வாயுபுராணம்

தே வத்யமாநா வீரேண ஸகரேண மஹாத்மநா। வஸிஷ்டம் ஶரணம் ஸர்வ்வே ப்ரபந்நாஃ ஶரணைஷிணஃ ।। ௨௬.

அந்த மகாத்மா சகரன் அவர்களை அழிக்க முயன்றபோது, அனைவரும் பாதுகாப்புக்காக வசிஷ்டர் அடியெடுத்தனர்.

வஸிஷ்டஸ்தாந் ததேத்யுக்த்வா ஸமயேந மஹாமுநிஃ । ஸகரம் வாரயாமாஸ தேஷாந்தத்த்வாऽபயந்ததா ।। ௨௬.

வசிஷ்டர் அந்த மகா முனிவர், அவர்கள் கேட்டதை ஒப்புக்கொண்டு, சகரனை அடக்கி, அச்சமில்லையென்று அவர்களுக்கு உறுதி அளித்தார்.

ஸகரஃ ஸ்வாம்ப்ரதிஜ்ஞாஞ்ச குரோர்வாஸ்யம் நிஶம்ய ச। தர்ம்மம் ஜகாந தேஷாம் வை வேஷாந்யத்வம் சகார ஹ ।। ௨௬.

சகரன், தன் குருவின் வாக்கையும் இருப்பையும் கேட்டு, அவர்களுக்கு தர்மப்படி நடந்தார்; அவர்களின் உருவத்தையும் மாற்றினார்.

அர்த்தம் ஶகாநாம் ஶிரஸோ முண்டயித்வா வ்யஸர்ஜயத்। யவநாநாம் ஶிரஃ ஸர்வம் காம்போஜாநாந்ததைவ ச।। ௨௬.

சகரன், சகர்களின் தலையை பாதி மண்டியடித்து அனுப்பினார்; யவனர்களின் தலையை முழுவதும் மண்டியடித்தார்; காம்போஜர்களுக்கும் அதேபோல் செய்தார்.

பாரதா முக்தகேஶாஶ்ச பஹ்லவாஃ ஶ்மஶ்ரு தாரிணஃ। நிஃஸ்வாத்யாயவஷட்காராஃ க்ரு'தாஸ்தேந மஹாத்மநா ।। ௨௬.

பாரதர்கள் கூந்தலை அவிழவிட்டார்; பஹ்லவர்கள் தாடி வளரச் செய்தார்; அந்த மகானால் அவர்கள் வேதபாராயணமும் யாகவிதானமும் செய்ய முடியாமல் ஆனார்கள்.

ஶகா யவநகாம்போஜாஃ பஹ்லவாஃ பாரதைஃ ஸஹ। கேலிஸ்பர்ஶா மாஹிஷிகா தார்வாஶ்சோலாஃ கஸாஸ்ததா ।। ௨௬.

சகர்கள், யவனர்கள், காம்போஜர்கள், பஹ்லவர்கள், பாரதர்கள், கேலிஸ்பர்ஷர்கள், மாஹிஷிகர்கள், தார்வாச், சோழர்கள், காசர்கள் ஆகியோர் எல்லோரும்,

ஸர்வ்வே தே க்ஷத்ரியகணா தர்ம்மஸ்தேஷாம் நிராக்ரு'தஃ। வஸிஷ்டவசநாத்பூர்வம் ஸகரேண மஹாத்மநா ।। ௨௬.

இந்த க்ஷத்திரியர்களின் தர்மம், வசிஷ்டர் முன்பே சொன்னபடி, அந்த மகானான சகரனால் மறுக்கப்பட்டது.

ஸ தர்மவிஜயீ ராஜா விஜித்யேமாம் வஸுந்தராம்। அஶ்வம் விசாரயாமாஸ வாஜிமேதாய தீக்ஷிதஃ ।। ௨௬.

அந்த தர்மவெற்றி பெற்ற மன்னன், பூமியை வென்று, அசுவமேத யாகத்திற்காக குதிரையை அனுப்பினார்.

தஸ்ய சாரயதஃ ஸோऽஶ்வஃ ஸமுத்ரே பூர்வதக்ஷிணே। வேலாஸமீபேऽபஹ்ரு'தோ பூமிஞ்சைவ ப்ரவேஶிதஃ ।। ௨௬.

அவர் குதிரையை அனுப்பியபோது, அது கிழக்கு தெற்குப் பெருங்கடல் கரையில் பிடிக்கப்பட்டு, பூமிக்குள் மறைந்தது.

ஸ தந்தேஶம் ஸுதைஃ ஸர்வைஃ கநயாமாஸ பார்திவஃ। ஆஸேதுஶ்ச ததஸ்தஸ்மிம்ஸ்ததந்தஸ்தே மஹார்ணவே ।। ௨௬.

அந்த மன்னன், தன் மக்களுடன் அந்த இடத்தை தோண்டினார்; பின்னர் அவர்கள் அந்த பெருங்கடலின் எல்லையை அடைந்தார்கள்.

