வாயுபுராணம்

ஏதத்ஸோமஸ்ய வை ஜந்ம கீர்த்திதம் த்விஜஸத்தமாஃ। வம்ஶந்தஸ்ய த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ கீர்த்யமாநம் நிபோதத ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை இப்போது கூறினேன், சிறந்த பிராமணர்களே! இப்போது அவன் வம்சத்தை நான் சொல்வதை கவனமாக கேளுங்கள்.

தந்யமாரோக்யமாயுஷ்யம் புண்யம் கல்மஷஶோதநம்। ஸோமஸ்ய ஜந்ம ஶ்ருத்வைவ ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை கேட்டவுடன், ஒருவருக்கு பாக்கியம், ஆரோக்கியம், நீண்ட ஆயுள், புண்ணியம், பாவம் நீங்கும் பயன் கிடைக்கும்; எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

ஸூத உவாச ।। ஸோமஸ்ய து புதஃ புத்ரோ புதஸ்ய து புரூரவாஃ। தேஜஸ்வீ தாநஶீலஶ்ச யஜ்வா விபுலதக்ஷிணஃ ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: சோமனுக்கு புதன் மகன்; புதனுக்கு புரூரவசு மகன். அவன் ஒளிவீசும், தானம் செய்யும், யாகம் நடத்தும், பெரும் கொடை வழங்கும் ஒருவன்.

ப்ரஹ்மவாதீ பராக்ராந்தஃ ஶத்ருபிர்யுதி துர்ஜயஃ। ஆஹர்த்தா சாக்நிஹோத்ரஸ்ய யஜ்வநாஞ்ச ததௌ மஹீம் ।। ௨௯.

அவன் வேதம் அறிந்தவன், வீரசாலி, எதிரிகளால் போரில் வெல்ல முடியாதவன்; அக்னிஹோத்ரம் செய்து, யாகம் செய்யும் மக்களுக்கு நிலமும் தந்தான்.

ஸத்யவாக் கர்ம்மபுத்திஶ்ச காந்தஃ ஸம்வ்ரு'தமைதுநஃ। அதீவ புத்ரோ லோகேஷு ரூபேணாப்ரதிமோऽபவத் ।। ௨௯.

அவன் உண்மையை பேசும், செயலில் புத்திசாலி, அழகும், தன்னடக்கமும் உடையவன்; அவனது மகன், உலகில் யாராலும் ஒப்பில்லாத அழகை பெற்றவன்.

தம் ப்ரஹ்மவாதிநம் தாந்தம் தர்மஜ்ஞம் ஸத்யவாதிநம்। உர்வஶீ வரயாமாஸ ஹித்வா மாநம் யஶஸ்விநீ ।। ௨௯.

புகழும் பெருமையும் பெற்ற உர்வசி, தன் பெருமையை விட்டு, வேதம் அறிந்த, தன்னடக்கம் கொண்ட, தர்மத்தை உணரும், உண்மையை பேசும் அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

தயா ஸஹாவஸத்ராஜா தஶவர்ஷாணி சாஷ்ட ச। ஸப்த ஷட் ஸப்த சாஷ்டௌ ச தஶ சாஷ்டௌ ச வீர்யவாந் ।। ௨௯.

அவளுடன் அந்த மன்னன் பத்து வருடமும், எட்டும், ஏழும், ஆறும், ஏழும், எட்டும், பத்தும், எட்டும் ஆண்டுகள், வலிமையுடன் வாழ்ந்தான்.

வநே சைத்ரரதே ரம்யே ததா மந்தாகிநீதடே। அலகாயாம் விஶாலாயாம் நந்தநே ச வநோத்தமே ।। ௨௯.

அழகான சைத்ரரத வனத்தில், மந்தாகினி நதிக்கரையில், அலகா, விசாலா, நந்தனம் போன்ற சிறந்த வனங்களிலும் வாழ்ந்தான்.

கந்தமாதநபாதேஷு மேருஶ்ர்ரு'ங்கே நகோத்தமே। உத்தராம்ஶ்ச குரூந் ப்ராப்ய கலாபக்ராமமேவ ச ।। ௨௯.

கந்தமாதன மலையின் அடிவாரத்தில், பெரும் மேரு சிகரத்தில், வடக்கு குருக்கள் நாட்டிலும், கலாப கிராமத்திலும் சென்றான்.

ஏதேஷு வநஸுக்யேஷு ஸுரைராசரிதேஷு ச। உர்வஶ்யா ஸஹிதோ ராஜா ரேமே பரமயா முதா ।। ௨௯.

இந்த இனிய வனங்களிலும், தேவர்கள் வந்து மகிழும் இடங்களிலும், உர்வசியுடன் அந்த மன்னன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்.

