய பூஜை நடைபெறுகிறது; வாசனைப்பூ, தூபம், மாலைகள் மற்றும் அழகான பொருட்களால் வழிபாடு செய்யப்படுகிறது.

அந்நப்ரதாநயுக்தைஶ்ச அத்யத்புதமிவாபவத்। ஏவம் ஸம்பூஜ்யதே தத்ர நித்யமேவ கணேஶ்வரஃ ।। ௩௦.

அன்னம் அர்ப்பணித்து வழிபட்டபோது, அங்கு மிகவும் அதிசயமானதாக இருந்தது; அப்படியே அங்கு எப்போதும் கணேசுவரர் வழிபடப்படுகிறார்.

ததோ வரஸஹஸ்ராணி நகராணாம் ப்ரயச்சதி । புத்ராந் ஹிரண்யமாயூம்ஷி ஸர்வ்வகாமாம்ஸ்ததைவ ச ।। ௩௦.

பின்னர் அவர் ஆயிரக்கணக்கான வரங்களை அந்த நகரங்களுக்கு அளிக்கிறார்; மகன்கள், பொன், நீண்ட ஆயுள், எல்லா விருப்பங்களும் கூட வழங்கப்படுகின்றன.

ராஜ்ஞஸ்து மஹிஷீ ஶ்ரேஷ்டா ஸுயஶா நாம விஶ்ருதா। புத்ரார்தமாகதா ஸாத்வீ ராஜ்ஞா தேவீ ப்ரசோதிதா ।। ௩௦.

அந்த அரசரின் முதன்மை மகாராணி, புகழ்பெற்ற சுயசா என்ற பெயருடையவள், மகன் பெற வேண்டும் என்று அரசரால் தூண்டப்பட்டு அங்கு வந்தாள்.

பூஜாந்து விபுலாம் க்ரு'த்வா தேவீ புத்ராநயாசத। புநஃ புநரதாகம்ய பஹுஶஃ புத்ரகாரணாத் ।। ௩௦.

அவள் பெரிய பூஜை செய்து, மகன்கள் வேண்டினாள்; மீண்டும் மீண்டும் பல முறை மகன் வேண்டி வந்தாள்.

ந ப்ரயச்சதி புத்ராம்ஸ்து நிகும்பஃ காரணேந து। ராஜா யதி தத் க்ருத்யேத ததஃ கிஞ்சித் ப்ரவர்த்ததே ।। ௩௦.

நிகும்பன் ஏதேனும் காரணத்தால் மகன்களை தரவில்லை; அதனால் அரசன் கோபப்பட்டால், அப்பொழுது ஏதோ ஒன்று நடக்கும்.

அத தீர்கேண காலேந க்ரோதோ ராஜாநமாவிஶத்। பூதம் த்விதம் மஹாத்வாரி நகராணாம் ப்ரயச்சதி ।। ௩௦.

நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, கோபம் அரசனை ஆட்கொண்டது; அப்போது நகரத்தின் பெரிய வாயிலில் ஒரு உயிரினை அவர் கொடுத்தார்.

ப்ரீத்யா வராம்ஶ்ச ஶதஶோ ந கிஞ்சித்து ப்ரவர்த்ததே। மாமகைஃ பூஜ்யதே நித்யம் நகர்யாம் மம சைவ து ।। ௩௦.

அன்பால் நூற்றுக்கணக்கான வரங்களை அவர் அளித்தாலும், வேறு எதுவும் நடக்கவில்லை; என் மக்கள் என் நகரத்தில் எப்போதும் அவரை வழிபடுகிறார்கள்.

தத்ரார்ச்சிதஶ்ச பஹுஶோ தேவ்யா மே தத்ர காரணாத் । ந ததாதி ச புத்ரம் மே க்ரு'தக்நோ பஹுபோஜநஃ ।। ௩௦.

அங்கு என் மகாராணி பலமுறை அந்தக் காரணத்துக்காக அவரை வழிபட்டார்; ஆனாலும், நிறைய உணவு உண்ணும் அவன் எனக்கு மகனை தரவில்லை.

அதோ நார்ஹதி பூஜாந்து மத்ஸகாஶாத் கதஞ்சந। தஸ்மாத்து நாஶயிஷ்யாமி தஸ்ய ஸ்தாநம் துராத்மநஃ ।। ௩௦.

எனவே, அவன் எந்த விதத்திலும் என்னிடம் இருந்து பூஜை பெற தகுதி இல்லை; அதனால், அந்தத் தீயவனின் இடத்தை நான் அழித்து விடுவேன்.

ஏவம் து ஸவிநிஶ்சித்ய துராத்மா ராஜ கில்பிஷீ। ஸ்தாநம் கணபதேஸ்தஸ்ய நாஶயாமாஸ துர்மதிஃ ।। ௩௦.

இவ்வாறு உறுதியாக முடிவு செய்து, பாவமுள்ள அரசன், கெட்ட எண்ணத்துடன் கணபதியின் இடத்தை அழித்துவிட்டான்.

பக்நமாயதநம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜாநமகமத் ப்ரபுஃ। யஸ்மாத்ரு'தேऽபராதம் மே த்வயா ஸ்தாநம் விநா ஶிதம் ।। ௩௦.

கோயில் உடைந்ததை பார்த்து, ஆண்டவன் அரசரிடம் வந்தார்: 'எனக்கு தவறு செய்யாமல், காரணமில்லாமல் நீ என் இடத்தை அழித்துவிட்டாய்.' என்றார்.

அகஸ்மாத் து புரீ ஶூந்யா பவித்ரீ தே நராதிப। ததஸ்தேந து ஶாபேந ஶூந்யா வாராணஸீ ததா ।। ௩௦.

'எதிர்பாராதவிதமாக, உன் நகரம் வெறுமையாகி விடும், மனிதர்களின் தலைவனே; அந்த சாபத்தால், வாராணசியும் வெறுமை ஆனது.'