வாயுபுராணம்

அபாநாதுத்தரத்வாச்ச தைவதஸ்யோத்தராயணஃ। ஸ்யாதியம் மூர்ச்சநா ஹ்யேவம் பிதரஃ ஶ்ராத்ததேவதாஃ ।। ௨௪.

அபானத்திலிருந்து வடக்கு திசையில் இருந்து, தைவதத்தால் இந்த இசைமாற்றம் உருவானது; பித்ருக்கள் இங்கு ஸ்ராத்ததெய்வங்கள்.

ஶுத்தஷட்ஜஸ்வரம் க்ரு'த்வா யஸ்மாதக்நிம் மஹர்ஷயஃ। உபதிஷ்டந்தி தஸ்மாத்தம் ஜாநீயாச்சுத்தஷட்‌ஜிகம் ।। ௨௪.

தூய சட்ஜம் அமைத்ததால், மகரிஷிகள் அக்னியை வழிபடுகிறார்கள்; அதனால் இதை தூய சட்ஜம் என்று அறிய வேண்டும்.

யஃ ஸதாம் மூர்ச்சநாம் க்ரு'த்வா பஞ்சமஸ்வரகோ பவேத் । யக்ஷீணாம் மூர்ச்சநா ஸா து யாக்ஷிகா மூர்ச்சநா ஸ்ம்ரு'தா ।। ௨௪.

யார் நல்லவர்களின் இசைமாற்றத்தை செய்து, ஐந்தாவது சுரமாக இருப்பாரோ; அது யக்ஷர்களின் இசைமாற்றம், யக்ஷிகா இசைமாற்றம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நாகத்ரு'ஷ்டிர்விஷா கீதா நோபஸர்பந்தி மூர்ச்சநாம்। பவந்தீவ ஹ்ரு'தா ஹ்யேதே ப்ரஹ்மணா நாகதேவதாஃ। அஹீநாம் மூர்ச்சநா ஹ்யேஷா வருணஶ்சாத்ர தேவதா ।। ௨௪.

நாகர்களின் பார்வை விஷமாகும்; பாடல்கள் அந்த இசைமாற்றத்தை அணுகாது; இவை பிரம்மனால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன, நாகர்கள் தெய்வமாக இருக்கின்றனர்; இது பாம்புகளின் இசைமாற்றம், இங்கு வருணன் தெய்வம்.

ஶகுந்தகாநாம் க்ரு'த்வா ச உபமாம் யாந்தி கிந்நராஃ । உத்தமாம் மூர்ச்சநா தஸ்மாத் பக்ஷிராஜோऽத்ர தேவதா ।। ௨௪.

பறவைகளுடன் ஒப்பிடும்போது கின்னரர்கள் உயர்வை அடைகின்றனர்; அதனால் சிறந்த இசைமாற்றம், பறவைகளின் அரசன் இங்கு தெய்வம்.

காந்தாரராகஶப்தேந காம் ச தாரயதேऽர்ததஃ। தஸ்மாத்விஶுத்தகாந்தாரீ கந்தர்வஶ்சாதிதைவதம் ।। ௨௪.

காந்தார ராகத்தின் ஒலியால் பூமியை அர்த்தத்தில் தாங்குகிறது; அதனால் தூய காந்தாரி, கந்தர்வன் தலைமை தெய்வம்.

காந்தாராநந்தரம் கத்வா ஸ்ரு'ஷ்டேயம் மூர்ச்சநா யதஃ। தஸ்மாதுத்தரகாந்தாரீ வஸவஶ்சாத்ர தேவதாஃ ।। ௨௪.

காந்தாரத்திற்கு பிறகு சென்றதால் இந்த இசைமாற்றம் உருவானது; அதனால் உத்தரகாந்தாரி, வசுக்கள் இங்கு தெய்வங்கள்.

ஸேயம் கலு மஹாபூதா பிதாமஹ முபஸ்திதா। ஷட்ஜேயம் மூர்ச்சநா தஸ்மாத் ஸ்ம்ரு'தா ஹ்யநலதேவதா ।। ௨௪.

இது உண்மையில் பெரிய தன்மை, பிதாமகரால் நிறுவப்பட்டது; அதனால் இந்த சட்ஜ இசைமாற்றம் அக்னி தெய்வமாக நினைவில் வைக்கப்படுகிறது.

திவ்யேயம் சாயதா தேந மந்தஷஷ்டா ச மூர்ச்சநே। நிவ்ரு'த்தகுணநாமாநம் பஞ்சமஞ்சாத்ர தைவதம் ।। ௨௪.

இது தெய்வீகமும் விரிவானதும்; அதனால் இசைமாற்றம் மெதுவான ஆறாவது; குணங்கள் நீங்கியவர்களாக பெயர் பெற்றவர்கள், இங்கு ஐந்தாவது தைவதம்.

