வாயுபுராணம்

ஈஷிகாஸ்தம்பமாஸாத்ய ஜ்வலந்தமிவ பாவகம்। ஜாதமாத்ரோऽத பகவாந் தேவாநாமாக்ஷிபத்வபுஃ ।। ௨௮.

அந்த குழந்தை, தீயைப் போல் ஜ்வலித்து, ஈஷிகை கம்பியை அடைந்து பிறந்தவுடன், பகவான் தேவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் உருவம் எடுத்தான்.

ததஃ ஸம்ஶயமாபந்நாஸ்தாராமகதயந் ஸுராஃ। ஸத்யம் ப்ரூஹி ஸுதஃ கஸ்ய ஸோமஸ்யாத ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ ।। ௨௮.

பின்னர், சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த தேவர்கள், தாராவை நோக்கி, 'உண்மையைச் சொல், இவன் சோமனுடையவனா, பிரஹஸ்பதியுடையவனா?' என்று கேட்டனர்.

ஹ்ரீயமாணா யதா தேவாந்நாஹ ஸா ஸாத்வஸாது வா । ததா தாம் ஶப்துமாரப்தஃ குமாரோ தஸ்யுஹந்தமஃ ।। ௨௮.

தேவர்களுக்கு முன்பாக வெட்கப்பட்ட தாரா, நல்லதா கெட்டதா என்று எதுவும் சொல்லவில்லை; அப்போது அந்த பகைவரை அழிப்பவன் தாயை சபிக்கத் தொடங்கினான்.

ஸந்நிவார்ய ததா ப்ரஹ்மா தாராம் சந்த்ரஸ்ய ஸம்ஶயஃ। யதத்ர தத்யந்தத்‌ப்ரூஹி தாரே கஸ்ய ஸுதஸ்த்வயம் ।। ௨௮.

அப்போது பிரம்மா அவனைத் தடுத்து, தாராவை நோக்கி, 'தாரே, உண்மை என்னவென்று சொல்; இவன் சோமனுடைய மகனா இல்லையா?' என்று கேட்டார்.

ஸா ப்ராஞ்ஜலிருவாசேதம் ப்ரஹ்மாணம் வரதம் ப்ரபும்। ஸோமஸ்யேதி மஹாத்மாநம் குமாரந்தஸ்யுஹந்தமம் ।। ௨௮.

அவள் கையைக் கூப்பி, அருளாளனாகிய பிரம்மாவிடம், 'இவன் சோமனுடைய மகன், பெரிய ஆன்மாவும் பகைவரை அழிப்பவனும்' என்று கூறினாள்.

ததஃ ஸ தமுபாகாய ஸோமோ தாதா ப்ரஜாபதிஃ। புத இத்யகரோந்நாம தஸ்ய புத்ரஸ்ய தீமதஃ ।। ௨௮.

அப்போது, உயிர்கள் அனைத்துக்கும் அருளும் தந்தையுமான சோமன், தன் புத்திசாலி மகனை அன்புடன் அணைத்து, அவனுக்கு 'புதன்' என்று பெயர் வைத்தான்.

ப்ரதிபூர்வ்வஞ்ச கமநே ஸமப்யுத்திஷ்டதே புதைஃ। உத்பாதயாமாஸ ததா புத்ரம் வை ராஜபுத்ரிகா ।। ௨௮.

அப்போது, அரச குமாரியும் புதனும் ஒன்றாகி, புதன்மீது ஆசை கொண்ட அரச குமாரி ஒரு மகனை பெற்றாள்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாதேஜா பபூவைலஃ புரூரவாஃ । உர்வஶ்யாம் ஜஜ்ஞிரே தஸ்ய புத்ராஃ ஷட் ஸுமஹௌஜஸஃ ।। ௨௮.

அவளுக்கு பிறந்த மகன் புரூரவசு, மிகுந்த ஒளியும், பெரும் வீரமும் உடையவன். அவன் உர்வசியுடன் சேர்ந்து ஆறு பேரும் வலிமை மிகுந்த மக்களை பெற்றான்.

ப்ரஸஹ்ய தர்ஷிதஸ்தத்ர விவஶோ ராஜயக்ஷ்மணா । ததோ யக்ஷ்மாபிபூதஸ்து ஸோமஃ ப்ரக்ஷீணமண்டலஃ । ஜகாம ஶரணாயாத பிதரம் ஸோऽத்ரிமேவ து ।। ௨௮.

அங்கு சோமன், வலியால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, அரச நோயால் மிகவும் சோர்ந்து, தன் வட்டம் குன்றி, தந்தை அத்ரியை அடைவதற்காக அடைக்கலம் தேடினான்.

தஸ்ய தத்பாபஶமநம் சகாராத்ரிர்மஹாயஶாஃ। ஸ ராஜயக்ஷ்மணா முக்தஃ ஶ்ரியா ஜஜ்வால ஸர்வ்வஶஃ ।। ௨௮.

