வாயுபுராணம்

மநுரேவாபவத்ஸோ வை ஸாவர்ண்ய இதி புத்யதே। ஸம்ஜ்ஞா து பார்திவீ ஸா வை ஸ்வஸ்ய புத்ரஸ்ய வை ததா ।। ௨௨.

அவர் மனுவாக, சாவர்ணி என அறியப்பட்டார்; பூமியில் பிறந்த சஞ்ஞை, அப்போது தன் மகனிடம் அதிகமான பாசம் காட்டினாள்.

சகாராப்யதிகம் ஸ்நேஹம் ந ததா பூர்வஜேஷு வை। மநுஸ்தச்சாக்ஷமத்ஸர்வம் யமஸ்தத்வை ந சாக்ஷமத் ।। ௨௨.

முன்னைய பிள்ளைகளிடம் காட்டியதைவிட அவனிடம் அதிக பாசம் காட்டினாள்; மனு அதை எல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான், ஆனால் யமன் பொறுக்கவில்லை.

பஹுஶோ யஸ்யமாநஸ்து ஸாபத்ந்யாததிதுஃகிதஃ। தாம் வை ரோஷாச்ச பால்யாச்ச பாவிநோऽர்தஸ்ய வை பலாத் ।। ௨௨.

அவன் பலமுறை தாய் மாறானவளால் கண்டிப்புக் கேட்டு, மிகுந்த துயருற்றான்; கோபத்தாலும், பிள்ளைத்தனத்தாலும், எதிர்கால விதியாலும்—

பதா ஸந்தர்ஜயாமாஸ ஸம்ஜ்ஞாம் சைவ ஸ்வதோ யமஃ। ஸா ஶஶாவ ததஃ க்ரோதாத் ஸவர்ணா ஜநநீ யமம் ।। ௨௨.

யமன் தன் காலால் சஞ்ஞையை மிரட்டினான்; அதனால் கோபத்தில் சவர்ணா, அவனது தாய், யமனை சபித்தாள்.

பதா தர்ஜயஸே யஸ்மாத் பித்ரு'பார்யாம் யஶஸ்விநீம்। தஸ்மாத்தவைஷ சரணஃ பதிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ ।। ௨௨.

"நீ உன் தந்தையின் மனைவியை, புகழ் பெற்றவளை, காலால் மிரட்டியதற்காக, உன் காலை நிச்சயம் உதிரும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை."

யமஸ்து தேந ஶாபேந ப்ரு'ஶம் பீடிதமாநஸஃ। மநுநா ஸஹ தர்ம்மாத்மா பிதுஃ ஸர்வ்வம் ந்யவேதயத் ।। ௨௨.

அந்த சாபத்தால் மனம் மிகுந்த கவலையில் இருந்த யமன், தர்மத்தை பின்பற்றும் மனுவுடன் சேர்ந்து தங்கள் தந்தைக்கு எல்லாவற்றையும் கூறினான்.

ப்ரு'ஶம் ஶாபபயோத்விக்நஃ ஸம்ஜ்ஞாவாக்யைர்விநிர்ஜிதஃ। பால்யாத்வா யதி வா மோஹாந்மாம் பவாம்ஸ்த்ராதுமர்ஹதி ।। ௨௨.

சாபத்தைப் பற்றிய பயத்தில் மிகவும் கலங்கிய மனத்துடன், அறிவுரையால் அடக்கப்பட்டு, பிள்ளைத்தனத்தாலோ அல்லது அறியாமையாலோ நடந்தது என்றாலும், நீர் என்னை காப்பாற்ற வேண்டியவன் என்று நினைக்கிறேன்.

ஶப்தோऽஹமஸ்மிँல்லோகேஶ ஜநந்யா தபதாம் வர। தவ ப்ரஸாதோ நஸ்த்ராதும் ஹ்யேதஸ்மாந்மஹதோ பயாத் ।। ௨௨.

உலகத்துக்குத் தலைவனே, துன்பமுற்றவர்களில் சிறந்தவரே, என் தாயால் நான் சபிக்கப்பட்டுள்ளேன்; இந்தப் பெரிய ஆபத்திலிருந்து உங்கள் அருள் எங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

விவஸ்வாநேவமுக்தஸ்து யமம் ப்ரோவாச வை ப்ரபுஃ। அஸம்ஶயம் புத்ர மஹத்பவிஷ்யம் தத்ர காரணம் ।। ௨௨.

அப்போது விவஸ்வான் அவ்வாறு கேட்டபின், யமனிடம் பேசினான்: 'மகனே, இதில் ஒரு பெரிய காரணம் உறுதியாக இருக்கிறது.'

யேந த்வாமாவிஶத்க்ரோதோ தர்ம்மஜ்ஞம் ஸத்யவாதிநம்। ந ஶக்யமேதந்மித்யா து கர்த்தும் மாதுர்வசஸ்தவ ।। ௨௨.