தமாதிபுருஷம் தேவம் ஹரிம் க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரஜாபதிம்। விஷ்ணும் கபிலரூபேண ஹம்ஸம் நாராயணம் ப்ரபும் ।। ௨௬.

அங்கே அவர்கள் ஆதிபுருஷனும், ஹரியும், கிருஷ்ணனும், பிரஜாபதியும், விஷ்ணுவும், கபிலன் வடிவிலும், ஹம்சனும், நாராயணனும், பரமனும் ஆகிய தேவனை கண்டார்கள்.

தஸ்ய சக்ஷுஃ ஸமாஸாத்ய தேஜஸ்தத் ப்ரதிபத்யதே। தக்தாஃ புத்ராஸ்ததா ஸர்வே சத்வாரஸ்த்வவஶேஷிதாஃ ।। ௨௬.

அவரது பார்வையை அணுகியபோது, அவர்கள் அந்த ஒளியை அடைந்தார்கள்; உடனே அவருடைய மக்கள் அனைவரும் எரிந்தார்கள்; நான்கு பேர் மட்டும் மீதமிருந்தார்கள்.

பர்ஹிகேதுஃ ஸகேதுஶ்ச ததா தர்ம்மரதஸ்த்ரயஃ। ஶூரஃ பஞ்சவநஶ்சைவ தஸ்ய வம்ஶகராஃ ப்ரபோ ।। ௨௬.

பரிகேது, சகேது, மேலும் தர்மத்தில் நிலைத்த மூவர், சூரன், பஞ்சவனன்—இவர்கள் அவனது வம்சத்தை தொடர்ந்தவர்கள், பிரபு.

ப்ராதாச்ச தஸ்ய பகவாந் ஹரிர்நாராயணோ வராந்। அக்ஷயத்வம் ஸ்வவம்ஶஸ்ய வாஜிமேதஶதம் ததா। விபும் புத்ரம் ஸமுத்ரஞ்ச ஸ்வர்கே வாஸம் ததாக்ஷயம் ।। ௨௬.

பகவான் ஹரி நாராயணன் அவனுக்கு வரங்களாக, அவனது வம்சம் அழியாமல் இருப்பது, நூறு அசுவமேத யாகங்கள், வலிமையான மகன், கடல், என்றும் சொர்க்கத்தில் வாழ்வது ஆகியவற்றை அளித்தார்.

ஸ ஸமுத்ரோऽஶ்வமாதாய வந்ததே (?) ஸரிதாம்பதிஃ। ஸாகரத்வம் ச லேபே ஸ கர்மணா தேந தஸ்ய வை ।। ௨௬.

அந்த சமயத்தில், கடல் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு நதிகளின் தலைவனை வணங்கினான்; அந்த செயலில் அவன் 'சகரன்' என்ற பெயரை பெற்றான்.

தம் சாஶ்வமேதிகம் ஸோऽஶ்வம் ஸமுத்ராத் ப்ராப்ய பார்திவஃ। ஆஜஹாராஶ்வமேதாநாம் ஶதம் சைவ புநஃ புநஃ ।। ௨௬.

அந்த மன்னன், கடலிலிருந்து குதிரையை மீட்டு, மீண்டும் மீண்டும் நூறு அசுவமேத யாகங்களை நடத்தினார்.

ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தக்தாந்யஶ்வாநுஸாரிணாம்। தேஷாம் நாராயணம் தேஜஃ ப்ரவிஷ்டாநாம் மஹாத்மநாம்। புத்ராணாந்து ஸஹஸ்ராணி ஷஷ்டிஸ்து இதி நஃ ஶ்ருதம் ।। ௨௬.

அசுவமேத யாகக் குதிரையை பின்தொடர்ந்த அறுபதாயிரம் மகன்கள் எரிந்தார்கள்; அவர்களது ஒளி நாராயணனில் சேர்ந்தது; மக்களாக அறுபதாயிரம் இருந்தனர் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

ரு'ஷய ஊசுஃ।. ஸகரஸ்யாத்மஜா ராஜ்ஞஃ கதம் ஜாதா மஹாபலாஃ। விக்ராந்தாஃ ஷஷ்டிஸாஹஸ்ரா விதிநா கேந வா வத ।। ௨௬.

முனிவர்கள் கேட்டார்கள்: சகர மன்னனின் மகன்கள் எப்படி பிறந்தார்கள்? அறுபதாயிரம் வீரர்கள் எவ்வாறு வந்தார்கள் என்பதை எங்களுக்குச் சொல்.

ஸூத உவாச।। த்வே பத்ந்யௌ ஸகரஸ்யாஸ்தாம் தபஸா தக்தகில்பிஷே। ஜ்யேஷ்டா விதர்பதுஹிதா கேஶிநீ நாம நாமதஃ ।। ௨௬.

சூதர் சொன்னார்: சகரனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தார்கள்; தவம் செய்து பாவம் நீங்கியவர்கள்; மூத்தவர் விதர்ப நாட்டரசரின் மகள், கேசினி என்று பெயர் பெற்றவர்.