பெரும் புகழ் பெற்ற அத்ரி, சோமனின் பாவத்தை போக்கி, அவனை அரச நோயிலிருந்து விடுவித்து, சோமன் முழு மகிமையுடன் பிரகாசிக்கச் செய்தான்.

ஏதத்ஸோமஸ்ய வை ஜந்ம கீர்த்திதம் த்விஜஸத்தமாஃ। வம்ஶந்தஸ்ய த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ கீர்த்யமாநம் நிபோதத ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை இப்போது கூறினேன், சிறந்த பிராமணர்களே! இப்போது அவன் வம்சத்தை நான் சொல்வதை கவனமாக கேளுங்கள்.

தந்யமாரோக்யமாயுஷ்யம் புண்யம் கல்மஷஶோதநம்। ஸோமஸ்ய ஜந்ம ஶ்ருத்வைவ ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை கேட்டவுடன், ஒருவருக்கு பாக்கியம், ஆரோக்கியம், நீண்ட ஆயுள், புண்ணியம், பாவம் நீங்கும் பயன் கிடைக்கும்; எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

ஸூத உவாச ।। ஸோமஸ்ய து புதஃ புத்ரோ புதஸ்ய து புரூரவாஃ। தேஜஸ்வீ தாநஶீலஶ்ச யஜ்வா விபுலதக்ஷிணஃ ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: சோமனுக்கு புதன் மகன்; புதனுக்கு புரூரவசு மகன். அவன் ஒளிவீசும், தானம் செய்யும், யாகம் நடத்தும், பெரும் கொடை வழங்கும் ஒருவன்.

ப்ரஹ்மவாதீ பராக்ராந்தஃ ஶத்ருபிர்யுதி துர்ஜயஃ। ஆஹர்த்தா சாக்நிஹோத்ரஸ்ய யஜ்வநாஞ்ச ததௌ மஹீம் ।। ௨௯.

அவன் வேதம் அறிந்தவன், வீரசாலி, எதிரிகளால் போரில் வெல்ல முடியாதவன்; அக்னிஹோத்ரம் செய்து, யாகம் செய்யும் மக்களுக்கு நிலமும் தந்தான்.

ஸத்யவாக் கர்ம்மபுத்திஶ்ச காந்தஃ ஸம்வ்ரு'தமைதுநஃ। அதீவ புத்ரோ லோகேஷு ரூபேணாப்ரதிமோऽபவத் ।। ௨௯.

அவன் உண்மையை பேசும், செயலில் புத்திசாலி, அழகும், தன்னடக்கமும் உடையவன்; அவனது மகன், உலகில் யாராலும் ஒப்பில்லாத அழகை பெற்றவன்.

தம் ப்ரஹ்மவாதிநம் தாந்தம் தர்மஜ்ஞம் ஸத்யவாதிநம்। உர்வஶீ வரயாமாஸ ஹித்வா மாநம் யஶஸ்விநீ ।। ௨௯.

புகழும் பெருமையும் பெற்ற உர்வசி, தன் பெருமையை விட்டு, வேதம் அறிந்த, தன்னடக்கம் கொண்ட, தர்மத்தை உணரும், உண்மையை பேசும் அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

தயா ஸஹாவஸத்ராஜா தஶவர்ஷாணி சாஷ்ட ச। ஸப்த ஷட் ஸப்த சாஷ்டௌ ச தஶ சாஷ்டௌ ச வீர்யவாந் ।। ௨௯.

அவளுடன் அந்த மன்னன் பத்து வருடமும், எட்டும், ஏழும், ஆறும், ஏழும், எட்டும், பத்தும், எட்டும் ஆண்டுகள், வலிமையுடன் வாழ்ந்தான்.

வநே சைத்ரரதே ரம்யே ததா மந்தாகிநீதடே। அலகாயாம் விஶாலாயாம் நந்தநே ச வநோத்தமே ।। ௨௯.

அழகான சைத்ரரத வனத்தில், மந்தாகினி நதிக்கரையில், அலகா, விசாலா, நந்தனம் போன்ற சிறந்த வனங்களிலும் வாழ்ந்தான்.

கந்தமாதநபாதேஷு மேருஶ்ர்ரு'ங்கே நகோத்தமே। உத்தராம்ஶ்ச குரூந் ப்ராப்ய கலாபக்ராமமேவ ச ।। ௨௯.

கந்தமாதன மலையின் அடிவாரத்தில், பெரும் மேரு சிகரத்தில், வடக்கு குருக்கள் நாட்டிலும், கலாப கிராமத்திலும் சென்றான்.

ஏதேஷு வநஸுக்யேஷு ஸுரைராசரிதேஷு ச। உர்வஶ்யா ஸஹிதோ ராஜா ரேமே பரமயா முதா ।। ௨௯.

