வாயுபுராணம்

பூர்வ்வாசார்ய்யமதம் புத்த்வா ப்ரவக்ஷ்யாம்யநுபூர்வ்வஶஃ। த்ரிம்ஶதம் வை அலங்காராம்ஸ்தாந் மே நிகததஃ ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௨௫.

முன்னோர் ஆசாரியர்களின் கருத்தை அறிந்து, வரிசையாக சொல்கிறேன்; முப்பது அலங்காரங்களை நான் கூறும் போது கேளுங்கள்.

அலங்காராஸ்து வக்தவ்யாஃ ஸ்வைஃஸ்வைர்வர்ணைஃ ப்ரஹேதவஃ। ஸம்ஸ்தாநயோகைஶ்ச ததா பாதாநாம் சாந்வவேக்ஷயா ।। ௨௫.

அலங்காரங்கள் தங்களது சொற்கள், காரணங்கள், அடி அமைப்பு, சேர்க்கை ஆகியவற்றைப் பார்த்து விவரிக்கப்பட வேண்டும்.

வாக்யார்தபதயோகார்தைரலங்காரஸ்ய பூரணம்। பதாநி கீதகஸ்யாஹுஃ புரஸ்தாத் ப்ரு'ஷ்டதோऽதவா ।। ௨௫.

வாக்கின் பொருள், சொற்கள், மற்றும் இணைவு ஆகியவற்றால் அலங்காரம் நிறைவு பெறுகிறது; பாடலின் சொற்கள் முன்னிலும் பின்னிலும் அமைக்கப்படுகின்றன.

ஸ்தாநாநி த்ரீணி ஜாநீயாதுரஃகண்டஶிரஸ்ததா। ஏதேஷு த்ரிஷு ஸ்தாநேஷு ப்ரவ்ரு'த்தோ விதிருத்தமஃ ।। ௨௫.

மூன்று இடங்கள் உள்ளன என்று அறிய வேண்டும்: மார்பு, குரல், தலை; இவற்றில் சிறந்த முறையே நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சத்வாரஃ ப்ரக்ரு'தௌ வர்ணாஃ ப்ரவிசாரஶ்சதுர்விதஃ। விகல்பமஷ்டதா சைவ தேவாஃ ஷோடஶதா விதுஃ ।। ௨௫.

நான்கு இயற்கை எழுத்துக்கள் உள்ளன, நான்கு வகையான ஆய்வும் உண்டு; எட்டு விதமான வேறுபாடுகள், அவை தேவர்கள் பதினாறு வகையாக அறிவார்கள்.

ஸ்தாயீ வர்ணஃ ப்ரஸம்சாரீ த்ரு'தீயமவரோஹணம்। ஆரோஹணம் சதுர்தந்து வர்ணம் வர்ணவிதோ விதுஃ ।। ௨௫.

எழுத்துக்களில் நிபுணர்கள் நிலையானது, நகர்வானது, இறங்கும் மூன்றாவது, ஏறும் நான்காவது என்று அறிவார்கள்.

தத்ரைகஃ ஸம்சரஸ்தாயீ ஸசராஸ்தசரீபவந்। அத ரோஹணவர்ணாநாமவரோஹம் விநிர்திஶேத் ।। ௨௫.

இதில் ஒன்று நகரும் மற்றும் நிலையானது, நகர்வுடன், நகர்வில்லாமல் இரண்டாகும்; ஏறும் எழுத்துக்களுக்கு, இறங்குதலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆரோஹணேந சாரோஹவர்ணம் வர்ணவிதோ விதுஃ। ஏதேஷாமேவ வர்ணாநாமலங்காராந்நிபோதத ।। ௨௫.

ஏற்றத்தால், நிபுணர்கள் ஏறும் எழுத்தை அறிகிறார்கள்; இவற்றுக்குரிய அலங்காரங்களை இப்போது அறிந்து கொள்.

அலங்காராஸ்து சத்வாரஃ ஸ்தாபநீ க்ரமரேஜிநஃ। ப்ரமாதஶ்சாப்ரமாதஶ்ச தேஷாம் வக்ஷ்யாமி லக்ஷணம் ।। ௨௫.

நான்கு அலங்காரங்கள் உள்ளன: நிலைநிறுத்தல், ஒழுங்கு நகர்வு, தவறு, தவறில்லாமை; இவற்றின் இலக்கணங்களை நான் விளக்குகிறேன்.

விஸ்வரோஷ்ட்ரகலாஶ்சைவ ஸ்தாநாதேகாந்தரம் கதாஃ। ஆவர்த்தஸ்யாக்ரமோத்பத்தீ த்வே கார்ய்யே பரிமாணதஃ ।। ௨௫.

விஸ்வர, உஷ்ட்ர, கலா ஆகியவை அடுத்த இடத்திற்கு செல்கின்றன; சுற்றத்தில் இரண்டு ஒழுங்காக தோன்றும், அளவைப் பொருத்து.

