வாயுபுராணம்

ததா தத் ப்ராப்ய துஷ்ப்ராபமைஶ்வர்யம்ரு'ஷிஸம்ஸ்துதம்। ஸ விப்ரமமதிர்விப்ரா விநயே விநயோ ஹதஃ ।। ௨௮.

அப்போது, முனிவர்கள் புகழ்ந்த அந்த அரிய ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்தவுடன், பிராமணர்களே, அவனது மனம் சஞ்சலமாகி, ஒழுக்கம் கெட்டுவிட்டது.

ஸ யாச்யமாநோ தேவைஶ்ச ததா தேவர்ஷிபிஶ்ச ஹ। நைவ வ்யஸர்ஜயத்தாராம் தஸ்மாயாங்கிரஸே ததா ।। ௨௮.

அந்த சமயத்தில், தேவர்களும் தேவமுனிவர்களும் வேண்டினாலும், அவன் தாரையை அங்கிரசனிடம் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை.

உஶநாஸ்தஸ்ய ஜக்ராஹ பார்ஷ்ணிமங்கிரஸோ த்விஜாஃ। ஸ ஹி ஶிஷ்யோ மஹாதேஜாஃ பிதுஃ பூர்வம் ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ ।। ௨௮.

பிராமணர்களே, உசனன், பெரும் தேஜஸுடையவன், முன்னர் தன் தந்தை பிரஹஸ்பதியின் சீடனாக இருந்ததால், தாரையை அங்கிரசனிடமிருந்து பிடித்துக்கொண்டான்.

தேந ஸ்நேஹேந பகவாந் ருத்ரஸ்தஸ்ய ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ। பார்ஷ்ணிக்ராஹோऽபவத்தேவஃ ப்ரக்ரு'ஹ்யாஜகவந்தநுஃ ।। ௨௮.

அந்த பாசத்தால், பகவான் ருத்ரன், பிரஹஸ்பதிக்கு துணையாக, அவன் பாதத்தை பிடித்து வில்லைக் கையில் எடுத்தான்.

தேந ப்ரஹ்மர்ஷிமுக்யேப்யஃ பரமாஸ்த்ரம் மஹாத்மநா। உத்திஶ்ய தேவாநுத்ஸ்ரு'ஷ்டம் யேநைஷாம் நாஶிதம் யஶஃ ।। ௨௮.

அந்த மகாத்மா, பிரம்மருஷிகளில் சிறந்தவர், அந்த உத்தம ஆயுதத்தை தேவர்களுக்கு எதிராக செலுத்தினார்; அதனால் அவர்களின் புகழ் அழிந்தது.

தத்ர தத்யுத்தமபவத் ப்ரத்யக்ஷந்தாரகாமயம்। தேவாநாம் தாநவாநாஞ்ச லோகக்ஷயகரம் மஹத் ।। ௨௮.

அங்கே, தாரகா விரும்பியபடி, தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே உலகங்களை அழிக்கும் பெரிய போர் நேரில் நடந்தது.

தத்ர ஶிஷ்டாஸ்த்ரயோ தேவாஸ்துஷிதாஶ்சைவ யே ஸ்ம்ரு'தாஃ। ப்ரஹ்மாணம் ஶரணம் ஜக்முராதிதேவம் பிதாமஹம் ।। ௨௮.

அங்கே, மீதமுள்ள மூன்று தேவர்களும், துஷிதர்கள் என அழைக்கப்படுவோரும், ஆதிதேவன் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் சரணடைந்தனர்.

ததோ நிவார்யோஶநஸம் ருத்ரம் ஜ்யேஷ்டஞ்ச ஶங்கரம்। ததாவாங்கிரஸே தாராம் ஸ்வயமேவ பிதாமஹஃ ।। ௨௮.

பின்னர், உசனனையும் மூத்த சங்கரனாகிய ருத்ரனையும் தடுத்தபின், பிதாமகன் தாரையை அங்கிரசனிடம் நேரில் கொடுத்தார்.

அந்தர்வத்நீம் ச தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாராந்தாராதிபாநநாம்। கர்பமுத்ஸ்ரு'ஜஸே ந த்வம் விப்ரஃ ப்ராஹ ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ ।। ௨௮.

அப்போது, நட்சத்திரங்களின் அதிபதி தாரா கர்ப்பிணியாக இருப்பதைப் பார்த்து, பிரஹஸ்பதி, 'நீ கருவை வெளியே போடக்கூடாது' என்று கூறினார்.

மதீயாயாம் தநௌ யோநௌ கர்போ தார்யஃ கதஞ்சந। அதோ நாவஸ்ரு'ஜத்தந்து குமாரம் தஸ்யுஹந்தமம் ।। ௨௮.

'என் உடலில், என் கருவில் உள்ள குழந்தை எப்படியும் காத்துக்கொள்ள வேண்டும்' என்றாலும், அவள் அந்த பகைவரை அழிப்பவனான குமாரனை வைத்திருக்கவில்லை.

