வாயுபுராணம்

இயஞ்சாஸீத் ஸமுத்ராந்தா மேதிநீதி பரிஶ்ருதா। துஹித்ரு'த்வமநுப்ராப்தா ப்ரு'திவீத்யுச்யதே ததஃ ।। ௨.

இந்த பூமி கடலால் சூழப்பட்டு 'மேதினி' என்று புகழப்பட்டது; மகளாகிய நிலையை அடைந்ததால் பின்னர் 'ப்ரிதிவி' என்று அழைக்கப்பட்டது.

ப்ரதிதா ப்ரவிபக்தா ச ஶோபிதா ச வஸுந்தரா। ஸஸ்யாகரவதீ ராஜ்ஞா பத்தநாகரமாலிநீ। சாதுர்வர்ண்யஸமாகீர்ணா ரக்ஷிதா தேந தீமதா ।। ௨.

பூமி பரந்து விரிந்ததும், பல பகுதிகளாகப் பிரிந்ததும், அழகாகவும் விளங்கியது; வயல்கள், நகரங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது; நான்கு வகை மக்களும் நிறைந்தது; அந்த அறிவுள்ள அரசனால் பாதுகாக்கப்பட்டது.

ஏவம்ப்ரபாவோ ராஜாஸீத்வைந்யஃ ஸ ந்ரு'பஸத்தமஃ। நமஸ்யஶ்சைவ பூஜ்யஶ்ச பூதக்ராமேண ஸர்வஶஃ ।। ௨.

அந்த வேணியன் என்ற அரசன் இவ்வாறு பெரும் வலிமை உடையவன்; எல்லா உயிர்களாலும் மதிக்கப்பட வேண்டியவன், போற்றப்பட வேண்டியவன்.

ப்ராஹ்மணைஶ்ச மஹாபாகைர்வேதவேதாங்கபாரகைஃ। ப்ரு'துரேவ நமஸ்கார்யோ ப்ரஹ்மயோநிஃ ஸநாதநஃ ।। ௨.

வேதமும் அதன் அங்கங்களும் நன்கு அறிந்த, மிகுந்த பாக்கியமுள்ள பிராமணர்களால் ப்ரிதுவே வணங்கப்பட வேண்டியவன்; ப்ரம்மாவின் வம்சத்திலிருந்து வந்தவன், என்றும் நிலைத்தவன்.

பார்திவைஶ்ச மஹாபாகைஃ ப்ரார்தயத்பிர்மஹத்யஶஃ। ஆதிராஜா ந மஸ்கார்யஃ ப்ரு'துர்வைந்யஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௨.

மிகுந்த புகழை நாடும், பெரும் பாக்கியம் பெற்ற அரசர்களாலும், முதல் அரசன் ப்ரிது வேணியன், வலிமை மிகுந்தவன், அவனை இகழக் கூடாது.

யோதைரபி ச ஸம்க்ராமே ப்ரார்தயாநைர்ஜயம் யுதி। ஆதிகர்த்தா நராணாம் வை நமஸ்யஃ ப்ரு'துரேவ ஹி ।। ௨.

போரில் வெற்றியை நாடும் வீரர்களாலும், மனிதர்களில் முதன்மை கொண்ட ப்ரிதுவே வணங்கப்பட வேண்டியவன்.

யோ ஹி யோத்தா ரணம் யாதி கீர்த்தயித்வா ப்ரு'தும் ந்ரு'பம்। ஸ கோரரூபே ஸம்க்ராமே க்ஷேமீ தரதி கீர்திமாந் ।। ௨.

யாராவது ஒரு வீரன், ப்ரிது அரசனைப் போற்றி போர்க்களத்தில் செல்லும் போது, அந்த கடுமையான போரில் பாதுகாப்பாக வெற்றி பெற்று, புகழ் பெறுவான்.

வைஶ்யைரபி ச ராஜர்ஷிர்வைஶ்யவ்ரு'த்திஸமாஸ்திதைஃ। ப்ரு'துரேவ நமஸ்கார்யோ வ்ரு'த்திதாதா மஹாயஶாஃ ।। ௨.

வைசியர்களிடையே கூட, வைசியர் தொழிலை மேற்கொண்ட ராஜரிஷி ப்ரிது, வாழ்வாதாரத்தை வழங்கிய பெரும் புகழுடையவர் என்பதால், அவரை வணங்க வேண்டும்.

ஏதே வத்ஸவிஶேஷாஶ்ச தோக்தாரஃ க்ஷீரமேவ ச। பாத்ராணி ச மயோக்தாநி ஸர்வாண்யேவ யதாக்ரமம் ।। ௨.

