வாயுபுராணம்

ஸஹஸா யோகமேஷ்யாமி யுஷ்மாகம் கார்யஸித்தயே। ஏவமுக்த்வா கதஸ்தத்ர ப்ரதிஷ்டாநம் மஹாயஶாஃ ।। ௨௯.

'உங்கள் காரியம் நிறைவேற நான் திடீரென வந்து உதவுவேன்.' என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மகோன்னதர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஸ நிஶாயாமதாகம்ய மேஷமேகம் ஜஹார வை। மாத்ரு'வத்வர்த்ததே ஸா து மேஷயோஶ்சாருஹாஸிநீ ।। ௨௯.

அந்த இரவில் வந்து, அவர் ஒரு ஆட்டைக் கொண்டு சென்றார்; அழகான புன்னகையுடன் அவள், அந்த ஆடுகளை தன் பிள்ளைகளாகவே பார்த்தாள்.

கந்தர்வாகமநம் ஜ்ஞாத்வா ஶயநஸ்தா யஶஸ்விநீ। ராஜாநமப்ரவீத்ஸா து புத்ரோ மே ஹ்ரியதேதி வை ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் வந்ததை அறிந்த அந்த புகழ் பெற்ற பெண் படுக்கையில் இருந்தபடியே, 'என் மகன் இப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்' என்று அரசனிடம் சொன்னாள்.

ஏவமுக்தோ விநிஶ்சித்ய நக்நஸ்திஷ்டதி வை ந்ரு'பஃ । நக்நம் த்ரக்ஷ்யதி மாம் தேவீ ஸமயோ விததோ பவேத் ।। ௨௯.

இவ்வாறு கேட்ட அரசன், சிந்தித்து, உடை இல்லாமல் நின்றான்; 'தேவி என்னை நிர்வாணமாகப் பார்த்தால், நிபந்தனை முறியடையும்' என்று எண்ணினான்.

ததோ பூயஸ்து கந்தர்வ்வா த்விதீயம் மேஷமாததுஃ। த்விதீயேऽபஹ்ரு'தே மேஷே ஐலம் தேவீ தமப்ரவீத் ।। ௨௯.

அதன்பின் கந்தர்வர்கள் இரண்டாவது ஆட்டையும் எடுத்துச் சென்றார்கள்; இரண்டாவது ஆடு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, தேவி அயிலனிடம் சொன்னாள்,

புத்ரௌ மம ஹ்ரு'தௌ ராஜந்நநாதாயா இவ ப்ரபோ। ஏவமுக்தஸ்ததோத்தாய நக்நோ ராஜா ப்ரதாவிதஃ ।। ௨௯.

'என் இரு பிள்ளைகளும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டார்கள், அரசே; நான் பாதுகாவலர் இல்லாதவளாகிவிட்டேன்.' என்று சொன்னதும், அரசன் எழுந்து நிர்வாணமாக ஓடினான்.

மேஷாபப்யாம் பதவீம் ராஜந் கந்தர்வ்வைர்வ்யுத்திதாமத। உத்பாதிதா து மஹதீ மாயா தத்பவநம் மஹத் ।। ௨௯.

ஆடுகளின் பாதைபடி அரசன் சென்றபோது, கந்தர்வர்கள் பெரிய மாயை செய்து, அற்புதமான ஒரு அரண்மனை உருவாக்கினார்கள்.

ப்ரகாஶிதந்து ஸஹஸா ததோ நக்நமவேக்ஷ்ய ஸா। நக்நம் த்ரு'ஷ்ட்வா திரோऽபூத்ஸா அப்ஸரா காமரூபிணீ ।। ௨௯.

அந்த மாயை திடீரென வெளிப்பட்டதும், அவள் அரசனை நிர்வாணமாகப் பார்த்தாள்; அவனை அந்த நிலையில் பார்த்தவுடன், அந்த உருவம் மாற்றும் அப்பசரஸ் மறைந்து விட்டாள்.

திரோபூதாந்து தாம் ஜ்ஞாத்வா கந்தர்வாஸ்தத்ர தாவுபௌ। மேஷௌ த்யக்த்வா ச தே ஸர்வே தத்ரைவாந்தர்ஹிதாபவந் ।। ௨௯.

அவள் மறைந்ததை அறிந்த கந்தர்வர்கள், அந்த இரண்டு ஆடுகளையும் அங்கே விட்டுவிட்டு, அனைவரும் அங்கிருந்து மறைந்து விட்டார்கள்.

உத்ஸ்ரு'ஷ்டாவுரணௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜா க்ரு'ஹ்யாகதஃ ப்ரபுஃ। அபஶ்யம்ஸ்தாம் து வை ராஜா விலலாப ஸுதுஃகிதஃ ।। ௨௯.

இரண்டு ஆடுகளும் அங்கே விட்டுவிடப்பட்டதைப் பார்த்த அரசன், வீட்டிற்கு திரும்பினார்; அவளை காணாததால், ஆழ்ந்த துயரத்தில் அழுதார்.

