வாயுபுராணம்

குமாரமபரம் வித்யாத்விஸ்தரம் வமநம் கதம்। ஏஷ வை சாப்யபாங்கஸ்து குதாரேகஃ கலாதிகஃ ।। ௨௫.

குமாரத்தை வேறொன்றாக அறிய வேண்டும், அது விரிவாகி விலகிச் செல்கிறது; இது அபாங்கம் என அழைக்கப்படுகிறது, அது கலாவை விட ஒன்றாகும்.

ஶ்யேநஸ்த்வேகாந்தரே ஜாதஃ கலாமாத்ராந்தரே ஸ்திதஃ। தஸ்மிம்ஶ்சைவ ஸ்வரே வ்ரு'த்திஸ்திஷ்டதே தத்விலக்ஷணா ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் அடுத்த இடைவெளியில் தோன்றி, ஒரு கலா அளவில் நிற்கிறது; அந்தச் சுரத்தில், முன்னதாக இல்லாத ஒரு அதிகரிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஶ்யேநஸ்து அபரோஹஸ்து உத்தரஃ பரிகீர்த்திதஃ। கலாகலப்ரமாணாச்ச ஸ பிந்துர்நாம சாயதே ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் இறங்கும் வகை, மேலானது என்று அழைக்கப்படுகிறது; கலா மற்றும் அதன் குழுவின் அளவால் அது பிந்து என அறியப்படுகிறது.

பிந்துரேககலா கார்யா வர்ணாந்தஸ்தாயிநீ பவேத்। விபர்யயஸ்வரோऽபி ஸ்யாத்யஸ்ய துர்கடிதோऽபி ந ।। ௨௫.

பிந்து ஒரு கலாவாக அமைக்க வேண்டும், எழுத்தின் முடிவில் நிலைத்து இருக்கும்; எதிர்மாறான சுரமும் நிகழலாம், ஆனால் கடினமாக இல்லை.

ஏகாந்தரா து வாத்யந்து ஷட்ஜதஃ பரமஃ ஸ்வரஃ। ஆக்ஷேபாஸ்கந்தநம் கார்ய்யம் காகஸ்யேவோச்சபுஷ்கலம் ।। ௨௫.

அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது உச்சமான சுரம், அடிப்படை षட்ஜத்திலிருந்து; உயர்த்தலும் குறைத்தலும் செய்ய வேண்டும், அது காகத்தின் கூச்சல் போல் இருக்கும்.

ஸந்தாரௌ தௌ து ஸஞ்சார்யௌ கார்யம் வா காரணம் ததா। ஆக்ஷிப்தமவரோஹ்யாபி ப்ரோக்ஷமத்யந்ததைவ ச ।। ௨௫.

இரண்டும் சந்தாரமாக அழைக்கப்படுகின்றன, அவற்றை நகர்த்த வேண்டும்; காரணமும் அப்படியே; உயர்த்தப்பட்டாலும், குறைத்தாலும், ஒரேபோல் சேர்க்க வேண்டும்.

த்வாதஶஞ்ச கலாஸ்தாநமேகாந்தரகதந்ததஃ। ப்ரேங்கோலிதமலங்காரமேவம் ஸ்வரஸமந்விதம் ।। ௨௫.

பன்னிரண்டு கலாக்களின் இடம் அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது; பிரேங்கோலிதம் என்ற அலங்காரம் இப்படியே சுரங்களுடன் கூடியது.

ஸ்வரஸம்க்ராமகாச்சைவ ததஃ ப்ரோக்தந்து புஷ்கலம்। ப்ரக்ஷிப்தமேவ கலயா பாதாநீதரயோர்பவேத் ।। ௨௫.

சுரம் மாறுவதால் புஷ்கலம் என்று கூறப்படுகிறது; அது ஒரு கலாவால் அடிகளுக்கும் மற்றவற்றுக்கும் இடையில் இடம் பெறுகிறது.

த்விகலம் வா யதா பூதம் யத்தத் ஹ்ராஸிதமுச்யதே। உச்சாராத்விஸ்வராரூடா ததா சாஷ்டஸ்வராந்தரம் ।। ௨௫.

இரண்டு கலாக்கள் குறைந்தால், அது குறைந்தது என்று அழைக்கப்படுகிறது; உச்சரிக்கையில், அது விஸ்வர சுரத்திற்கும், எட்டாவது சுரத்திற்கும் உயர்கிறது.

யஸ்து ஸ்யாதவரோஹோ வா தாரதோ மந்த்ரதோऽபி வா। ஏகாந்தரஹிதா ஹ்யேதே தமேவ ஸ்வரமந்ததஃ ।। ௨௫.

ஒரு சுரம் கீழாகவோ, மேலாகவோ, இன்னும் ஆழமாகவோ இருந்தாலும், இடைவெளி எதுவும் இல்லையெனில், இவை எல்லாம் இறுதியில் ஒரே சுரமாகவே கருதப்படும்.