ஈஷிகாஸ்தம்பமாஸாத்ய ஜ்வலந்தமிவ பாவகம்। ஜாதமாத்ரோऽத பகவாந் தேவாநாமாக்ஷிபத்வபுஃ ।। ௨௮.

அந்த குழந்தை, தீயைப் போல் ஜ்வலித்து, ஈஷிகை கம்பியை அடைந்து பிறந்தவுடன், பகவான் தேவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் உருவம் எடுத்தான்.

ததஃ ஸம்ஶயமாபந்நாஸ்தாராமகதயந் ஸுராஃ। ஸத்யம் ப்ரூஹி ஸுதஃ கஸ்ய ஸோமஸ்யாத ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ ।। ௨௮.

பின்னர், சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த தேவர்கள், தாராவை நோக்கி, 'உண்மையைச் சொல், இவன் சோமனுடையவனா, பிரஹஸ்பதியுடையவனா?' என்று கேட்டனர்.

ஹ்ரீயமாணா யதா தேவாந்நாஹ ஸா ஸாத்வஸாது வா । ததா தாம் ஶப்துமாரப்தஃ குமாரோ தஸ்யுஹந்தமஃ ।। ௨௮.

தேவர்களுக்கு முன்பாக வெட்கப்பட்ட தாரா, நல்லதா கெட்டதா என்று எதுவும் சொல்லவில்லை; அப்போது அந்த பகைவரை அழிப்பவன் தாயை சபிக்கத் தொடங்கினான்.

ஸந்நிவார்ய ததா ப்ரஹ்மா தாராம் சந்த்ரஸ்ய ஸம்ஶயஃ। யதத்ர தத்யந்தத்‌ப்ரூஹி தாரே கஸ்ய ஸுதஸ்த்வயம் ।। ௨௮.

அப்போது பிரம்மா அவனைத் தடுத்து, தாராவை நோக்கி, 'தாரே, உண்மை என்னவென்று சொல்; இவன் சோமனுடைய மகனா இல்லையா?' என்று கேட்டார்.

ஸா ப்ராஞ்ஜலிருவாசேதம் ப்ரஹ்மாணம் வரதம் ப்ரபும்। ஸோமஸ்யேதி மஹாத்மாநம் குமாரந்தஸ்யுஹந்தமம் ।। ௨௮.

அவள் கையைக் கூப்பி, அருளாளனாகிய பிரம்மாவிடம், 'இவன் சோமனுடைய மகன், பெரிய ஆன்மாவும் பகைவரை அழிப்பவனும்' என்று கூறினாள்.

ததஃ ஸ தமுபாகாய ஸோமோ தாதா ப்ரஜாபதிஃ। புத இத்யகரோந்நாம தஸ்ய புத்ரஸ்ய தீமதஃ ।। ௨௮.

அப்போது, உயிர்கள் அனைத்துக்கும் அருளும் தந்தையுமான சோமன், தன் புத்திசாலி மகனை அன்புடன் அணைத்து, அவனுக்கு 'புதன்' என்று பெயர் வைத்தான்.

ப்ரதிபூர்வ்வஞ்ச கமநே ஸமப்யுத்திஷ்டதே புதைஃ। உத்பாதயாமாஸ ததா புத்ரம் வை ராஜபுத்ரிகா ।। ௨௮.

அப்போது, அரச குமாரியும் புதனும் ஒன்றாகி, புதன்மீது ஆசை கொண்ட அரச குமாரி ஒரு மகனை பெற்றாள்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாதேஜா பபூவைலஃ புரூரவாஃ । உர்வஶ்யாம் ஜஜ்ஞிரே தஸ்ய புத்ராஃ ஷட் ஸுமஹௌஜஸஃ ।। ௨௮.

அவளுக்கு பிறந்த மகன் புரூரவசு, மிகுந்த ஒளியும், பெரும் வீரமும் உடையவன். அவன் உர்வசியுடன் சேர்ந்து ஆறு பேரும் வலிமை மிகுந்த மக்களை பெற்றான்.

ப்ரஸஹ்ய தர்ஷிதஸ்தத்ர விவஶோ ராஜயக்ஷ்மணா । ததோ யக்ஷ்மாபிபூதஸ்து ஸோமஃ ப்ரக்ஷீணமண்டலஃ । ஜகாம ஶரணாயாத பிதரம் ஸோऽத்ரிமேவ து ।। ௨௮.

அங்கு சோமன், வலியால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, அரச நோயால் மிகவும் சோர்ந்து, தன் வட்டம் குன்றி, தந்தை அத்ரியை அடைவதற்காக அடைக்கலம் தேடினான்.

