வாயுபுராணம்

ரு'ஷய ஊசுஃ।। கந்தர்வா சோர்வஶீ தேவீ ராஜாநம் மாநுஷம் கதம்। தேவாநுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸம்ப்ராப்தா தந்நோ ப்ரூஹி பஹுஶ்ருத ।। ௨௯.

முனிவர்கள் கேட்டனர்: கந்தர்வர்களில் தேவியான உர்வசி, எவ்வாறு தேவர்களை விட்டு, மனித மன்னனிடம் வந்தாள்? அதை எங்களுக்கு கூறு, அறிவில் சிறந்தவனே.

ஸூத உவாச।। ப்ரஹ்மஶாபாபிபூதா ஸா மாநுஷம் ஸமுபஸ்திதா। ஐலம் து தம் வராரோஹா ஸமயேந வ்யவஸ்திதா ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: பிரம்மாவின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட உர்வசி, மனிதனிடம் வந்தாள்; அழகும் உயரமும் உடைய அவள், சில நிபந்தனைகளுடன் ஐலனை ஏற்றாள்.

ஆத்மநஃ ஶாபமோக்ஷார்தம் நியமம் ஸா சகார து । அநக்நதர்ஶநஞ்சைவ அகாமாத ஸஹ மைதுநம் ।। ௨௯.

தன் சாபம் நீங்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவள் சில கட்டுப்பாடுகளை வைத்தாள்; அவளை எவரும் நெருப்பால் காணக் கூடாது, அவள் விருப்பமில்லாமல் ஒருவரும் சேர கூடாது என்றாள்.

த்வௌ மேஷௌ ஶயநாப்யாஶே ஸ தாவத் வ்யவதிஷ்டதே। க்ரு'தமாத்ரம் ததாஹாரஃ காலமேகந்து பார்திவ ।। ௨௯.

படுக்கையருகில் இரண்டு செம்மறி ஆடுகள் வைக்க வேண்டும்; உணவாக வெறும் நெய் அளவு மட்டும் தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இந்தக் காலம் தான், அரசே.

யத்யேஷ ஸமயோ ராஜந் யாவத்காலஞ்ச தே த்ரு'டம்। தாவத்காலந்து வத்ஸ்யாமி ஏஷ நஃ ஸமயஃ க்ரு'தஃ ।। ௨௯.

இந்த உடன்பாடு நீ விரும்பும் காலம் முழுவதும் உறுதியாக காக்கப்பட்டால், அந்த நாட்கள் முழுவதும் நான் இங்கே தங்குவேன்; இதுவே நம்முடைய நிபந்தனை.

தஸ்யாஸ்தம் ஸமயம் ஸர்வம் ஸ ராஜா பர்யபாலயத்। ஏவம் ஸா சாவஸத் தஸ்மிந் புரூரவஸி பாமிநீ ।। ௨௯.

அந்த உடன்பாட்டை அந்த அரசன் முற்றிலும் நம்பிக்கையுடன் காத்தார்; இவ்வாறு அந்த ஒளிரும் பெண் புரூரவனுடன் வாழ்ந்தாள்.

வர்ஷாண்யத சதுஃஷஷ்டிம் தத்பக்த்யா ஶாபமோஹிதா। உர்வஶீ மாநுஷம் ப்ராப்தா கந்தர்வ்வா ஶ்சிந்தயாந்விதாஃ ।। ௨௯.

அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள், சாபத்தால் குழம்பியிருந்தும் பக்தியுடன், ஊர்வசி மனிதராக வாழ்ந்தாள்; அந்தக் கந்தர்வர்கள் கவலையுடன் இருந்தார்கள்.

கந்தர்வ்வா ஊசுஃ। சிந்தயத்வம் மஹாபாகா யதா ஸா து வராங்கநா। ஆகச்சேத்து புநர்த்தேவாநுர்வஶீ ஸ்வர்கபூஷணா ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் சொன்னார்கள்: 'மகிழ்ச்சி பெற்றவர்களே, அந்த சிறந்த பெண், ஊர்வசி, சொர்க்கத்தின் அலங்காரம், மீண்டும் தேவர்களிடம் எப்படி திரும்ப வருவாள் என்று யோசிக்கவும்.'

ததோ விஶ்வாவஸுர்நாம தத்ராஹ வததாம் வரஃ। தயா து ஸமயஸ்தத்ர க்ரியமாணோ மதோऽநகஃ ।। ௨௯.

அப்போது விச்வாவசு என்ற புகழ் பெற்றவர் அங்கே சொன்னார்: 'அவளுடன் ஒரு நிபந்தனை செய்யப்பட்டிருந்தது; அது குற்றமற்றதாக கருதப்படுகிறது.'

ஸமயந்யுத்க்ரமாத் ஸா வை ராஜாநம் த்யக்ஷ்யதே யதா। ததஹம் வச்மி வஃ ஸர்வம் யதா த்யக்ஷ்யதி ஸா ந்ரு'பம் ।। ௨௯.