இந்த இனிய வனங்களிலும், தேவர்கள் வந்து மகிழும் இடங்களிலும், உர்வசியுடன் அந்த மன்னன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்.

ரு'ஷய ஊசுஃ।। கந்தர்வா சோர்வஶீ தேவீ ராஜாநம் மாநுஷம் கதம்। தேவாநுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸம்ப்ராப்தா தந்நோ ப்ரூஹி பஹுஶ்ருத ।। ௨௯.

முனிவர்கள் கேட்டனர்: கந்தர்வர்களில் தேவியான உர்வசி, எவ்வாறு தேவர்களை விட்டு, மனித மன்னனிடம் வந்தாள்? அதை எங்களுக்கு கூறு, அறிவில் சிறந்தவனே.

ஸூத உவாச।। ப்ரஹ்மஶாபாபிபூதா ஸா மாநுஷம் ஸமுபஸ்திதா। ஐலம் து தம் வராரோஹா ஸமயேந வ்யவஸ்திதா ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: பிரம்மாவின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட உர்வசி, மனிதனிடம் வந்தாள்; அழகும் உயரமும் உடைய அவள், சில நிபந்தனைகளுடன் ஐலனை ஏற்றாள்.

ஆத்மநஃ ஶாபமோக்ஷார்தம் நியமம் ஸா சகார து । அநக்நதர்ஶநஞ்சைவ அகாமாத ஸஹ மைதுநம் ।। ௨௯.

தன் சாபம் நீங்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவள் சில கட்டுப்பாடுகளை வைத்தாள்; அவளை எவரும் நெருப்பால் காணக் கூடாது, அவள் விருப்பமில்லாமல் ஒருவரும் சேர கூடாது என்றாள்.

த்வௌ மேஷௌ ஶயநாப்யாஶே ஸ தாவத் வ்யவதிஷ்டதே। க்ரு'தமாத்ரம் ததாஹாரஃ காலமேகந்து பார்திவ ।। ௨௯.

படுக்கையருகில் இரண்டு செம்மறி ஆடுகள் வைக்க வேண்டும்; உணவாக வெறும் நெய் அளவு மட்டும் தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இந்தக் காலம் தான், அரசே.

யத்யேஷ ஸமயோ ராஜந் யாவத்காலஞ்ச தே த்ரு'டம்। தாவத்காலந்து வத்ஸ்யாமி ஏஷ நஃ ஸமயஃ க்ரு'தஃ ।। ௨௯.

இந்த உடன்பாடு நீ விரும்பும் காலம் முழுவதும் உறுதியாக காக்கப்பட்டால், அந்த நாட்கள் முழுவதும் நான் இங்கே தங்குவேன்; இதுவே நம்முடைய நிபந்தனை.

தஸ்யாஸ்தம் ஸமயம் ஸர்வம் ஸ ராஜா பர்யபாலயத்। ஏவம் ஸா சாவஸத் தஸ்மிந் புரூரவஸி பாமிநீ ।। ௨௯.

அந்த உடன்பாட்டை அந்த அரசன் முற்றிலும் நம்பிக்கையுடன் காத்தார்; இவ்வாறு அந்த ஒளிரும் பெண் புரூரவனுடன் வாழ்ந்தாள்.

வர்ஷாண்யத சதுஃஷஷ்டிம் தத்பக்த்யா ஶாபமோஹிதா। உர்வஶீ மாநுஷம் ப்ராப்தா கந்தர்வ்வா ஶ்சிந்தயாந்விதாஃ ।। ௨௯.

அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள், சாபத்தால் குழம்பியிருந்தும் பக்தியுடன், ஊர்வசி மனிதராக வாழ்ந்தாள்; அந்தக் கந்தர்வர்கள் கவலையுடன் இருந்தார்கள்.

கந்தர்வ்வா ஊசுஃ। சிந்தயத்வம் மஹாபாகா யதா ஸா து வராங்கநா। ஆகச்சேத்து புநர்த்தேவாநுர்வஶீ ஸ்வர்கபூஷணா ।। ௨௯.

கந்தர்வர்கள் சொன்னார்கள்: 'மகிழ்ச்சி பெற்றவர்களே, அந்த சிறந்த பெண், ஊர்வசி, சொர்க்கத்தின் அலங்காரம், மீண்டும் தேவர்களிடம் எப்படி திரும்ப வருவாள் என்று யோசிக்கவும்.'

ததோ விஶ்வாவஸுர்நாம தத்ராஹ வததாம் வரஃ। தயா து ஸமயஸ்தத்ர க்ரியமாணோ மதோऽநகஃ ।। ௨௯.

அப்போது விச்வாவசு என்ற புகழ் பெற்றவர் அங்கே சொன்னார்: 'அவளுடன் ஒரு நிபந்தனை செய்யப்பட்டிருந்தது; அது குற்றமற்றதாக கருதப்படுகிறது.'