வாயுபுராணம்

தேநாஸௌ வ்ரீடிதோ தேவோ ரூபேண து திவஸ்பதிஃ। தஸ்மாத்த்வஷ்டா ஸ சக்ரம் து பஹுமேநே மஹாதபாஃ ।। ௨௨.

அதனால் அந்த நாள் இறைவன், தன் உருவத்துக்காக வெட்கப்பட்டான்; அதனால், பெரிய தவசு த்வஷ்ட்ர், சக்கரம் உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.

அநுஜ்ஞாதஸ்ததஸ்த்வஷ்டா ரூபநிர்வர்த்தநாய து। ததோऽப்யுபகமாத்த்வஷ்டா மார்த்தண்டஸ்ய விவஸ்வதஃ ।। ௨௨.

அப்போது அனுமதி பெற்ற த்வஷ்ட்ர் புதிய உருவத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினான்; அதன் காரணமாக, த்வஷ்ட்ர் மார்த்தாண்ட விவஸ்வானை அணுகினான்.

ப்ரமிமாரோப்ய தத்தேஜஃ ஶாதயாமாஸ தஸ்ய வை। தத்து நிர்பாஸிதந்தேஜஸ்தேஜஸாபஹ்ரு'தேந து ।। ௨௨.

ஒரு சுழலும் கருவியை வைத்து, அவன் அந்த ஒளியை வெட்டினான்; அந்த ஒளி பிரிந்து, தனித்துவமாக பிரகாசித்தது.

காந்தாத் காந்ததரம் த்ரஷ்டுமஶுபம் ஶுஶுபே ததஃ। ததர்ஶ யோகமாஸ்தாய ஸ்வாம்பார்யாம் வடவாம் ததா ।। ௨௨.

அந்தரத்தில் தன் மனைவியைவிட அழகாக ஒருவரை காண விரும்பி, அவர் தியானத்தில் அமர்ந்து, தன் மனைவியில் ஒரு குதிரையைப் பார்த்தார்.

அத்ரு'ஶ்யாம் ஸர்வபூதாநாம் தேஜஸா நியமேந ச। அஶ்வரூபேண மார்த்தண்டஸ்தாம் முகே ஸமபாவயத் ।। ௨௨.

அனைத்து உயிர்களுக்கும் தெரியாமல், தன் ஒளியாலும் விருப்பத்தாலும், சூரியன் குதிரை வடிவம் எடுத்துத் தன் மனைவியின் வாயில் நுழைந்தார்.

மைதுநாய விசேஷ்டந்தீ பரபும்ஸோபஶங்கயா। ஸா தந்நிரதமச்சுக்ரம் நாஸிகாப்யாம் விவஸ்வதஃ ।। ௨௨.

அவள், வேறு ஆண் ஒருவரை சந்தேகித்து, அந்தச் சேர்ந்தலை விரும்பாமல், அந்தக் குறைவான விந்தை யமனைவனின் மூக்கில் ஊதினாள்.

தேவௌ தஸ்மாதஜாயேதாமஶ்விநௌ பிஷஜாம் வரௌ । நாஸத்யஶ்சைவ தஸ்ரஶ்ச ஸ்ம்ரு'தௌ த்வாவஶ்விநாவிதி ।। ௨௨.

அதிலிருந்து, அஸ்வினிகள் எனப்படும் இரு தெய்வங்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் சிறந்த வைத்தியர்கள், நாசத்யன், தஸ்ரன் என்று இரட்டையர்களாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

மார்த்தண்டஸ்ய ஸுதாவேதாவஷ்டமஸ்ய ப்ரஜாபதேஃ। தாந்து ரூபேண காந்தேந தர்ஶயாமாஸ பாஸ்கரஃ ।। ௨௨.

இவர்கள் இருவரும் மார்த்தாண்டனின் மகன்கள், எட்டாவது பிரஜாபதி; பிரகாசமான சூரியன் அழகான வடிவத்தில் தன்னை அவளுக்கு காட்டினார்.

ஸா தம் த்ரு'ஷ்ட்வாத்ததா பார்யா துதோஷ ச முமோஹ ச। யமஸ்து தேந ஶாபேந ப்ரு'ஶம்பீடிதமாநஸஃ ।। ௨௨.

அப்போது அவள் கணவரை பார்த்து மகிழ்ந்தும் மயங்கினாளும்; யமன் அந்த சாபத்தால் மனதில் மிகுந்த வேதனை அடைந்தார்.

தர்ம்மேண ரஞ்ஜயாமாஸ தர்ம்மராஜஸ்ததஸ்து ஸஃ । ஸோऽலபத் கர்மணா தேந ஶுபேந பரமத்யுதிஃ ।। ௨௨.