நீ தர்மத்தை அறிந்தும், உண்மையை பேசுபவனாக இருந்தும், உன்னை கோபம் ஆட்கொண்டது எதனால் என்பதை நினைத்துப் பார்; உன் தாயின் வார்த்தையை பொய்யாக்க முடியாது.

க்ரு'மயோ மாம்ஸமாதாய யாஸ்யந்தி து மஹீம் தவ। ததஃ பாதம் மஹாப்ராஜ்ஞ புநஃ ஸம்ப்ராப்ஸ்யஸே ஸுகம் ।। ௨௨.

புழுக்கள் உன் மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு பூமிக்குச் செல்வன; அதன்பின், பெரிய ஞானியாய் நீ மீண்டும் உன் காலை மற்றும் மகிழ்ச்சியையும் பெறுவாய்.

க்ரு'தமேவம் வசஃ ஸத்யம் மாதுஸ்தவ பவிஷ்யதி। ஶாபஸ்ய பரிஹாரேண த்வம் ச த்ராதா பவிஷ்யஸி ।। ௨௨.

இவ்வாறு உன் தாயின் சொல் நிச்சயம் நனவாகும்; சாபம் நீங்கிய பின்பு நீயும் பாதுகாக்கப்படுவாய்.

ஆதித்யஸ்த்வப்ரவீத் ஸம்ஜ்ஞாம் கிமர்தம் தநயேஷு வை। துல்யேஷ்வப்யதிகஃ ஸ்நேஹ ஏகஸ்மிந் க்ரியதே த்வயா ।। ௨௨.

ஆனால் ஆதவன் சஞ்ச்ஞையை நோக்கி: 'உன் பிள்ளைகள் எல்லோரும் சமமானவர்களாக இருந்தும், ஏன் ஒருவரிடம் மட்டும் அதிகமான பாசம் காட்டுகிறாய்?' என்று கேட்டான்.

ஸா தத்பரிஹரந்தீ வை நாசசக்ஷே விவஸ்வதஃ। ஆத்மநா ஸ ஸமாதாய யோகந்தத்யமபஶ்யத ।। ௨௨.

அதைத் தவிர்க்க விரும்பிய அவள், விவஸ்வானிடம் எதையும் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவர் தன்னை ஒருமைப்படுத்தி, யோகத்தால் உண்மையை அறிந்தார்.

தாம் ஶப்துகாமோ பகவாந் நாஶாய குபிதஃ ப்ரபுஃ । ஸா தத்ஸர்வம் யதாதத்த்வமாசசக்ஷே விவஸ்வதஃ ।। ௨௨.

பெருமான் அவளை சபிக்க விரும்பி, கோபத்துடன் அழிக்க நினைத்தான்; ஆனால் அவள் விவஸ்வானிடம் எல்லாவற்றையும் உண்மையாகச் சொன்னாள்.

விவஸ்வாநத தச்ச்ருத்வா க்ருத்தஸ்த்வஷ்டாரமப்யயாத்। த்வஷ்டா து தம் யதாந்யாயமர்சயித்வா விபாவஸும் ।। ௨௨.

அதை கேட்ட விவஸ்வான் கோபத்துடன் த்வஷ்ட்ரை நோக்கி சென்றான்; த்வஷ்ட்ரோ, வழக்கப்படி, அந்த ஜ்வலிக்கும் தேவனை மரியாதை செய்தான்.

நிர்த்தக்துகாமம் ரோஷேண ஸாந்த்வயாமாஸ வை ஶநைஃ। தவாதிதேஜஸா யுக்தமிதம் ரூபம் ந ஶோபதே ।। ௨௨.

அவனைத் தகிக்கச் செய்யும் கோபத்தில் இருந்தும், மெதுவாக சமாதானம் செய்தான்: 'உனக்கு மிகுந்த ஒளி உடைய இந்த உருவம் உனக்கு ஏற்றதாக இல்லை.'

அஸஹந்தீ து தத் ஸம்ஜ்ஞா வநே சரதி ஶாத்வலே। த்ரக்ஷ்யதே தாம் பவாநத்ய ஸ்வாம் பார்யாம் ஶுபசாரிணீம் ।। ௨௨.

அதைத் தாங்க முடியாமல் சஞ்ச்ஞா பசுமை காடுகளில் அலைந்து திரிகிறாள்; இன்று நீ உன் நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவியை காண்பாய்.

ஶ்லாக்யாம் யௌவநஸம்பந்நாம் யோகமாஸ்தாய கோபதே। அநுகூலம் பவேதேவம் யதி ஸ்யாத் ஸமயோ மதஃ ।। ௨௨.

புகழ் பெறத்தக்க, இளமையுடன் கூடியவளாக, யோகத்தில் நிலைபெற்றவளாக, கோமகனே, காலம் ஏற்றதாக இருந்தால் இது உனக்குப் பொருத்தமானதாக அமையும்.