குமாரமபரம் வித்யாத்விஸ்தரம் வமநம் கதம்। ஏஷ வை சாப்யபாங்கஸ்து குதாரேகஃ கலாதிகஃ ।। ௨௫.

குமாரத்தை வேறொன்றாக அறிய வேண்டும், அது விரிவாகி விலகிச் செல்கிறது; இது அபாங்கம் என அழைக்கப்படுகிறது, அது கலாவை விட ஒன்றாகும்.

ஶ்யேநஸ்த்வேகாந்தரே ஜாதஃ கலாமாத்ராந்தரே ஸ்திதஃ। தஸ்மிம்ஶ்சைவ ஸ்வரே வ்ரு'த்திஸ்திஷ்டதே தத்விலக்ஷணா ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் அடுத்த இடைவெளியில் தோன்றி, ஒரு கலா அளவில் நிற்கிறது; அந்தச் சுரத்தில், முன்னதாக இல்லாத ஒரு அதிகரிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஶ்யேநஸ்து அபரோஹஸ்து உத்தரஃ பரிகீர்த்திதஃ। கலாகலப்ரமாணாச்ச ஸ பிந்துர்நாம சாயதே ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் இறங்கும் வகை, மேலானது என்று அழைக்கப்படுகிறது; கலா மற்றும் அதன் குழுவின் அளவால் அது பிந்து என அறியப்படுகிறது.

பிந்துரேககலா கார்யா வர்ணாந்தஸ்தாயிநீ பவேத்। விபர்யயஸ்வரோऽபி ஸ்யாத்யஸ்ய துர்கடிதோऽபி ந ।। ௨௫.

பிந்து ஒரு கலாவாக அமைக்க வேண்டும், எழுத்தின் முடிவில் நிலைத்து இருக்கும்; எதிர்மாறான சுரமும் நிகழலாம், ஆனால் கடினமாக இல்லை.

ஏகாந்தரா து வாத்யந்து ஷட்ஜதஃ பரமஃ ஸ்வரஃ। ஆக்ஷேபாஸ்கந்தநம் கார்ய்யம் காகஸ்யேவோச்சபுஷ்கலம் ।। ௨௫.

அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது உச்சமான சுரம், அடிப்படை षட்ஜத்திலிருந்து; உயர்த்தலும் குறைத்தலும் செய்ய வேண்டும், அது காகத்தின் கூச்சல் போல் இருக்கும்.

ஸந்தாரௌ தௌ து ஸஞ்சார்யௌ கார்யம் வா காரணம் ததா। ஆக்ஷிப்தமவரோஹ்யாபி ப்ரோக்ஷமத்யந்ததைவ ச ।। ௨௫.

இரண்டும் சந்தாரமாக அழைக்கப்படுகின்றன, அவற்றை நகர்த்த வேண்டும்; காரணமும் அப்படியே; உயர்த்தப்பட்டாலும், குறைத்தாலும், ஒரேபோல் சேர்க்க வேண்டும்.

த்வாதஶஞ்ச கலாஸ்தாநமேகாந்தரகதந்ததஃ। ப்ரேங்கோலிதமலங்காரமேவம் ஸ்வரஸமந்விதம் ।। ௨௫.

பன்னிரண்டு கலாக்களின் இடம் அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது; பிரேங்கோலிதம் என்ற அலங்காரம் இப்படியே சுரங்களுடன் கூடியது.

ஸ்வரஸம்க்ராமகாச்சைவ ததஃ ப்ரோக்தந்து புஷ்கலம்। ப்ரக்ஷிப்தமேவ கலயா பாதாநீதரயோர்பவேத் ।। ௨௫.

சுரம் மாறுவதால் புஷ்கலம் என்று கூறப்படுகிறது; அது ஒரு கலாவால் அடிகளுக்கும் மற்றவற்றுக்கும் இடையில் இடம் பெறுகிறது.

த்விகலம் வா யதா பூதம் யத்தத் ஹ்ராஸிதமுச்யதே। உச்சாராத்விஸ்வராரூடா ததா சாஷ்டஸ்வராந்தரம் ।। ௨௫.

இரண்டு கலாக்கள் குறைந்தால், அது குறைந்தது என்று அழைக்கப்படுகிறது; உச்சரிக்கையில், அது விஸ்வர சுரத்திற்கும், எட்டாவது சுரத்திற்கும் உயர்கிறது.

யஸ்து ஸ்யாதவரோஹோ வா தாரதோ மந்த்ரதோऽபி வா। ஏகாந்தரஹிதா ஹ்யேதே தமேவ ஸ்வரமந்ததஃ ।। ௨௫.