பின்னர் தர்மராஜன் தர்மத்தால் அவளுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார்; அந்த நற்காரியத்தால் அவர் உன்னதமான ஒளியைப் பெற்றார்.

பித்ரூ'ணாமாதிபத்யஞ்ச லோகபாலத்வமேவ ச। மநுஃ ப்ரஜாபதிஶ்சைவ ஸாவர்ணிஃ ஸ மஹாயஶாஃ ।। ௨௨.

அவர் பித்ருக்களுக்கு தலைவராகவும் உலகத்தை காப்பவராகவும் ஆனார்; அந்த மாமகிமைமிக்க சாவர்ணி மனுவும் பிரஜாபதியாக ஆனார்.

பாவ்யஸௌ நாகதே தஸ்மிந் மநுஃ ஸாவர்ணிகேऽந்தரே। மேருப்ரு'ஷ்டே ஸுரம்யே வை அத்யாபி சரதே ப்ரபுஃ ।। ௨௨.

வரப்போகும் சாவர்ணி மனுவாகிய அந்த மனு, இன்னும் இன்றும் அழகான மேரு மலை உச்சியில் திரிகிறார்.

ப்ராதா ஶநைஶ்சரஸ்தத்ர க்ரஹத்வம் ஸ து லப்தவாந்। த்வஷ்டாऽநு தேந ரூபேண விஷ்ணோஶ்சக்ரமகல்பயத்। மஹாऽப்ரதிஹதம் யுத்தே தாநவ ப்ரதிவாரணே ।। ௨௨.

அங்கே, அவனுடைய சகோதரன் சனேசன் கிரகமாக ஆனான்; அதே வடிவில் த்வஷ்டா விஷ்ணுவுக்காக யுத்தத்தில் தோற்கடிக்க முடியாத சக்கரத்தை உருவாக்கினார், அது தானவர்கள் எதிர்ப்பதற்கான தடையாகும்.

யவீயஸீ தயோர்யா து யமுநா ச யஶஸ்விநீ। அபவத் ஸா ஸரிச்ச்ரேஷ்டா யமுநா லோகபாவிநீ ।। ௨௨.

அவர்களில் இளையவளான புகழ்பெற்ற யமுனை, உலகிற்கு வாழ்வளிக்கும் நதிகளில் சிறந்தவளாக ஆனாள்.

யஸ்து ஜ்யேஷ்டோ மஹாதேஜாஃ ஸர்கோ யஸ்ய து ஸாம்ப்ரதம்। விஸ்தரம் தஸ்ய வக்ஷ்யாமி மநோர்வைவஸ்வதஸ்ய ஹ ।। ௨௨.

இப்போது, மூத்தவனான வலிமைமிக்க மனு வைவஸ்வதனின் சந்ததியை விரிவாகச் சொல்கிறேன்.

இதம் து ஜந்ம தேவாநாம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத்வா படேத வா। வைவஸ்வதஸ்ய புத்ராணாம் ஸப்தாநாந்து மஹௌஜஸாம்। ஆபதம் ப்ராப்ய முச்யேத ப்ராப்நுயாச்ச மஹத்யஶஃ ।। ௨௨.

வைவஸ்வதனின் ஏழு மகாதேவகுமாரர்களின் பிறப்பை யார் கேட்டாலும், படித்தாலும், அவர்கள் துன்பங்களை நீக்கி, பெரிய புகழைப் பெறுவார்கள்.

ஸூத உவாச।। ததோ மந்வந்தரேऽதீதே சாக்ஷுஷே தைவதைஃ ஸஹ। வைவஸ்வதாய மஹதே ப்ரு'திவீராஜ்யமாதிஶத் ।। ௨௩.

சூதர் கூறினார்: பின்னர் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் முடிந்ததும், தேவர்கள் உடன், பெரிய பூமியின் ஆட்சி வைவஸ்வதனுக்கு வழங்கப்பட்டது.

தஸ்ய வைவஸ்வதோ வக்ஷ்யே ஸாம்ப்ரதஸ்ய மஹாத்மநஃ। ஆநுபூர்வ்யேண வை விப்ராஃ கீர்த்த்யமாநம் நிபோதத ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மா வைவஸ்வதனின் வம்சத்தை இப்போது வரிசையாகச் சொல்கிறேன்; முனிவர்களே, கேட்டறியுங்கள்.

மநோர்வைவஸ்வதஸ்யேஹ ஸர்கமாதாய ஸாம்ப்ரதம் । மநோஃ ப்ரதமஜஸ்யாஸந் நவபுத்ராஸ்து தத்ஸமாஃ ।। ௨௩.

இப்போது நிகழும் வைவஸ்வத மனுவின் படைப்பை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த முதல் மனுவுக்கு ஒன்பது மகன்கள் பிறந்தனர்.