பூர்ணாஃ ஸப்தஸ்வரா ஹ்யேவம் மூர்ச்சநாஃ ஸம்ப்ரகீர்த்திதாஃ। நாநாஸாதாரணாஶ்சைவ ஷடேவாநுவிதஸ்ததா ।। ௨௪.

இவ்வாறு ஏழு சுரங்கள் முழுமையாகவும், இசைமாற்றங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன; அதேபோல் ஆறு பொதுவல்லாதவை, ஆறு துணைசுரங்கள்.

பூர்வ்வாசார்ய்யமதம் புத்த்வா ப்ரவக்ஷ்யாம்யநுபூர்வ்வஶஃ। த்ரிம்ஶதம் வை அலங்காராம்ஸ்தாந் மே நிகததஃ ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௨௫.

முன்னோர் ஆசாரியர்களின் கருத்தை அறிந்து, வரிசையாக சொல்கிறேன்; முப்பது அலங்காரங்களை நான் கூறும் போது கேளுங்கள்.

அலங்காராஸ்து வக்தவ்யாஃ ஸ்வைஃஸ்வைர்வர்ணைஃ ப்ரஹேதவஃ। ஸம்ஸ்தாநயோகைஶ்ச ததா பாதாநாம் சாந்வவேக்ஷயா ।। ௨௫.

அலங்காரங்கள் தங்களது சொற்கள், காரணங்கள், அடி அமைப்பு, சேர்க்கை ஆகியவற்றைப் பார்த்து விவரிக்கப்பட வேண்டும்.

வாக்யார்தபதயோகார்தைரலங்காரஸ்ய பூரணம்। பதாநி கீதகஸ்யாஹுஃ புரஸ்தாத் ப்ரு'ஷ்டதோऽதவா ।। ௨௫.

வாக்கின் பொருள், சொற்கள், மற்றும் இணைவு ஆகியவற்றால் அலங்காரம் நிறைவு பெறுகிறது; பாடலின் சொற்கள் முன்னிலும் பின்னிலும் அமைக்கப்படுகின்றன.

ஸ்தாநாநி த்ரீணி ஜாநீயாதுரஃகண்டஶிரஸ்ததா। ஏதேஷு த்ரிஷு ஸ்தாநேஷு ப்ரவ்ரு'த்தோ விதிருத்தமஃ ।। ௨௫.

மூன்று இடங்கள் உள்ளன என்று அறிய வேண்டும்: மார்பு, குரல், தலை; இவற்றில் சிறந்த முறையே நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சத்வாரஃ ப்ரக்ரு'தௌ வர்ணாஃ ப்ரவிசாரஶ்சதுர்விதஃ। விகல்பமஷ்டதா சைவ தேவாஃ ஷோடஶதா விதுஃ ।। ௨௫.

நான்கு இயற்கை எழுத்துக்கள் உள்ளன, நான்கு வகையான ஆய்வும் உண்டு; எட்டு விதமான வேறுபாடுகள், அவை தேவர்கள் பதினாறு வகையாக அறிவார்கள்.

ஸ்தாயீ வர்ணஃ ப்ரஸம்சாரீ த்ரு'தீயமவரோஹணம்। ஆரோஹணம் சதுர்தந்து வர்ணம் வர்ணவிதோ விதுஃ ।। ௨௫.

எழுத்துக்களில் நிபுணர்கள் நிலையானது, நகர்வானது, இறங்கும் மூன்றாவது, ஏறும் நான்காவது என்று அறிவார்கள்.

தத்ரைகஃ ஸம்சரஸ்தாயீ ஸசராஸ்தசரீபவந்। அத ரோஹணவர்ணாநாமவரோஹம் விநிர்திஶேத் ।। ௨௫.

இதில் ஒன்று நகரும் மற்றும் நிலையானது, நகர்வுடன், நகர்வில்லாமல் இரண்டாகும்; ஏறும் எழுத்துக்களுக்கு, இறங்குதலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆரோஹணேந சாரோஹவர்ணம் வர்ணவிதோ விதுஃ। ஏதேஷாமேவ வர்ணாநாமலங்காராந்நிபோதத ।। ௨௫.

ஏற்றத்தால், நிபுணர்கள் ஏறும் எழுத்தை அறிகிறார்கள்; இவற்றுக்குரிய அலங்காரங்களை இப்போது அறிந்து கொள்.

அலங்காராஸ்து சத்வாரஃ ஸ்தாபநீ க்ரமரேஜிநஃ। ப்ரமாதஶ்சாப்ரமாதஶ்ச தேஷாம் வக்ஷ்யாமி லக்ஷணம் ।। ௨௫.

நான்கு அலங்காரங்கள் உள்ளன: நிலைநிறுத்தல், ஒழுங்கு நகர்வு, தவறு, தவறில்லாமை; இவற்றின் இலக்கணங்களை நான் விளக்குகிறேன்.

