வாயுபுராணம்

தமாதிபுருஷம் தேவம் ஹரிம் க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரஜாபதிம்। விஷ்ணும் கபிலரூபேண ஹம்ஸம் நாராயணம் ப்ரபும் ।। ௨௬.

அங்கே அவர்கள் ஆதிபுருஷனும், ஹரியும், கிருஷ்ணனும், பிரஜாபதியும், விஷ்ணுவும், கபிலன் வடிவிலும், ஹம்சனும், நாராயணனும், பரமனும் ஆகிய தேவனை கண்டார்கள்.

தஸ்ய சக்ஷுஃ ஸமாஸாத்ய தேஜஸ்தத் ப்ரதிபத்யதே। தக்தாஃ புத்ராஸ்ததா ஸர்வே சத்வாரஸ்த்வவஶேஷிதாஃ ।। ௨௬.

அவரது பார்வையை அணுகியபோது, அவர்கள் அந்த ஒளியை அடைந்தார்கள்; உடனே அவருடைய மக்கள் அனைவரும் எரிந்தார்கள்; நான்கு பேர் மட்டும் மீதமிருந்தார்கள்.

பர்ஹிகேதுஃ ஸகேதுஶ்ச ததா தர்ம்மரதஸ்த்ரயஃ। ஶூரஃ பஞ்சவநஶ்சைவ தஸ்ய வம்ஶகராஃ ப்ரபோ ।। ௨௬.

பரிகேது, சகேது, மேலும் தர்மத்தில் நிலைத்த மூவர், சூரன், பஞ்சவனன்—இவர்கள் அவனது வம்சத்தை தொடர்ந்தவர்கள், பிரபு.

ப்ராதாச்ச தஸ்ய பகவாந் ஹரிர்நாராயணோ வராந்। அக்ஷயத்வம் ஸ்வவம்ஶஸ்ய வாஜிமேதஶதம் ததா। விபும் புத்ரம் ஸமுத்ரஞ்ச ஸ்வர்கே வாஸம் ததாக்ஷயம் ।। ௨௬.

பகவான் ஹரி நாராயணன் அவனுக்கு வரங்களாக, அவனது வம்சம் அழியாமல் இருப்பது, நூறு அசுவமேத யாகங்கள், வலிமையான மகன், கடல், என்றும் சொர்க்கத்தில் வாழ்வது ஆகியவற்றை அளித்தார்.

ஸ ஸமுத்ரோऽஶ்வமாதாய வந்ததே (?) ஸரிதாம்பதிஃ। ஸாகரத்வம் ச லேபே ஸ கர்மணா தேந தஸ்ய வை ।। ௨௬.

அந்த சமயத்தில், கடல் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு நதிகளின் தலைவனை வணங்கினான்; அந்த செயலில் அவன் 'சகரன்' என்ற பெயரை பெற்றான்.

தம் சாஶ்வமேதிகம் ஸோऽஶ்வம் ஸமுத்ராத் ப்ராப்ய பார்திவஃ। ஆஜஹாராஶ்வமேதாநாம் ஶதம் சைவ புநஃ புநஃ ।। ௨௬.

அந்த மன்னன், கடலிலிருந்து குதிரையை மீட்டு, மீண்டும் மீண்டும் நூறு அசுவமேத யாகங்களை நடத்தினார்.

ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தக்தாந்யஶ்வாநுஸாரிணாம்। தேஷாம் நாராயணம் தேஜஃ ப்ரவிஷ்டாநாம் மஹாத்மநாம்। புத்ராணாந்து ஸஹஸ்ராணி ஷஷ்டிஸ்து இதி நஃ ஶ்ருதம் ।। ௨௬.

அசுவமேத யாகக் குதிரையை பின்தொடர்ந்த அறுபதாயிரம் மகன்கள் எரிந்தார்கள்; அவர்களது ஒளி நாராயணனில் சேர்ந்தது; மக்களாக அறுபதாயிரம் இருந்தனர் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

ரு'ஷய ஊசுஃ।. ஸகரஸ்யாத்மஜா ராஜ்ஞஃ கதம் ஜாதா மஹாபலாஃ। விக்ராந்தாஃ ஷஷ்டிஸாஹஸ்ரா விதிநா கேந வா வத ।। ௨௬.

முனிவர்கள் கேட்டார்கள்: சகர மன்னனின் மகன்கள் எப்படி பிறந்தார்கள்? அறுபதாயிரம் வீரர்கள் எவ்வாறு வந்தார்கள் என்பதை எங்களுக்குச் சொல்.

ஸூத உவாச।। த்வே பத்ந்யௌ ஸகரஸ்யாஸ்தாம் தபஸா தக்தகில்பிஷே। ஜ்யேஷ்டா விதர்பதுஹிதா கேஶிநீ நாம நாமதஃ ।। ௨௬.

சூதர் சொன்னார்: சகரனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தார்கள்; தவம் செய்து பாவம் நீங்கியவர்கள்; மூத்தவர் விதர்ப நாட்டரசரின் மகள், கேசினி என்று பெயர் பெற்றவர்.