ஒரு சுரம் கீழாகவோ, மேலாகவோ, இன்னும் ஆழமாகவோ இருந்தாலும், இடைவெளி எதுவும் இல்லையெனில், இவை எல்லாம் இறுதியில் ஒரே சுரமாகவே கருதப்படும்.

மக்ஷிப்ரச்சேதநோ நாம சதுஷ்கலகணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। அலங்காரா பவந்த்யேதே த்ரிம்ஶத்யே வை ப்ரகீர்த்திதாஃ। வர்ணஸ்தாநப்ரயோகேண கலாமாத்ரா ப்ரமாணதஃ ।। ௨௫.

நான்கு பிரிவுகளைக் கொண்டது 'மக்ஷிப்ரச்சேதனம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; இவை எல்லாம் முப்பது அலங்காரங்கள் எனப்படும். ஒவ்வொன்றும் எழுத்து நிலை மற்றும் கால அளவைப் பொருத்து வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஸம்ஸ்தாநஞ்ச ப்ரமாணம் ச விகாரோ லக்ஷணந்ததா। சதுர்விதமிதம் ஜ்ஞேயமலங்காரப்ரயோஜநம் ।। ௨௫.

உருவாக்கம், அளவு, மாற்றம், தன்மை — இந்த நான்கு வகை அலங்காரங்களின் பயன்பாடாக அறிய வேண்டும்.

யதாத்மநோ ஹ்யலங்காரோ விபர்யஸ்தோऽதிகர்ஹிதஃ। வர்ணமேவாப்யலம்கர்த்தும் விஷமம் ஹ்யாத்மஸம்பவாத் ।। ௨௫.

நமக்கு பொருத்தமில்லாத ஆபரணம் அணிவது எவ்வாறு பழிக்கப்பட்டது போல, ஒரு எழுத்திற்கு இயற்கைக்கு மாறாக அலங்காரம் செய்வதும் தவறாகும்.

நாநாபரணஸம்யோகாத்யதா நார்யா விபூஷணம்। வர்ணஸ்ய சைவாலங்காரோ விபர்யஸ்தோऽதிகர்ஹிதஃ ।। ௨௫.

ஒரு பெண் பலவிதமான ஆபரணங்களை தவறாக சேர்த்துக் கொண்டால் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது; அதுபோல, எழுத்திற்கு பொருந்தாத அலங்காரம் செய்தால் அது மிகவும் பழிக்கப்படும்.

ந பாதே குண்டலே த்ரு'ஷ்டே ந கண்டே ரஸநா யதா। ஏவமேவ ஹ்யலங்காரோ விபர்யஸ்தோ விகர்ஹிதஃ ।। ௨௫.

கால் விரலில் காது குண்டலமும், இடுப்பில் மாலை அணிவதும் எவ்வாறு இயலாததோ, அதுபோல் தவறாக அலங்காரம் செய்தால் அது குறை கூறப்படும்.

க்ரியமாணோऽப்யலங்காரோ ராகம் யஶ்சைவ தர்ஶயேத்। யதோத்திஷ்டஸ்ய மார்கஸ்ய கர்த்தவ்யஸ்ய விதீயதே ।। ௨௫.

அலங்காரம் செய்யும்போதும், அது சரியான முறையிலும், விதிப்படி நெறியில் செய்யப்பட வேண்டும்.

லக்ஷணம் பர்ய்யவஸ்தாபி வர்ணிகாபிஃ ப்ரவர்த்தநம்। யாதாதத்யேந வக்ஷ்யாமி மாஸேத்பவமுகோத்பவே ।। ௨௫.

அலங்காரத்தின் வரையறை, சரியான பயன்பாடு, பாடகர்கள் பயன்படுத்தும் நடை ஆகியவற்றை உண்மையாக விளக்குகிறேன்; இது வாய்மொழி மரபிலிருந்து அல்ல.

த்ரயோவிம்ஶத்யஶீதிஸ்து தேஷாமேதத்விபர்யயஃ। ஷட்ஜபக்ஷோऽபி தத்த்வாதௌ மத்யோ ஹீநஸ்வரோ பவேத் ।। ௨௫.

இவற்றின் மாற்றம் எண்பத்து மூன்று எனக் கூறப்படுகிறது; ஆரம்பத்தில், சட்ஜம் குழுவும் குறைந்தால் அது நடு அல்லது கீழ் சுரமாகும்.

ஷட்ஜமத்யமயோஶ்சைவ க்ராமயோஃ பர்ய்யபஸ்ததா। மாநோயோத்தரமந்த்ரஸ்ய ஷடேவாத்ராவிகஸ்ய ச ।। ௨௫.

சட்ஜம் மற்றும் மத்யமம் என்ற இரு முறைகளிலும் மாற்றம் அதேபோல் உள்ளது; மேல்சுரம் மற்றும் கீழ்சுரத்தின் அளவும் சட்ஜம், ஆவிகம் ஆகியவற்றிற்கும் அறியப்பட வேண்டும்.