மக்ஷிப்ரச்சேதநோ நாம சதுஷ்கலகணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। அலங்காரா பவந்த்யேதே த்ரிம்ஶத்யே வை ப்ரகீர்த்திதாஃ। வர்ணஸ்தாநப்ரயோகேண கலாமாத்ரா ப்ரமாணதஃ ।। ௨௫.

நான்கு பிரிவுகளைக் கொண்டது 'மக்ஷிப்ரச்சேதனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; இவை எல்லாம் முப்பது அலங்காரங்கள் எனப்படும். ஒவ்வொன்றும் எழுத்து நிலை மற்றும் கால அளவைப் பொருத்து வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஸம்ஸ்தாநஞ்ச ப்ரமாணம் ச விகாரோ லக்ஷணந்ததா। சதுர்விதமிதம் ஜ்ஞேயமலங்காரப்ரயோஜநம் ।। ௨௫.

உருவாக்கம், அளவு, மாற்றம், தன்மை — இந்த நான்கு வகை அலங்காரங்களின் பயன்பாடாக அறிய வேண்டும்.

யதாத்மநோ ஹ்யலங்காரோ விபர்யஸ்தோऽதிகர்ஹிதஃ। வர்ணமேவாப்யலம்கர்த்தும் விஷமம் ஹ்யாத்மஸம்பவாத் ।। ௨௫.

நமக்கு பொருத்தமில்லாத ஆபரணம் அணிவது எவ்வாறு பழிக்கப்பட்டது போல, ஒரு எழுத்திற்கு இயற்கைக்கு மாறாக அலங்காரம் செய்வதும் தவறாகும்.

நாநாபரணஸம்யோகாத்யதா நார்யா விபூஷணம்। வர்ணஸ்ய சைவாலங்காரோ விபர்யஸ்தோऽதிகர்ஹிதஃ ।। ௨௫.

ஒரு பெண் பலவிதமான ஆபரணங்களை தவறாக சேர்த்துக் கொண்டால் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது; அதுபோல, எழுத்திற்கு பொருந்தாத அலங்காரம் செய்தால் அது மிகவும் பழிக்கப்படும்.

ந பாதே குண்டலே த்ரு'ஷ்டே ந கண்டே ரஸநா யதா। ஏவமேவ ஹ்யலங்காரோ விபர்யஸ்தோ விகர்ஹிதஃ ।। ௨௫.

கால் விரலில் காது குண்டலமும், இடுப்பில் மாலை அணிவதும் எவ்வாறு இயலாததோ, அதுபோல் தவறாக அலங்காரம் செய்தால் அது குறை கூறப்படும்.

க்ரியமாணோऽப்யலங்காரோ ராகம் யஶ்சைவ தர்ஶயேத்। யதோத்திஷ்டஸ்ய மார்கஸ்ய கர்த்தவ்யஸ்ய விதீயதே ।। ௨௫.

அலங்காரம் செய்யும்போதும், அது சரியான முறையிலும், விதிப்படி நெறியில் செய்யப்பட வேண்டும்.

லக்ஷணம் பர்ய்யவஸ்தாபி வர்ணிகாபிஃ ப்ரவர்த்தநம்। யாதாதத்யேந வக்ஷ்யாமி மாஸேத்பவமுகோத்பவே ।। ௨௫.

அலங்காரத்தின் வரையறை, சரியான பயன்பாடு, பாடகர்கள் பயன்படுத்தும் நடை ஆகியவற்றை உண்மையாக விளக்குகிறேன்; இது வாய்மொழி மரபிலிருந்து அல்ல.

த்ரயோவிம்ஶத்யஶீதிஸ்து தேஷாமேதத்விபர்யயஃ। ஷட்ஜபக்ஷோऽபி தத்த்வாதௌ மத்யோ ஹீநஸ்வரோ பவேத் ।। ௨௫.

இவற்றின் மாற்றம் எண்பத்து மூன்று எனக் கூறப்படுகிறது; ஆரம்பத்தில், சட்ஜம் குழுவும் குறைந்தால் அது நடு அல்லது கீழ் சுரமாகும்.

ஷட்ஜமத்யமயோஶ்சைவ க்ராமயோஃ பர்ய்யபஸ்ததா। மாநோயோத்தரமந்த்ரஸ்ய ஷடேவாத்ராவிகஸ்ய ச ।। ௨௫.

சட்ஜம் மற்றும் மத்யமம் என்ற இரு முறைகளிலும் மாற்றம் அதேபோல் உள்ளது; மேல்சுரம் மற்றும் கீழ்சுரத்தின் அளவும் சட்ஜம், ஆவிகம் ஆகியவற்றிற்கும் அறியப்பட வேண்டும்.

ஸ்வராலம்ப்ரத்யயஶ்சைவ ஸர்வ்வேஷாம் ப்ரத்யயஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। அநுகம்ய பஹிர்கீதம் விஜ்ஞாதம் பஞ்சதைவதம் ।। ௨௫.