சசார ப்ரு'திவீம் சைவ மார்கமாணஸ்ததஸ்ததஃ। அதாபஶ்யச்ச தாம் ராஜா குருக்ஷேத்ரே மஹாபலஃ ।। ௨௯.

அந்த அரசன் பூமியில் இடம் இடமாகத் தேடி அலைந்தார்; பின்னர், அவர் குருக்ஷேத்திரத்தில் அவளை கண்டார்.

ப்லக்ஷதீர்தே புஷ்கரிண்யாம் விகாடேநாம்புநாப்லுதாம்। க்ரீடந்தீமப்ஸரோபிஶ்ச பஞ்சபிஃ ஸஹ ஶோபநாம் ।। ௨௯.

பிலக்ஷம் என்ற இடத்தில், ஒரு அழகான தாமரை நிறைந்த குளத்தில், அவள் நீரில் முழுகி, ஐந்து அழகான அப்சரஸ்களுடன் விளையாடினாள்.

அபஶ்யத்ஸா ததஃ ஸுப்ரூ ராஜாநமவிதூரதஃ। உர்வஶீ தாஃ ஸகீஃ ப்ராஹ அயம் ஸ புருஷோத்தமஃ ।। ௨௯.

அப்போது, அழகான புருவம் கொண்ட ஊர்வசி, அருகில் இருந்த அரசனை பார்த்தாள். அவள் தன் தோழிகளிடம், 'இதுவே அந்த உன்னதமான மனிதன்' என்று சொன்னாள்.

யஸ்மிந்நஹமவாத்ஸம் ஹி தர்ஶயாமாஸ தம் ந்ரு'பம் । தத ஆவிர்பபூவுஸ்தாஃ பஞ்சசூடாப்ஸராஸ்து தாஃ ।। ௨௯.

நான் ஒருகாலத்தில் இவருக்கே சொந்தமானவள் என்று ஊர்வசி அந்த அரசனை காட்டினாள். உடனே, அந்த ஐந்து சடையுடன் கூடிய அப்சரஸ்கள் அங்கு தோன்றினார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து ராஜா தாம் ப்ரீதஃ ப்ரலாபாந் குருதே பஹூந்। ஆயாஹி திஷ்ட மநஸா கோரே வசஸி திஷ்ட ஹே ।। ௨௯.

அந்த அரசன் அவளை பார்த்ததும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, பல இனிய வார்த்தைகள் பேசினான்: 'இங்கு வா, நிற்கவும், என் மனதில் என்றும் இரு, என் வார்த்தைகளில் நிலைத்திரு, அழகியே.'

ஏவமாதீநி ஸூக்ஷ்மாணி பரஸ்பரமபாஷத। உர்வ்வஶீ த்வப்ரவீச்சைலம் ஸகர்பாஹம் த்வயா ப்ரபோ ।। ௨௯.

இப்படிப் பல நுட்பமான வார்த்தைகள் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆனால் ஊர்வசி, 'ஐலா, நீயால் நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்னாள்.

ஸம்வத்ஸராத் குமாரஸ்தே பவிதா நவ ஸம்ஶயஃ। நிஶாமேகாந்து வை ராஜா ஹ்யவஸத்து தயா ஸஹ ।। ௨௯.

'ஒரு வருடம் கழித்து உனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்—இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.' அந்த இரவு முழுவதும் அரசன் அவளுடன் தனியாக இருந்தான்.

ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டோ ஜகாமாத ஸ்வபுரந்து மஹாயஶாஃ। கதே ஸம்வத்ஸரே ராஜா உர்வ்வஶீம் புநராகமத் ।। ௨௯.

மிக மகிழ்ச்சியுடன், புகழ் பெற்ற அந்த அரசன் தன் நகரத்திற்கு திரும்பினார். ஒரு வருடம் கடந்தபின், அவர் மீண்டும் ஊர்வசியை சந்திக்க வந்தார்.

உஷித்வா து தயா ஸார்த்தமேகராத்ரம் மஹாமநாஃ। காமார்த்தஶ்சா ப்ரவீத்தீநோ பவ நித்யம் மமேதி வை ।। ௨௯.

அவளுடன் ஒரு இரவு கழித்தபின், பெரிய மனம் கொண்ட அரசன், ஆசையில் துடித்து, துயரத்துடன், 'என்றும் எனக்காக இரு' என்று கேட்டான்.

உர்வ்வஶ்யதாப்ரவீச்சைலம் கந்தர்வாஸ்தே வரம் ததுஃ। தம் வ்ரு'ணீஷ்வ மஹாராஜ ப்ரூஹி சைதாம்ஸ்த்வமேவ ஹி ।। ௨௯.

அப்போது ஊர்வசி, 'கந்தர்வர்கள் உனக்கு ஒரு வரம் வழங்கியுள்ளனர்; அதில் நீ விரும்பியதை தேர்ந்தெடு, மகாராஜா, நீயே அவர்களிடம் தெரிவி' என்று சொன்னாள்.