'அந்த உடன்பாடு மீறப்பட்டால், அவள் அரசனை விட்டு விலகுவாள்; அவள் எப்படி அரசனை விட்டு போவாள் என்று நான் எல்லாம் சொல்கிறேன்.'

ஸஹஸா யோகமேஷ்யாமி யுஷ்மாகம் கார்யஸித்தயே। ஏவமுக்த்வா கதஸ்தத்ர ப்ரதிஷ்டாநம் மஹாயஶாஃ ।। ௨௯.

'உங்கள் காரியம் நிறைவேற நான் திடீரென வந்து உதவுவேன்.' என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மகோன்னதர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஸ நிஶாயாமதாகம்ய மேஷமேகம் ஜஹார வை। மாத்ரு'வத்வர்த்ததே ஸா து மேஷயோஶ்சாருஹாஸிநீ ।। ௨௯.

அந்த இரவில் வந்து, அவர் ஒரு ஆட்டைக் கொண்டு சென்றார்; அழகான புன்னகையுடன் அவள், அந்த ஆடுகளை தன் பிள்ளைகளாகவே பார்த்தாள்.

கந்தர்வாகமநம் ஜ்ஞாத்வா ஶயநஸ்தா யஶஸ்விநீ। ராஜாநமப்ரவீத்ஸா து புத்ரோ மே ஹ்ரியதேதி வை ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் வந்ததை அறிந்த அந்த புகழ் பெற்ற பெண் படுக்கையில் இருந்தபடியே, 'என் மகன் இப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்' என்று அரசனிடம் சொன்னாள்.

ஏவமுக்தோ விநிஶ்சித்ய நக்நஸ்திஷ்டதி வை ந்ரு'பஃ । நக்நம் த்ரக்ஷ்யதி மாம் தேவீ ஸமயோ விததோ பவேத் ।। ௨௯.

இவ்வாறு கேட்ட அரசன், சிந்தித்து, உடை இல்லாமல் நின்றான்; 'தேவி என்னை நிர்வாணமாகப் பார்த்தால், நிபந்தனை முறியடையும்' என்று எண்ணினான்.

ததோ பூயஸ்து கந்தர்வ்வா த்விதீயம் மேஷமாததுஃ। த்விதீயேऽபஹ்ரு'தே மேஷே ஐலம் தேவீ தமப்ரவீத் ।। ௨௯.

அதன்பின் கந்தர்வர்கள் இரண்டாவது ஆட்டையும் எடுத்துச் சென்றார்கள்; இரண்டாவது ஆடு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, தேவி அயிலனிடம் சொன்னாள்,

புத்ரௌ மம ஹ்ரு'தௌ ராஜந்நநாதாயா இவ ப்ரபோ। ஏவமுக்தஸ்ததோத்தாய நக்நோ ராஜா ப்ரதாவிதஃ ।। ௨௯.

'என் இரு பிள்ளைகளும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டார்கள், அரசே; நான் பாதுகாவலர் இல்லாதவளாகிவிட்டேன்.' என்று சொன்னதும், அரசன் எழுந்து நிர்வாணமாக ஓடினான்.

மேஷாபப்யாம் பதவீம் ராஜந் கந்தர்வ்வைர்வ்யுத்திதாமத। உத்பாதிதா து மஹதீ மாயா தத்பவநம் மஹத் ।। ௨௯.

ஆடுகளின் பாதைபடி அரசன் சென்றபோது, கந்தர்வர்கள் பெரிய மாயை செய்து, அற்புதமான ஒரு அரண்மனை உருவாக்கினார்கள்.

ப்ரகாஶிதந்து ஸஹஸா ததோ நக்நமவேக்ஷ்ய ஸா। நக்நம் த்ரு'ஷ்ட்வா திரோऽபூத்ஸா அப்ஸரா காமரூபிணீ ।। ௨௯.

அந்த மாயை திடீரென வெளிப்பட்டதும், அவள் அரசனை நிர்வாணமாகப் பார்த்தாள்; அவனை அந்த நிலையில் பார்த்தவுடன், அந்த உருவம் மாற்றும் அப்பசரஸ் மறைந்து விட்டாள்.

திரோபூதாந்து தாம் ஜ்ஞாத்வா கந்தர்வாஸ்தத்ர தாவுபௌ। மேஷௌ த்யக்த்வா ச தே ஸர்வே தத்ரைவாந்தர்ஹிதாபவந் ।। ௨௯.

அவள் மறைந்ததை அறிந்த கந்தர்வர்கள், அந்த இரண்டு ஆடுகளையும் அங்கே விட்டுவிட்டு, அனைவரும் அங்கிருந்து மறைந்து விட்டார்கள்.