அனைத்து சுரங்களுக்கும் அலங்காரம் பொருந்தும்; வெளிப்படையாகப் பாடலைப் பின்பற்றி, பதினைந்து தெய்வங்களை அறியலாம்.

கோரூபாணாம் புரஸ்தாத்து மத்யமாம்ஶஸ்து பர்ய்யயஃ। தயோர்விபாகோ கீதாநாம் லாவண்யமார்கஸம்ஸ்திதஃ ।। ௨௫.

பசு சுரங்களில், மத்யமப் பகுதி மாற்றமாகும்; அவற்றின் வேறுபாடு பாடல்களில் அழகாக அமைந்துள்ளது.

அநுஷங்கம் மயோத்திஷ்டம் ஸ்வஸாரஞ்ச ஸ்வராந்தரம்। பர்ய்யயஃ ஸம்ப்ரவர்த்தேத ஸப்தஸ்வரபதக்ரமம் ।। ௨௫.

இணைவு மற்றும் தொடர்புடைய சுரத்தை நான் விளக்கியுள்ளேன்; மாற்றம் ஏழு சுரங்களின் வரிசையில் நடைபெறும்.

காந்தாராம்ஶேந கீயந்தே சத்வாரி மந்த்ரகாணி ச। பஞ்சமோ மத்யமஶ்சைவ தைவதே து நிஷாதஜைஃ। ஷட்ஜர்ஷபைஶ்ச ஜாநீமோ மந்த்ரகேஷ்வேவ நாந்தரே ।। ௨௫.

காந்தாரம் பகுதியால் நான்கு ஆழமான சுரங்கள் பாடப்படுகின்றன; ஐந்தாவது மத்யமம், தைவதத்தில் நிஷாதம்; சட்ஜம், ரிஷபம் ஆகியவை ஆழமான சுரங்களில் மட்டுமே அறியப்படுகின்றன, நடுவில் அல்ல.

த்வே சாபராந்திகே வித்யாத்தயஶுல்லாஷ்டகஸ்ய து। ப்ராக்ரு'தே வைணவைஶ்சைவ காந்தாராம்ஶே ப்ரயுஜ்யதே ।। ௨௫.

குதிரை மற்றும் அஷ்டகம் ஆகியவற்றின் கீழ் இரண்டும் இருக்கின்றன என்று அறிய வேண்டும்; இயற்கை மற்றும் வைணவ முறைகளில் காந்தாரம் பகுதி பயன்படுத்தப்படுகிறது.

பதஸ்ய து த்ரயம் ரூபம் ஸப்தரூபந்து கௌஶிகம்। காந்தாராம்ஶேந கார்த்ஸ்ந்யேந பர்யயஸ்ய விதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ஏவஞ்சைவ க்ரமோத்திஷ்டோ மத்யமாம்ஶஸ்ய மத்யமஃ ।। ௨௫.

ஒரு சொல்லுக்கு மூன்று வடிவங்கள், கவுஷிகத்திற்கு ஏழு வடிவங்கள்; காந்தாரம் பகுதியின் முழுமையால் மாற்ற விதி நிலைபெறுகிறது; இதுபோல் மத்யமப் பகுதியின் வரிசையும் கூறப்பட்டுள்ளது.

யாநி கீதாநி ப்ரோக்தாநி ரூபேண து விஶேஷதஃ। தத்து ஸப்தஸ்வரம் கார்ய்யம் ஸப்தரூபஞ்ச கௌஶிகம் ।। ௨௫.

சிறப்பு வடிவில் கூறப்பட்ட பாடல்கள் ஏழு சுரங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; கவுஷிகம் ஏழு வடிவங்கள் கொண்டதாகும்.

அங்கதர்ஶநமித்யாஹுர்மாநே த்வே ஸமகே ததா। த்விதீயபாவாசரணா மாத்ரா நாபிப்ரதிஷ்டிதா ।। ௨௫.

இதை அங்கங்களின் குறிப்பு என்று கூறுவர்; சமமான இரண்டு அளவுகள் உள்ளன; இரண்டாவது நிலையில், அளவு நாபியில் நிலைபெறாது.

உத்தரே ச ப்ரக்ரு'த்யேவம் மாத்ரா தல்லீயதே ததா । ஹந்தாரஃ பிண்டகோ யத்ர மாத்ராயாம் நாதிவர்த்ததே ।। ௨௫.

வடக்குப் பகுதியில் இயற்கையின் போல் அளவு அதில் கலந்துவிடுகிறது; அங்கு கொல்லுபவர்கள் அந்தக் குழுவில் இருக்க, அந்த அளவு மீறப்படுவதில்லை.

பாதேநைகேந மாத்ராயாம் பாதோநாமதி வீரணா। ஸம்க்யாயாஶ்சோபஹநநம் தத்ர யாநமிதி ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௨௫.

ஒரு காலை அளவில் வைத்து, மற்றொரு காலை வீரணத்தில் வைக்காமல், அங்கு எண்ணிக்கைக் குறைவு 'நடப்பது' என்று அழைக்கப்படுகிறது.