தஸ்ய தத்பாபஶமநம் சகாராத்ரிர்மஹாயஶாஃ। ஸ ராஜயக்ஷ்மணா முக்தஃ ஶ்ரியா ஜஜ்வால ஸர்வ்வஶஃ ।। ௨௮.

பெரும் புகழ் பெற்ற அத்ரி, சோமனின் பாவத்தை போக்கி, அவனை அரச நோயிலிருந்து விடுவித்து, சோமன் முழு மகிமையுடன் பிரகாசிக்கச் செய்தான்.

ஏதத்ஸோமஸ்ய வை ஜந்ம கீர்த்திதம் த்விஜஸத்தமாஃ। வம்ஶந்தஸ்ய த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ கீர்த்யமாநம் நிபோதத ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை இப்போது கூறினேன், சிறந்த பிராமணர்களே! இப்போது அவன் வம்சத்தை நான் சொல்வதை கவனமாக கேளுங்கள்.

தந்யமாரோக்யமாயுஷ்யம் புண்யம் கல்மஷஶோதநம்। ஸோமஸ்ய ஜந்ம ஶ்ருத்வைவ ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே ।। ௨௮.

சோமனின் பிறப்பை கேட்டவுடன், ஒருவருக்கு பாக்கியம், ஆரோக்கியம், நீண்ட ஆயுள், புண்ணியம், பாவம் நீங்கும் பயன் கிடைக்கும்; எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

ஸூத உவாச ।। ஸோமஸ்ய து புதஃ புத்ரோ புதஸ்ய து புரூரவாஃ। தேஜஸ்வீ தாநஶீலஶ்ச யஜ்வா விபுலதக்ஷிணஃ ।। ௨௯.

சூதர் சொன்னான்: சோமனுக்கு புதன் மகன்; புதனுக்கு புரூரவசு மகன். அவன் ஒளிவீசும், தானம் செய்யும், யாகம் நடத்தும், பெரும் கொடை வழங்கும் ஒருவன்.

ப்ரஹ்மவாதீ பராக்ராந்தஃ ஶத்ருபிர்யுதி துர்ஜயஃ। ஆஹர்த்தா சாக்நிஹோத்ரஸ்ய யஜ்வநாஞ்ச ததௌ மஹீம் ।। ௨௯.

அவன் வேதம் அறிந்தவன், வீரசாலி, எதிரிகளால் போரில் வெல்ல முடியாதவன்; அக்னிஹோத்ரம் செய்து, யாகம் செய்யும் மக்களுக்கு நிலமும் தந்தான்.

ஸத்யவாக் கர்ம்மபுத்திஶ்ச காந்தஃ ஸம்வ்ரு'தமைதுநஃ। அதீவ புத்ரோ லோகேஷு ரூபேணாப்ரதிமோऽபவத் ।। ௨௯.

அவன் உண்மையை பேசும், செயலில் புத்திசாலி, அழகும், தன்னடக்கமும் உடையவன்; அவனது மகன், உலகில் யாராலும் ஒப்பில்லாத அழகை பெற்றவன்.

தம் ப்ரஹ்மவாதிநம் தாந்தம் தர்மஜ்ஞம் ஸத்யவாதிநம்। உர்வஶீ வரயாமாஸ ஹித்வா மாநம் யஶஸ்விநீ ।। ௨௯.

புகழும் பெருமையும் பெற்ற உர்வசி, தன் பெருமையை விட்டு, வேதம் அறிந்த, தன்னடக்கம் கொண்ட, தர்மத்தை உணரும், உண்மையை பேசும் அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

தயா ஸஹாவஸத்ராஜா தஶவர்ஷாணி சாஷ்ட ச। ஸப்த ஷட் ஸப்த சாஷ்டௌ ச தஶ சாஷ்டௌ ச வீர்யவாந் ।। ௨௯.

அவளுடன் அந்த மன்னன் பத்து வருடமும், எட்டும், ஏழும், ஆறும், ஏழும், எட்டும், பத்தும், எட்டும் ஆண்டுகள், வலிமையுடன் வாழ்ந்தான்.

வநே சைத்ரரதே ரம்யே ததா மந்தாகிநீதடே। அலகாயாம் விஶாலாயாம் நந்தநே ச வநோத்தமே ।। ௨௯.

அழகான சைத்ரரத வனத்தில், மந்தாகினி நதிக்கரையில், அலகா, விசாலா, நந்தனம் போன்ற சிறந்த வனங்களிலும் வாழ்ந்தான்.

கந்தமாதநபாதேஷு மேருஶ்ர்ரு'ங்கே நகோத்தமே। உத்தராம்ஶ்ச குரூந் ப்ராப்ய கலாபக்ராமமேவ ச ।। ௨௯.

கந்தமாதன மலையின் அடிவாரத்தில், பெரும் மேரு சிகரத்தில், வடக்கு குருக்கள் நாட்டிலும், கலாப கிராமத்திலும் சென்றான்.