கநீயஸீ து யா தஸ்ய பத்நீ பரமதர்மிணீ। அரிஷ்டநேமிதுஹிதா ரூபேணாப்ரதிமா புவி ।। ௨௬.

அரிஷ்டநேமியின் மகளாகிய, உலகில் ஒப்பில்லாத அழகினையும், உயர்ந்த நற்குணங்களையும் கொண்ட, அவனது இளைய மனைவி இருந்தாள்.

ஔர்வஸ்தாப்யாம் வரம் ப்ராதாத் தபஸாராதிதஃ ப்ரபுஃ। ஏகா ஜநிஷ்யதே புத்ரம் வம்ஶகர்த்தாரமீப்ஸிதம்। ஷஷ்டிபுத்ரம் ஸஹஸ்ராணி த்விதீயா ஜநயிஷ்யதி ।। ௨௬.

அவர்கள் இருவரும் தவம் செய்து ஊர்வனைத் திருப்திப்படுத்தினர். அவர் ஒரு வரம் அளித்தார்: ஒருத்தி ஒரு மகனைக் கொண்டு வரம் பெறுவாள்; அவன் வம்சத்தை வளர்க்கும் மகன் ஆவான். மற்றொருத்தி அறுபது ஆயிரம் மகன்களைப் பெறுவாள்.

முநேஸ்து வசநம் ஶ்ருத்வா கேஶிநீ புத்ரமேககம்। வம்ஶஸ்ய காரணம் ஶ்ரேஷ்டா ஜக்ராஹ ந்ரு'பஸம்ஸதி ।। ௨௬.

முனிவரின் வார்த்தையை கேட்ட கெசினி, அரசர்களின் சபையில், வம்சத்திற்கு காரணமான சிறந்த ஒரே மகனைப் பெற விரும்பினாள்.

ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி ஸுபர்ணபகிநீ ததா। மஹாத்மநஸ்து ஜக்ராஹ ஸுமதிஃ போஷணே ந்ரு'பஃ ।। ௨௬.

சுபர்ணனின் சகோதரி ஆகிய சுமதி, அறுபது ஆயிரம் மகன்களை வளர்ப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டாள்; அரசன் சுமதி அவர்களைப் பேணிக் கவனித்தான்.

அத காலே கதே ஜ்யேஷ்டா ஜ்யேஷ்டம் புத்ரம் வ்யஜாயத। அஸமஞ்ஜ இதி க்யாதம் காகுத்ஸ்தம் ஸகராத்மஜம் ।। ௨௬.

காலம் கடந்தபின், மூத்த மனைவி தனது முதல்வன் மகனைப் பெற்றாள்; அவன் சகரனின் மகனாகவும், காகுத்ஸ்த வம்சத்தவராகவும், அசமஞ்சன் எனப் பெயர் பெற்றான்.

ஸுமதிஸ்த்வபி ஜஜ்ஞே வை கர்பந்தும்பம் யஶஸ்விநீ। ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தும்பமத்யாத்விநிஃஸ்ரு'தாஃ ।। ௨௬.

சுமதியும், புகழ்பெற்றவளாக, குடம் போன்ற கருவை பெற்றாள்; அதிலிருந்து அறுபது ஆயிரம் மகன்கள் பிறந்தார்கள்.

க்ரு'தபூர்ணேஷு கும்பேஷு தாந் கர்பாந் ந்யததத்ததஃ। தாத்ரீஶ்சைகைகஶஃ ப்ராதாத் தாவதீஃ போஷணே ந்ரு'பஃ ।। ௨௬.

அவள் அந்தக் கருக்களை நெய் நிரம்பிய குடங்களில் வைத்தாள்; அரசன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாலாட்டியை ஏற்பாடு செய்து, அவர்களை வளர்த்தான்.

ததோ நவஸு மாஸேஷு ஸமுத்தஸ்துர்யதாஸுகம்। குமாராஸ்தே மஹாபாகாஃ ஸகரப்ரீதிவர்த்தநாஃ ।। ௨௬.

ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்தபின், அந்த மகத்தான மகன்கள் நன்றாக வளர்ந்து எழுந்து, சகரனுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி அளித்தார்கள்.

காலேந மஹதா சைவ சௌவநம் ப்ரதிபேதிரே। ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தேஷாமஶ்வாநுஸாரிணாம் ।। ௨௬.

காலப்போக்கில், அந்த அறுபது ஆயிரம் மகன்கள், குதிரையைத் தொடர்ந்து, காட்டுக்குள் சென்றார்கள்.

ஸ து ஜ்யேஷ்டோ நரவ்யாக்ரஃ ஸகரஸ்யாத்மஸம்பவஃ। அஸமஞ்ஜ இதி க்யாதோ பர்ஹிகேதுர்மஹாபலஃ ।। ௨௬.

அவர்களில் முதல்வன், மனிதர்களில் சிறந்தவனாகவும், சகரனின் மகனாகவும், பெரும் வீரனாகவும், பற்கிகேது என அழைக்கப்பட்ட அசமஞ்சன் ஆவான்.