இந்தக் குறிப்பிட்ட கன்றுகள், பாலை பிழியும்வர்கள், பால் மற்றும் பாத்திரங்கள் — இவை அனைத்தையும் நான் ஒவ்வொன்றாக விளக்கியுள்ளேன்.

ப்ரஹ்மணா ப்ரதமம் துக்தா புரா ப்ரு'த்வீ மஹாத்மநா। வாயும் க்ரு'த்வா ததா வத்ஸம் பீஜாநி வஸுதாதலே ।। ௨.

முதலில், பரமாத்மா பிரம்மா, வாயுவை கன்றாகவும், பூமியில் உள்ள விதைகளை பாலாகவும் வைத்து, பூமியை பசுவாக பிழிந்தார்.

ததஃ ஸ்வாயம்புவே பூர்வந்ததா மந்வந்தரே புநஃ। வத்ஸம் ஸ்வாயம்புவம் க்ரு'த்வா துக்தா க்ரீஷ்மேண வை மஹீ ।। ௨.

அதன்பின், முன்னைய ஸ்வாயம்புவ மனுவந்தரத்தில், ஸ்வாயம்புவ மனுவை கன்றாகவும், க்ரீஷ்மனை பாலை பிழியும்வராகவும் வைத்து, பூமி மீண்டும் பிழியப்பட்டது.

* மநௌ ஸ்வாரோசிஷே துக்தா மஹீ சைத்ரேண தீமதா। மநும் ஸ்வாரோசிஷம் க்ரு'த்வா வத்ஸம் ஸஸ்யாநி வை புரா ।। ௨.

ஸ்வாரோசிஷ மனுவந்தரத்தில், புத்திசாலியான ஸ்வாரோசிஷ மனு தன்னை கன்றாகவும், பயிர்களை பாலாகவும் வைத்து, பழங்காலத்தில் பூமியை பிழிந்தார்.

உத்தமேऽநுத்தமேநாபி துக்தா தேவபுஜேந து । மநும் க்ரு'த்வோத்தமம் வத்ஸம் ஸர்வஸஸ்யாநி தீமதா ।। ௨.

உத்தம மனுவந்தரத்தில், தேவபுஜன் என்ற தேவன், உத்தம மனுவை கன்றாகவும், அனுத்தமனை பாலை பிழியும்வராகவும் வைத்து, எல்லா பயிர்களையும் பெற பூமியை புத்திசாலியாக பிழிந்தார்.

புநஶ்ச பஞ்சமே ப்ரு'த்வீ தாமஸஸ்யாந்தரே மநோஃ। துக்தேயம் தாமஸம் வத்ஸம் க்ரு'த்வா து பலபந்துநா ।। ௨.

இரண்டாம் முறையாக, ஐந்தாவது தாமஸ மனுவந்தரத்தில், பலபந்து தாமஸனை கன்றாக வைத்து, இந்த பூமியை பிழிந்தார்.

சாரிஷ்ணவஸ்ய தேவஸ்ய ஸம்ப்ராப்தே சாந்தரே மநோஃ। துக்தா மஹீ புராணேந வத்ஸஞ்சாரிஷ்ணவம் ப்ரதி ।। ௨..

சாரிஷ்ணவ தேவனின் மனுவந்தர காலம் வந்தபோது, பழமையானவர் சாரிஷ்ணவனை கன்றாக வைத்து பூமியை பிழிந்தார்.

சாக்ஷுஷேऽபி ச ஸம்ப்ராப்தே ததா மந்வந்தரே புநஃ। துக்தா மஹீ புராணேந வத்ஸம் க்ரு'த்வா து சாக்ஷுஷம் ।। ௨.

சாக்ஷுஷ மனுவந்தரமும் வந்தபோது, பழமையானவர் சாக்ஷுஷனை கன்றாக வைத்து பூமியை மீண்டும் பிழிந்தார்.

சாக்ஷுஷஸ்யாந்தரேऽதீதே ப்ராப்தே வைவஸ்வதே புநஃ । வைந்யேநேயம் மஹீ துக்தா யதா தே கீர்திதம் மயா ।। ௨.

சாக்ஷுஷ மனுவந்தரம் முடிந்து, வைவஸ்வத மனுவந்தரம் வந்தபோது, வேண்யன் இந்த பூமியை பிழிந்தார்; நான் உனக்கு சொன்னபடி.

ஏதைர்துக்தா புரா ப்ரு'த்வீ வ்யதீதேஷ்வந்தரேஷு வை। தேவாதிபிர்மநுஷ்யைஶ்ச ததா பூதாதிபிஶ்ச யா ।। ௨.