உத்ஸ்ரு'ஷ்டாவுரணௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜா க்ரு'ஹ்யாகதஃ ப்ரபுஃ। அபஶ்யம்ஸ்தாம் து வை ராஜா விலலாப ஸுதுஃகிதஃ ।। ௨௯.

இரண்டு ஆடுகளும் அங்கே விட்டுவிடப்பட்டதைப் பார்த்த அரசன், வீட்டிற்கு திரும்பினார்; அவளை காணாததால், ஆழ்ந்த துயரத்தில் அழுதார்.

சசார ப்ரு'திவீம் சைவ மார்கமாணஸ்ததஸ்ததஃ। அதாபஶ்யச்ச தாம் ராஜா குருக்ஷேத்ரே மஹாபலஃ ।। ௨௯.

அந்த அரசன் பூமியில் இடம் இடமாகத் தேடி அலைந்தார்; பின்னர், அவர் குருக்ஷேத்திரத்தில் அவளை கண்டார்.

ப்லக்ஷதீர்தே புஷ்கரிண்யாம் விகாடேநாம்புநாப்லுதாம்। க்ரீடந்தீமப்ஸரோபிஶ்ச பஞ்சபிஃ ஸஹ ஶோபநாம் ।। ௨௯.

பிலக்ஷம் என்ற இடத்தில், ஒரு அழகான தாமரை நிறைந்த குளத்தில், அவள் நீரில் முழுகி, ஐந்து அழகான அப்சரஸ்களுடன் விளையாடினாள்.

அபஶ்யத்ஸா ததஃ ஸுப்ரூ ராஜாநமவிதூரதஃ। உர்வஶீ தாஃ ஸகீஃ ப்ராஹ அயம் ஸ புருஷோத்தமஃ ।। ௨௯.

அப்போது, அழகான புருவம் கொண்ட ஊர்வசி, அருகில் இருந்த அரசனை பார்த்தாள். அவள் தன் தோழிகளிடம், 'இதுவே அந்த உன்னதமான மனிதன்' என்று சொன்னாள்.

யஸ்மிந்நஹமவாத்ஸம் ஹி தர்ஶயாமாஸ தம் ந்ரு'பம் । தத ஆவிர்பபூவுஸ்தாஃ பஞ்சசூடாப்ஸராஸ்து தாஃ ।। ௨௯.

நான் ஒருகாலத்தில் இவருக்கே சொந்தமானவள் என்று ஊர்வசி அந்த அரசனை காட்டினாள். உடனே, அந்த ஐந்து சடையுடன் கூடிய அப்சரஸ்கள் அங்கு தோன்றினார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து ராஜா தாம் ப்ரீதஃ ப்ரலாபாந் குருதே பஹூந்। ஆயாஹி திஷ்ட மநஸா கோரே வசஸி திஷ்ட ஹே ।। ௨௯.

அந்த அரசன் அவளை பார்த்ததும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, பல இனிய வார்த்தைகள் பேசினான்: 'இங்கு வா, நிற்கவும், என் மனதில் என்றும் இரு, என் வார்த்தைகளில் நிலைத்திரு, அழகியே.'

ஏவமாதீநி ஸூக்ஷ்மாணி பரஸ்பரமபாஷத। உர்வ்வஶீ த்வப்ரவீச்சைலம் ஸகர்பாஹம் த்வயா ப்ரபோ ।। ௨௯.

இப்படிப் பல நுட்பமான வார்த்தைகள் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆனால் ஊர்வசி, 'ஐலா, நீயால் நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்னாள்.

ஸம்வத்ஸராத் குமாரஸ்தே பவிதா நவ ஸம்ஶயஃ। நிஶாமேகாந்து வை ராஜா ஹ்யவஸத்து தயா ஸஹ ।। ௨௯.

'ஒரு வருடம் கழித்து உனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்—இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.' அந்த இரவு முழுவதும் அரசன் அவளுடன் தனியாக இருந்தான்.

ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டோ ஜகாமாத ஸ்வபுரந்து மஹாயஶாஃ। கதே ஸம்வத்ஸரே ராஜா உர்வ்வஶீம் புநராகமத் ।। ௨௯.

மிக மகிழ்ச்சியுடன், புகழ் பெற்ற அந்த அரசன் தன் நகரத்திற்கு திரும்பினார். ஒரு வருடம் கடந்தபின், அவர் மீண்டும் ஊர்வசியை சந்திக்க வந்தார்.

உஷித்வா து தயா ஸார்த்தமேகராத்ரம் மஹாமநாஃ। காமார்த்தஶ்சா ப்ரவீத்தீநோ பவ நித்யம் மமேதி வை ।। ௨௯.

அவளுடன் ஒரு இரவு கழித்தபின், பெரிய மனம் கொண்ட அரசன், ஆசையில் துடித்து, துயரத்துடன், 'என்றும் எனக்காக இரு' என்று கேட்டான்.