பௌராணாமஹிதே யுக்தஃ பித்ரா நிர்வாஸிதஃ புரா। தஸ்ய புத்ரோம்ऽஶுமாந்நாம அஸமஞ்ஜஸ்ய வீர்யவாந் ।। ௨௬.

பழம்பெரும் மரபுக்கு ஏற்றவனாக இருந்தாலும், அவன் தந்தையால் நகரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான்; அவனுக்கு அசமஞ்சனின் மகனாக, வீரனும், அம்ʼசுமான் என்ற பெயருடையவனும் பிறந்தான்.

தஸ்ய புத்ரஸ்து தர்மாத்மா திலீப இதி விஶ்ருதஃ। திலீபாத்து மஹாதேஜா வீரோ ஜாதோ பகீரதஃ ।। ௨௬.

அம்ʼசுமானுக்கு தர்மத்தை விரும்பும் திலீபன் என்ற மகன் பிறந்தான்; திலீபனிலிருந்து, பெரும் வீரனும், மகத்தான ஒளியுடைய பகீரதனும் பிறந்தான்.

யேந கங்கா ஸரிச்ச்ரேஷ்டா விமாநைருபஶோபிதா । ஈஜாऽநேந ஸமுத்ராத்வை துஹித்ரு'த்வேந கல்பிதா। அத்ராப்யுதாஹரந்தீமம் ஶ்லோகம் பௌராணிகா ஜநாஃ ।। ௨௬.

அவரால், வானரதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த நதி கங்கை உலகிற்கு வந்தாள்; அவன் செய்த யாகத்தால், சமுத்திரத்திலிருந்து மகளாக உருவானாள். இதை புறாண அறிஞர்கள் பாடுகின்றனர்.

பகீரதஸ்து தாம் கங்காமாநயாமாஸ கர்மபிஃ । தஸ்மாத்பாகீரதீ கங்கா கத்யதே வம்ஶவித்தமைஃ ।। ௨௬.

பகீரதன் தனது செயலால் கங்கையை இங்கு கொண்டு வந்தான்; அதனால், வம்சத்தை அறிந்தவர்கள் கங்கையை பகீரதி என்றும் அழைக்கின்றனர்.

பகீரதஸுதஶ்சாபி ஶ்ருதோ நாம பபூவ ஹ। நாபாகஸ்தஸ்ய தாயாதோ நித்யம் தர்மபராயணஃ ।। ௨௬.

பகீரதனுக்கு ஶ்ருதன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவனுக்கு நாபாகன் என்ற வாரிசு இருந்தான், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

அம்பரீஷஃ ஸுதஸ்தஸ்ய ஸிந்துத்வீபஸ்ததோऽபவத்। ஏவம் வம்ஶபுராணஜ்ஞா காயந்தீதி பரிஶ்ருதம் ।। ௨௬.

அவனுக்கு அம்பரீஷன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அம்பரீஷனிலிருந்து சிந்து தீவுப் பிறந்தான். இப்படியே பழமையான வம்சத்தை அறிந்தவர்கள் பாடுகின்றனர்.

நாபாகேரம்பரீஷஸ்ய புஜாப்யாம் பரிபாலிதா। பபூவ வஸுதாத்யர்தம் தாபத்ரயவிவர்ஜிதா ।। ௨௬.

நாபாகன் மற்றும் அம்பரீஷன் இருவரின் பாதுகாப்பால், பூமி முழுவதும் நன்கு காத்து, மூவகை துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டது.

அயுதாயுஃ ஸுதஸ்தஸ்ய ஸிந்துத்வீபஸ்ய வீர்யவாந்। அயுதாயோஸ்து தாயாத ரு'துபர்ணோ மஹாயஶாஃ ।। ௨௬.

சிந்து தீவுக்கு, வீரனான அயுதாயு என்ற மகன் பிறந்தான்; அயுதாயுவுக்கு, புகழ் மிகுந்த ருதுபர்ணன் வாரிசாக வந்தான்.

திவ்யாக்ஷஹ்ரு'தஜ்ஞோऽஸௌ ராஜா நலஸகோ பலீ। நலௌ த்வாவிதி விக்யாதௌ புராணேஷு த்ரு'டவ்ரதௌ ।। ௨௬.

அவர் தெய்வீக கையெழுத்தும், மனதையும் அறிந்த வல்லமை கொண்ட நளனின் நண்பனும், வலிமை மிகுந்த அரசனும் ஆவார். இந்த இருவரும், திடமான விரதம் கொண்ட நளர்கள் எனப் பழமையான நூல்களில் புகழப்படுகிறார்கள்.

வீரஸேநாத்மஜஶ்சைவ யஶ்சேக்ஷ்வாகுகுலோத்வஹஃ। ரு'துபர்ணஸ்ய புத்ரோऽபூத் ஸர்வ்வகாமோ ஜநேஶ்வரஃ ।। ௨௬.

ஒருவர் வீரசேனனின் மகன்; மற்றொருவர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் சிறந்தவர். ருது பர்ணனின் மகன் எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும் ஜனங்களின் அரசனாக ஆனான்.