இக்ஷ்வாகுர்நஹுஷஶ்சைவ த்ரு'ஷ்டஃ ஶர்யாதிரேவ ச। நரிஷ்யந்தஸ்ததா ப்ராம்ஶு ர்நாபாகோऽரிஷ்ட ஏவ ச। கரூஷஶ்ச ப்ரு'ஷத்ரஶ்ச நவைதே மாநவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௨௩.

இக்ஷ்வாகு, நஹுஷன், த்ரிஷ்டன், சர்யாதி, நரிஷ்யந்தன், ப்ராஞ்சு, நாபாகன், அரிஷ்டன், கரூஷன், ப்ருஷத்ரன் – இவர்கள் ஒன்பது பேர் மனுவின் மகன்கள் எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.

ப்ரஹ்மணா து மநுஃ பூர்வம் சோதிதஸ்து நிபோதத। ஸ்ரஷ்டும் ப்ரசக்ரமே காமம் நிஷ்பலம் ஸமவர்த்தத ।। ௨௩.

முன்பு பிரம்மா உத்தரவிட்டபோது, மனு படைப்பை ஆரம்பித்தார்; ஆனால் அவரது ஆசை நிறைவேறவில்லை.

அதாகரோத்புத்ரகாமஃ பராமிஷ்டிம் ப்ரஜாபதிஃ। மித்ராவருணயோரம்ஶே மநுராஹுதிமாவபத் ।। ௨௩.

மகனைக் பெற விரும்பிய பிரஜாபதி, மிக உயர்ந்த யாகம் செய்தார். அந்த யாகத்தில் மித்ரன், வருணன் ஆகியோருக்கான பாகத்தில் மனு ஹோமத்தை அர்ப்பணித்தார்.

தத்ர திவ்யாம்பரதரா திவ்யாபரணபூஷிதா। திவ்யஸந்நஹநா சைவ இடா ஜஜ்ஞே இதி ஶ்ருதிஃ ।। ௨௩.

அங்கே, தெய்வீகமான vasthiram அணிந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வீக கவசத்துடன், இடா எனும் பெண் பிறந்தாள் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

தாமிலேத்யத ஹோவாச மநுர்த்தண்டதரஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। அநுகச்சாமி பத்ரந்தே தமிலா ப்ரத்யுவாச ஹ ।। ௨௩.

அப்போது, தண்டம் ஏந்தும் மனு அவளை நோக்கி, "நான் உன்னைப் பின்தொடர்கிறேன், பாக்கியவதி!" என்றார். ஆனால் இடா பதிலளித்தாள்.

தர்ம்மயுக்தமிதம் வாச்யம் புத்ரகாமம் ப்ரஜாபதிம்। மித்ராவருணயோரம்ஶே ஜாதாஸ்மி வததாம் வர ।। ௨௩.

"தர்மத்திற்கு ஏற்றபடி இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்: மகனைக் விரும்பும் பிரஜாபதி, நான் மித்ரன் மற்றும் வருணனின் பாகத்திலிருந்து பிறந்தவள்" என்று இடா கூறினாள்.

தயோஃ ஸகஶம் யாஸ்யாமி மா நோ தர்மோ ஹதோऽவதீத்। ஸைவமுக்த்வா புநர்த்தேவீ தயோரந்திகமாகமத் ।। ௨௩.

"நான் அவர்களிடம் செல்வேன்; நமக்காக தர்மம் அழியாமல் இருக்க வேண்டும்." என்று சொல்லி, அந்த தேவி மீண்டும் அந்த இருவரிடமும் சென்றாள்.

கத்வாந்திகம் வராரோஹா ப்ராஞ்ஜலிர்வாக்யமப்ரவீத் । அம்ஶேऽஸ்மிந்யுவயோர்ஜாதா தேவௌ கிம் கரவாணி ச ।। ௨௩.

அந்த அழகியாள், அருகில் சென்று, கைகூப்பி, "உங்கள் பாகத்தில் பிறந்தேன், தெய்வங்களே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.

மநுநைவாஹமுக்தாஸ்மி அநுகச்சஸ்வ மாமிதி। ததா து வததீம் ஸாத்வீமிடாமாஶ்ரித்ய தாவுபௌ ।। ௨௩.

"மனுவே, நீயே எனக்கு 'என்னைப் பின்தொடர்' என்று சொன்னாய்" என்று அந்த நல்லவள் கூற, அந்த இருவரும் இடாவை தங்களது பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

தேவௌ ச மித்ராவருணாவிதம் வசநமூசதுஃ । அநேந தவ தர்மஜ்ஞே ப்ரஶ்ரயேண தமேந ச ।। ௨௩.

மித்ரன் மற்றும் வருணன் அந்த இடாவை நோக்கி, "தர்மத்தை அறிந்தவளே, உன்னுடைய பணிவு மற்றும் அடக்கத்தால்—" என்று கூறினார்கள்.