ரு'ஷய ஊசுஃ।। கந்தர்வா சோர்வஶீ தேவீ ராஜாநம் மாநுஷம் கதம்। தேவாநுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸம்ப்ராப்தா தந்நோ ப்ரூஹி பஹுஶ்ருத ।। ௨௯.

முனிவர்கள் கேட்டனர்: கந்தர்வர்களில் தேவியான உர்வசி, எவ்வாறு தேவர்களை விட்டு, மனித மன்னனிடம் வந்தாள்? அதை எங்களுக்கு கூறு, அறிவில் சிறந்தவனே.

ஸூத உவாச।। ப்ரஹ்மஶாபாபிபூதா ஸா மாநுஷம் ஸமுபஸ்திதா। ஐலம் து தம் வராரோஹா ஸமயேந வ்யவஸ்திதா ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: பிரம்மாவின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட உர்வசி, மனிதனிடம் வந்தாள்; அழகும் உயரமும் உடைய அவள், சில நிபந்தனைகளுடன் ஐலனை ஏற்றாள்.

ஆத்மநஃ ஶாபமோக்ஷார்தம் நியமம் ஸா சகார து । அநக்நதர்ஶநஞ்சைவ அகாமாத ஸஹ மைதுநம் ।। ௨௯.

தன் சாபம் நீங்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவள் சில கட்டுப்பாடுகளை வைத்தாள்; அவளை எவரும் நெருப்பால் காணக் கூடாது, அவள் விருப்பமில்லாமல் ஒருவரும் சேர கூடாது என்றாள்.

த்வௌ மேஷௌ ஶயநாப்யாஶே ஸ தாவத் வ்யவதிஷ்டதே। க்ரு'தமாத்ரம் ததாஹாரஃ காலமேகந்து பார்திவ ।। ௨௯.

படுக்கையருகில் இரண்டு செம்மறி ஆடுகள் வைக்க வேண்டும்; உணவாக வெறும் நெய் அளவு மட்டும் தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இந்தக் காலம் தான், அரசே.

யத்யேஷ ஸமயோ ராஜந் யாவத்காலஞ்ச தே த்ரு'டம்। தாவத்காலந்து வத்ஸ்யாமி ஏஷ நஃ ஸமயஃ க்ரு'தஃ ।। ௨௯.

இந்த உடன்பாடு நீ விரும்பும் காலம் முழுவதும் உறுதியாக காக்கப்பட்டால், அந்த நாட்கள் முழுவதும் நான் இங்கே தங்குவேன்; இதுவே நம்முடைய நிபந்தனை.

தஸ்யாஸ்தம் ஸமயம் ஸர்வம் ஸ ராஜா பர்யபாலயத்। ஏவம் ஸா சாவஸத் தஸ்மிந் புரூரவஸி பாமிநீ ।। ௨௯.

அந்த உடன்பாட்டை அந்த அரசன் முற்றிலும் நம்பிக்கையுடன் காத்தார்; இவ்வாறு அந்த ஒளிரும் பெண் புரூரவனுடன் வாழ்ந்தாள்.

வர்ஷாண்யத சதுஃஷஷ்டிம் தத்பக்த்யா ஶாபமோஹிதா। உர்வஶீ மாநுஷம் ப்ராப்தா கந்தர்வ்வா ஶ்சிந்தயாந்விதாஃ ।। ௨௯.

அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள், சாபத்தால் குழம்பியிருந்தும் பக்தியுடன், ஊர்வசி மனிதராக வாழ்ந்தாள்; அந்தக் கந்தர்வர்கள் கவலையுடன் இருந்தார்கள்.

கந்தர்வ்வா ஊசுஃ। சிந்தயத்வம் மஹாபாகா யதா ஸா து வராங்கநா। ஆகச்சேத்து புநர்த்தேவாநுர்வஶீ ஸ்வர்கபூஷணா ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் சொன்னார்கள்: 'மகிழ்ச்சி பெற்றவர்களே, அந்த சிறந்த பெண், ஊர்வசி, சொர்க்கத்தின் அலங்காரம், மீண்டும் தேவர்களிடம் எப்படி திரும்ப வருவாள் என்று யோசிக்கவும்.'

ததோ விஶ்வாவஸுர்நாம தத்ராஹ வததாம் வரஃ। தயா து ஸமயஸ்தத்ர க்ரியமாணோ மதோऽநகஃ ।। ௨௯.

அப்போது விச்வாவசு என்ற புகழ் பெற்றவர் அங்கே சொன்னார்: 'அவளுடன் ஒரு நிபந்தனை செய்யப்பட்டிருந்தது; அது குற்றமற்றதாக கருதப்படுகிறது.'

ஸமயந்யுத்க்ரமாத் ஸா வை ராஜாநம் த்யக்ஷ்யதே யதா। ததஹம் வச்மி வஃ ஸர்வம் யதா த்யக்ஷ்யதி ஸா ந்ரு'பம் ।। ௨௯.