கநீயஸீ து யா தஸ்ய பத்நீ பரமதர்மிணீ। அரிஷ்டநேமிதுஹிதா ரூபேணாப்ரதிமா புவி ।। ௨௬.

அரிஷ்டநேமியின் மகளாகிய, உலகில் ஒப்பில்லாத அழகினையும், உயர்ந்த நற்குணங்களையும் கொண்ட, அவனது இளைய மனைவி இருந்தாள்.

ஔர்வஸ்தாப்யாம் வரம் ப்ராதாத் தபஸாராதிதஃ ப்ரபுஃ। ஏகா ஜநிஷ்யதே புத்ரம் வம்ஶகர்த்தாரமீப்ஸிதம்। ஷஷ்டிபுத்ரம் ஸஹஸ்ராணி த்விதீயா ஜநயிஷ்யதி ।। ௨௬.

அவர்கள் இருவரும் தவம் செய்து ஊர்வனைத் திருப்திப்படுத்தினர். அவர் ஒரு வரம் அளித்தார்: ஒருத்தி ஒரு மகனைக் கொண்டு வரம் பெறுவாள்; அவன் வம்சத்தை வளர்க்கும் மகன் ஆவான். மற்றொருத்தி அறுபது ஆயிரம் மகன்களைப் பெறுவாள்.

முநேஸ்து வசநம் ஶ்ருத்வா கேஶிநீ புத்ரமேககம்। வம்ஶஸ்ய காரணம் ஶ்ரேஷ்டா ஜக்ராஹ ந்ரு'பஸம்ஸதி ।। ௨௬.

முனிவரின் வார்த்தையை கேட்ட கெசினி, அரசர்களின் சபையில், வம்சத்திற்கு காரணமான சிறந்த ஒரே மகனைப் பெற விரும்பினாள்.

ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி ஸுபர்ணபகிநீ ததா। மஹாத்மநஸ்து ஜக்ராஹ ஸுமதிஃ போஷணே ந்ரு'பஃ ।। ௨௬.

சுபர்ணனின் சகோதரி ஆகிய சுமதி, அறுபது ஆயிரம் மகன்களை வளர்ப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டாள்; அரசன் சுமதி அவர்களைப் பேணிக் கவனித்தான்.

அத காலே கதே ஜ்யேஷ்டா ஜ்யேஷ்டம் புத்ரம் வ்யஜாயத। அஸமஞ்ஜ இதி க்யாதம் காகுத்ஸ்தம் ஸகராத்மஜம் ।। ௨௬.

காலம் கடந்தபின், மூத்த மனைவி தனது முதல்வன் மகனைப் பெற்றாள்; அவன் சகரனின் மகனாகவும், காகுத்ஸ்த வம்சத்தவராகவும், அசமஞ்சன் எனப் பெயர் பெற்றான்.

ஸுமதிஸ்த்வபி ஜஜ்ஞே வை கர்பந்தும்பம் யஶஸ்விநீ। ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தும்பமத்யாத்விநிஃஸ்ரு'தாஃ ।। ௨௬.

சுமதியும், புகழ்பெற்றவளாக, குடம் போன்ற கருவை பெற்றாள்; அதிலிருந்து அறுபது ஆயிரம் மகன்கள் பிறந்தார்கள்.

க்ரு'தபூர்ணேஷு கும்பேஷு தாந் கர்பாந் ந்யததத்ததஃ। தாத்ரீஶ்சைகைகஶஃ ப்ராதாத் தாவதீஃ போஷணே ந்ரு'பஃ ।। ௨௬.

அவள் அந்தக் கருக்களை நெய் நிரம்பிய குடங்களில் வைத்தாள்; அரசன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பாலாட்டியை ஏற்பாடு செய்து, அவர்களை வளர்த்தான்.

ததோ நவஸு மாஸேஷு ஸமுத்தஸ்துர்யதாஸுகம்। குமாராஸ்தே மஹாபாகாஃ ஸகரப்ரீதிவர்த்தநாஃ ।। ௨௬.

ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்தபின், அந்த மகத்தான மகன்கள் நன்றாக வளர்ந்து எழுந்து, சகரனுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி அளித்தார்கள்.

காலேந மஹதா சைவ சௌவநம் ப்ரதிபேதிரே। ஷஷ்டிபுத்ரஸஹஸ்ராணி தேஷாமஶ்வாநுஸாரிணாம் ।। ௨௬.

காலப்போக்கில், அந்த அறுபது ஆயிரம் மகன்கள், குதிரையைத் தொடர்ந்து, காட்டுக்குள் சென்றார்கள்.

ஸ து ஜ்யேஷ்டோ நரவ்யாக்ரஃ ஸகரஸ்யாத்மஸம்பவஃ। அஸமஞ்ஜ இதி க்யாதோ பர்ஹிகேதுர்மஹாபலஃ ।। ௨௬.

அவர்களில் முதல்வன், மனிதர்களில் சிறந்தவனாகவும், சகரனின் மகனாகவும், பெரும் வீரனாகவும், பற்கிகேது என அழைக்கப்பட்ட அசமஞ்சன் ஆவான்.