விஸ்வரோஷ்ட்ரகலாஶ்சைவ ஸ்தாநாதேகாந்தரம் கதாஃ। ஆவர்த்தஸ்யாக்ரமோத்பத்தீ த்வே கார்ய்யே பரிமாணதஃ ।। ௨௫.

விஸ்வர, உஷ்ட்ர, கலா ஆகியவை அடுத்த இடத்திற்கு செல்கின்றன; சுற்றத்தில் இரண்டு ஒழுங்காக தோன்றும், அளவைப் பொருத்து.

குமாரமபரம் வித்யாத்விஸ்தரம் வமநம் கதம்। ஏஷ வை சாப்யபாங்கஸ்து குதாரேகஃ கலாதிகஃ ।। ௨௫.

குமாரத்தை வேறொன்றாக அறிய வேண்டும், அது விரிவாகி விலகிச் செல்கிறது; இது அபாங்கம் என அழைக்கப்படுகிறது, அது கலாவை விட ஒன்றாகும்.

ஶ்யேநஸ்த்வேகாந்தரே ஜாதஃ கலாமாத்ராந்தரே ஸ்திதஃ। தஸ்மிம்ஶ்சைவ ஸ்வரே வ்ரு'த்திஸ்திஷ்டதே தத்விலக்ஷணா ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் அடுத்த இடைவெளியில் தோன்றி, ஒரு கலா அளவில் நிற்கிறது; அந்தச் சுரத்தில், முன்னதாக இல்லாத ஒரு அதிகரிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஶ்யேநஸ்து அபரோஹஸ்து உத்தரஃ பரிகீர்த்திதஃ। கலாகலப்ரமாணாச்ச ஸ பிந்துர்நாம சாயதே ।। ௨௫.

ஷ்யேனம் இறங்கும் வகை, மேலானது என்று அழைக்கப்படுகிறது; கலா மற்றும் அதன் குழுவின் அளவால் அது பிந்து என அறியப்படுகிறது.

பிந்துரேககலா கார்யா வர்ணாந்தஸ்தாயிநீ பவேத்। விபர்யயஸ்வரோऽபி ஸ்யாத்யஸ்ய துர்கடிதோऽபி ந ।। ௨௫.

பிந்து ஒரு கலாவாக அமைக்க வேண்டும், எழுத்தின் முடிவில் நிலைத்து இருக்கும்; எதிர்மாறான சுரமும் நிகழலாம், ஆனால் கடினமாக இல்லை.

ஏகாந்தரா து வாத்யந்து ஷட்ஜதஃ பரமஃ ஸ்வரஃ। ஆக்ஷேபாஸ்கந்தநம் கார்ய்யம் காகஸ்யேவோச்சபுஷ்கலம் ।। ௨௫.

அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது உச்சமான சுரம், அடிப்படை षட்ஜத்திலிருந்து; உயர்த்தலும் குறைத்தலும் செய்ய வேண்டும், அது காகத்தின் கூச்சல் போல் இருக்கும்.

ஸந்தாரௌ தௌ து ஸஞ்சார்யௌ கார்யம் வா காரணம் ததா। ஆக்ஷிப்தமவரோஹ்யாபி ப்ரோக்ஷமத்யந்ததைவ ச ।। ௨௫.

இரண்டும் சந்தாரமாக அழைக்கப்படுகின்றன, அவற்றை நகர்த்த வேண்டும்; காரணமும் அப்படியே; உயர்த்தப்பட்டாலும், குறைத்தாலும், ஒரேபோல் சேர்க்க வேண்டும்.

த்வாதஶஞ்ச கலாஸ்தாநமேகாந்தரகதந்ததஃ। ப்ரேங்கோலிதமலங்காரமேவம் ஸ்வரஸமந்விதம் ।। ௨௫.

பன்னிரண்டு கலாக்களின் இடம் அடுத்த இடைவெளியில் உள்ளது; பிரேங்கோலிதம் என்ற அலங்காரம் இப்படியே சுரங்களுடன் கூடியது.

ஸ்வரஸம்க்ராமகாச்சைவ ததஃ ப்ரோக்தந்து புஷ்கலம்। ப்ரக்ஷிப்தமேவ கலயா பாதாநீதரயோர்பவேத் ।। ௨௫.

சுரம் மாறுவதால் புஷ்கலம் என்று கூறப்படுகிறது; அது ஒரு கலாவால் அடிகளுக்கும் மற்றவற்றுக்கும் இடையில் இடம் பெறுகிறது.

த்விகலம் வா யதா பூதம் யத்தத் ஹ்ராஸிதமுச்யதே। உச்சாராத்விஸ்வராரூடா ததா சாஷ்டஸ்வராந்தரம் ।। ௨௫.

இரண்டு கலாக்கள் குறைந்தால், அது குறைந்தது என்று அழைக்கப்படுகிறது; உச்சரிக்கையில், அது விஸ்வர சுரத்திற்கும், எட்டாவது சுரத்திற்கும் உயர்கிறது.