'அந்த உடன்பாடு மீறப்பட்டால், அவள் அரசனை விட்டு விலகுவாள்; அவள் எப்படி அரசனை விட்டு போவாள் என்று நான் எல்லாம் சொல்கிறேன்.'

ஸஹஸா யோகமேஷ்யாமி யுஷ்மாகம் கார்யஸித்தயே। ஏவமுக்த்வா கதஸ்தத்ர ப்ரதிஷ்டாநம் மஹாயஶாஃ ।। ௨௯.

'உங்கள் காரியம் நிறைவேற நான் திடீரென வந்து உதவுவேன்.' என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மகோன்னதர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஸ நிஶாயாமதாகம்ய மேஷமேகம் ஜஹார வை। மாத்ரு'வத்வர்த்ததே ஸா து மேஷயோஶ்சாருஹாஸிநீ ।। ௨௯.

அந்த இரவில் வந்து, அவர் ஒரு ஆட்டைக் கொண்டு சென்றார்; அழகான புன்னகையுடன் அவள், அந்த ஆடுகளை தன் பிள்ளைகளாகவே பார்த்தாள்.

கந்தர்வாகமநம் ஜ்ஞாத்வா ஶயநஸ்தா யஶஸ்விநீ। ராஜாநமப்ரவீத்ஸா து புத்ரோ மே ஹ்ரியதேதி வை ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் வந்ததை அறிந்த அந்த புகழ் பெற்ற பெண் படுக்கையில் இருந்தபடியே, 'என் மகன் இப்போது எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்' என்று அரசனிடம் சொன்னாள்.

ஏவமுக்தோ விநிஶ்சித்ய நக்நஸ்திஷ்டதி வை ந்ரு'பஃ । நக்நம் த்ரக்ஷ்யதி மாம் தேவீ ஸமயோ விததோ பவேத் ।। ௨௯.

இவ்வாறு கேட்ட அரசன், சிந்தித்து, உடை இல்லாமல் நின்றான்; 'தேவி என்னை நிர்வாணமாகப் பார்த்தால், நிபந்தனை முறியடையும்' என்று எண்ணினான்.

ததோ பூயஸ்து கந்தர்வ்வா த்விதீயம் மேஷமாததுஃ। த்விதீயேऽபஹ்ரு'தே மேஷே ஐலம் தேவீ தமப்ரவீத் ।। ௨௯.

அதன்பின் கந்தர்வர்கள் இரண்டாவது ஆட்டையும் எடுத்துச் சென்றார்கள்; இரண்டாவது ஆடு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, தேவி அயிலனிடம் சொன்னாள்,

புத்ரௌ மம ஹ்ரு'தௌ ராஜந்நநாதாயா இவ ப்ரபோ। ஏவமுக்தஸ்ததோத்தாய நக்நோ ராஜா ப்ரதாவிதஃ ।। ௨௯.

'என் இரு பிள்ளைகளும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டார்கள், அரசே; நான் பாதுகாவலர் இல்லாதவளாகிவிட்டேன்.' என்று சொன்னதும், அரசன் எழுந்து நிர்வாணமாக ஓடினான்.

மேஷாபப்யாம் பதவீம் ராஜந் கந்தர்வ்வைர்வ்யுத்திதாமத। உத்பாதிதா து மஹதீ மாயா தத்பவநம் மஹத் ।। ௨௯.

ஆடுகளின் பாதைபடி அரசன் சென்றபோது, கந்தர்வர்கள் பெரிய மாயை செய்து, அற்புதமான ஒரு அரண்மனை உருவாக்கினார்கள்.

ப்ரகாஶிதந்து ஸஹஸா ததோ நக்நமவேக்ஷ்ய ஸா। நக்நம் த்ரு'ஷ்ட்வா திரோऽபூத்ஸா அப்ஸரா காமரூபிணீ ।। ௨௯.

அந்த மாயை திடீரென வெளிப்பட்டதும், அவள் அரசனை நிர்வாணமாகப் பார்த்தாள்; அவனை அந்த நிலையில் பார்த்தவுடன், அந்த உருவம் மாற்றும் அப்பசரஸ் மறைந்து விட்டாள்.

திரோபூதாந்து தாம் ஜ்ஞாத்வா கந்தர்வாஸ்தத்ர தாவுபௌ। மேஷௌ த்யக்த்வா ச தே ஸர்வே தத்ரைவாந்தர்ஹிதாபவந் ।। ௨௯.

அவள் மறைந்ததை அறிந்த கந்தர்வர்கள், அந்த இரண்டு ஆடுகளையும் அங்கே விட்டுவிட்டு, அனைவரும் அங்கிருந்து மறைந்து விட்டார்கள்.