ரூபம் விவர்த்தயேதந்தே ஆத்யம் ஶ்ரேஷ்டமரிந்தம। ரூபம் விவஸ்வதஸ்த்வாஸீத்திர்யகூர்த்வமதஸ்ததா ।। ௨௨.

இறுதியில், முதன்மையான சிறந்த உருவம் மாற்றப்படும், பகைவரை அடக்கும் வீரனே; விவஸ்வானின் உருவம் எல்லா திசைகளிலும், மேலிலும் கீழிலும் பரவியது.

தேநாஸௌ வ்ரீடிதோ தேவோ ரூபேண து திவஸ்பதிஃ। தஸ்மாத்த்வஷ்டா ஸ சக்ரம் து பஹுமேநே மஹாதபாஃ ।। ௨௨.

அதனால் அந்த நாள் இறைவன், தன் உருவத்துக்காக வெட்கப்பட்டான்; அதனால், பெரிய தவசு த்வஷ்ட்ர், சக்கரம் உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.

அநுஜ்ஞாதஸ்ததஸ்த்வஷ்டா ரூபநிர்வர்த்தநாய து। ததோऽப்யுபகமாத்த்வஷ்டா மார்த்தண்டஸ்ய விவஸ்வதஃ ।। ௨௨.

அப்போது அனுமதி பெற்ற த்வஷ்ட்ர் புதிய உருவத்தை உருவாக்கத் தொடங்கினான்; அதன் காரணமாக, த்வஷ்ட்ர் மார்த்தாண்ட விவஸ்வானை அணுகினான்.

ப்ரமிமாரோப்ய தத்தேஜஃ ஶாதயாமாஸ தஸ்ய வை। தத்து நிர்பாஸிதந்தேஜஸ்தேஜஸாபஹ்ரு'தேந து ।। ௨௨.

ஒரு சுழலும் கருவியை வைத்து, அவன் அந்த ஒளியை வெட்டினான்; அந்த ஒளி பிரிந்து, தனித்துவமாக பிரகாசித்தது.

காந்தாத் காந்ததரம் த்ரஷ்டுமஶுபம் ஶுஶுபே ததஃ। ததர்ஶ யோகமாஸ்தாய ஸ்வாம்பார்யாம் வடவாம் ததா ।। ௨௨.

அந்தரத்தில் தன் மனைவியைவிட அழகாக ஒருவரை காண விரும்பி, அவர் தியானத்தில் அமர்ந்து, தன் மனைவியில் ஒரு குதிரையைப் பார்த்தார்.

அத்ரு'ஶ்யாம் ஸர்வபூதாநாம் தேஜஸா நியமேந ச। அஶ்வரூபேண மார்த்தண்டஸ்தாம் முகே ஸமபாவயத் ।। ௨௨.

அனைத்து உயிர்களுக்கும் தெரியாமல், தன் ஒளியாலும் விருப்பத்தாலும், சூரியன் குதிரை வடிவம் எடுத்துத் தன் மனைவியின் வாயில் நுழைந்தார்.

மைதுநாய விசேஷ்டந்தீ பரபும்ஸோபஶங்கயா। ஸா தந்நிரதமச்சுக்ரம் நாஸிகாப்யாம் விவஸ்வதஃ ।। ௨௨.

அவள், வேறு ஆண் ஒருவரை சந்தேகித்து, அந்தச் சேர்ந்தலை விரும்பாமல், அந்தக் குறைவான விந்தை யமனைவனின் மூக்கில் ஊதினாள்.

தேவௌ தஸ்மாதஜாயேதாமஶ்விநௌ பிஷஜாம் வரௌ । நாஸத்யஶ்சைவ தஸ்ரஶ்ச ஸ்ம்ரு'தௌ த்வாவஶ்விநாவிதி ।। ௨௨.

அதிலிருந்து, அஸ்வினிகள் எனப்படும் இரு தெய்வங்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் சிறந்த வைத்தியர்கள், நாசத்யன், தஸ்ரன் என்று இரட்டையர்களாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

மார்த்தண்டஸ்ய ஸுதாவேதாவஷ்டமஸ்ய ப்ரஜாபதேஃ। தாந்து ரூபேண காந்தேந தர்ஶயாமாஸ பாஸ்கரஃ ।। ௨௨.

இவர்கள் இருவரும் மார்த்தாண்டனின் மகன்கள், எட்டாவது பிரஜாபதி; பிரகாசமான சூரியன் அழகான வடிவத்தில் தன்னை அவளுக்கு காட்டினார்.

ஸா தம் த்ரு'ஷ்ட்வாத்ததா பார்யா துதோஷ ச முமோஹ ச। யமஸ்து தேந ஶாபேந ப்ரு'ஶம்பீடிதமாநஸஃ ।। ௨௨.

அப்போது அவள் கணவரை பார்த்து மகிழ்ந்தும் மயங்கினாளும்; யமன் அந்த சாபத்தால் மனதில் மிகுந்த வேதனை அடைந்தார்.