வ்ரு'ணே நித்யம் ஹி ஸாலோக்யம் கந்தர்வாணாம் மஹாத்மநாம்। ததேத்யுக்த்வா வரம் வவ்ரே கந்தர்வாஶ்ச ததாஸ்த்விதி ।। ௨௯.

'நான் எப்போதும் அந்த மகாத்மா கந்தர்வர்களுடன் ஒரே உலகில் வாழ விரும்புகிறேன்' என்று அவர் சொன்னார். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கந்தர்வர்கள் ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

ஸ்தாலீமக்நேஃ பூரயித்வா கந்தர்வ்வாஶ்ச தமப்ருவந்। அநேந இஷ்ட்வா லோகந்தம் ப்ராப்ஸ்யஸி த்வம் நராதிப ।। ௨௯.

அக் கந்தர்வர்கள், அக்னிக்காக ஒரு பாத்திரத்தை நிரப்பி, 'இதைக் கொண்டு யாகம் செய்தால், நீ உயர்ந்த உலகை அடைவாய், அரசனே' என்று சொன்னார்கள்.

தமாதாய குமாரந்து நகராயோபசக்ரமே। நிஃக்ஷிப்ய தமரண்யாஞ்ச ஸ புத்ரந்து க்ரு'ஹம் யயௌ ।। ௨௯.

அந்த குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு நகரம் நோக்கி புறப்பட்டான்; ஆனால் அவனை காட்டில் விட்டு விட்டு, வீட்டிற்கு சென்றான்.

புநராதாய த்ரு'ஶ்யாக்நிமஶ்வத்தம் தத்ர த்ரு'ஷ்டவாந்। ஸமீபதஸ்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யஶ்வத்தம் தத்ர விஸ்மிதஃ ।। ௨௯.

மீண்டும் வெளிப்படையாகக் காட்டும் அக்னியை எடுத்துக்கொண்டு, அங்கு ஒரு அஸ்வத்த மரத்தை பார்த்தான்; அருகில் அந்த அஸ்வத்தத்தை பார்த்ததும், ஆச்சரியப்பட்டான்.

கந்தர்வ்வேப்யஸ்ததாக்யாதுமக்நிநா காம் கதஸ்து ஸஃ । ஶ்ருத்வா தமர்தமஶிலமரணிம் து ஸமாதிஶத் ।। ௨௯.

அவன் அக்னியுடன் கந்தர்வர்களிடம் சென்று நடந்ததை கூறினான்; அதை கேட்ட அக்னி, அஸ்வத்த மரத்திலிருந்து அரணி செய்யுமாறு உத்தரவிட்டான்.

அஶ்வத்தாதரணிம் க்ரு'த்வா மதித்வாக்நிம் யதாவிதி। தேநேஷ்ட்வா து ஸலோகம் நஃ ப்ராப்ஸ்யஸி த்வம் நராதிப। மதித்வாக்நிம் த்ரிதா க்ரு'த்வா ஹ்யயஜத்ஸ நராதிபஃ ।। ௨௯.

அஸ்வத்த மரத்திலிருந்து அரணி செய்து, முறையின்படி அக்னியை உருவாக்கினான்; அதைக் கொண்டு யாகம் செய்தால், நீ எங்கள் உலகை அடைவாய், அரசனே. அக்னியை மூன்று பாகமாகப் பிரித்து, அரசன் யாகம் செய்தான்.

இஷ்ட்வா யஜ்ஞைர்பஹுவிதைர்கதஸ்தேஷாம் ஸலோகதாம்। வாஸாய ச ஸ கந்தர்வ்வஸ்த்ரேதாயாம் ஸ மஹாரதஃ। ஏகோऽக்நிஃ பூர்வமாஸீத்வை ஐலஸ்த்ரீம்ஸ்தாநகல்பயத் ।। ௨௯.

பலவகை யாகங்கள் செய்து, அவன் கந்தர்வர்களின் உலகை அடைந்தான். திரேதா யுகத்தில் அந்த வீர கந்தர்வன் அங்கு வாழ்ந்தான்; முன்பு ஒரே அக்னி இருந்தது, ஐலன் அந்த பெண்களை ஏற்படுத்தினான்.

ஏவம்ப்ரபாவோ ராஜாஸீதைலஸ்து த்விஜஸத்தமாஃ। தேஶே புண்யதமே சைவ மஹர்ஷிபிரலம்க்ரு'தே ।। ௨௯.

இவ்வாறு, இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கெல்லாம், அந்த ஐலன் என்ற அரசன் மிகுந்த வல்லமை உடையவராக, மகா முனிவர்கள் அலங்கரித்த புனிதமான நாட்டில் வாழ்ந்தார்.

ராஜ்யம் ஸ காரயாமாஸ ப்ரயாகே ப்ரு'திவீ பதிஃ। உத்தரே யாமுநே தீரே ப்ரதிஷ்டாநே மஹாயஶாஃ ।। ௨௯.

அந்த பூமியின் அதிபதி, பிரயாகத்தில், யமுனையின் வடகரையில், புகழ் பெற்ற பிரதிஷ்டானத்தில் தன் அரசாட்சியை நிறுவினார்.