இவ்வாறு, கடந்த மனுவந்தரங்களில், தேவர்கள், மனிதர்கள் மற்றும் பிற உயிரினங்கள் ஆகியோர் பூமியை பிழிந்தனர்.

ஏவம் ஸர்வேஷு விஜ்ஞேயா ஹ்யதீதாநாகதேஷ்விஹ। தேவா மந்வந்தரேஷ்வஸ்ய ப்ரு'தோஸ்து ஶ்ர்ரு'ணுத ப்ரஜாஃ ।। ௨.

இவ்வாறு, கடந்த மற்றும் வருங்கால மனுவந்தரங்களில் எல்லாம் தேவர்கள் இருப்பதை அறிய வேண்டும்; இப்போது ப்ரிதுவின் சந்ததியை கேள்.

ப்ரு'தோஸ்து புத்ரௌ விக்ராந்தௌ ஜஜ்ஞாதேऽந்தர்த்திபாலிநௌ। ஶிகண்டிநீ ஹவிர்த்தாநமந்தர்த்தாநாத்வ்யஜாயத ।। ௨.

ப்ரிதுவிற்கு இரண்டு வீரமான மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அந்தர்த்தானன் மற்றும் பாலின். அந்தர்த்தானனுக்கு சிகண்டினி மற்றும் ஹவிர்த்தானன் பிறந்தனர்.

ஹவிர்த்தாநாத்ஷடாக்நேயீ திஷணாऽஜநயத்ஸுதாந்। ப்ராசீநபர்ஹிஷம் ஶுக்ரம் கயம் க்ரு'ஷ்ணம் வ்ரஜாஜிநௌ ।। ௨.

ஹவிர்த்தானனும், அவருடைய மனைவி திஷணாவும் சேர்ந்து, ஆறு மகன்களை பெற்றனர்: பிராசீனபர்ஹி, சுக்ரன், கயன், கிருஷ்ணன், வ்ரஜன், அஜினன்.

ப்ராசீநபர்ஹிர்பகவாந் மஹாநாஸீத் ப்ரஜாபதிஃ। பலுஶ்ருததபோவீர்யைஃ ப்ரு'திவ்யாமேகராடஸௌ। ப்ராசீநாக்ராஃ குஶாஸ்தஸ்ய தஸ்மாத்ப்ராசீந பர்ஹ்யஸௌ ।। ௨.

பிராசீனபர்ஹி என்ற பகவான், மகா பிரஜாபதி, தன் பலம், தவம், ஞானம் ஆகியவற்றால் புகழ்பெற்ற ஒரே அரசராக பூமியில் இருந்தார். அவருடைய தரையில் விரித்த தருமுனை கிழக்கு நோக்கி இருந்ததால், அவருக்கு பிராசீனபர்ஹி என்று பெயர் வந்தது.

ஸமுத்ரதநயாயாந்து க்ரு'ததாரஃ ஸ வை ப்ரபுஃ। மஹதஸ்தமஸஃ பாரே ஸவர்ணாயாம் ப்ரஜாபதேஃ। ஸவர்ணாऽऽதத்த ஸாமுத்ரீ தஶ ப்ராசீந பர்ஹிஷஃ ।। ௨.

அந்த ஆண்டவன், பெரும் இருளை கடந்த சமுத்திர மகளான சவர்ணாவை மணந்தார். சவர்ணாவால் பிராசீனபர்ஹிக்கு பத்து மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் பிரசேதஸ்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸர்வே ப்ரசேதஸோ நாம தநுர்வேதஸ்ய பாரகாஃ। அப்ரு'தக்தர்மசரணாஸ்தேऽதப்யந்த மஹத்தபஃ। தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ஸமுத்ரஸலிலேஶயாஃ ।। ௨.

அவர்கள் அனைவரும் பிரசேதஸ்கள் என்று அழைக்கப்பட்டு, வில் வேதத்தில் தேர்ந்தவர்கள்; ஒரே தர்மத்தில் நிலைத்திருந்து, பெரும் தவம் செய்தனர். பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடல் நீரில் படுத்து தவம் செய்தனர்.

தபஶ்சரத்ஸு ப்ரு'திவீம் ப்ரசேதஃஸு மஹீருஹாஃ। அரக்ஷ்யமாணாமாவவ்ரு'ர்பபூவாத ப்ரஜாக்ஷயஃ ।। ௨.

பிரசேதஸ்கள் தவம் செய்யும் போது, பூமியில் மரங்கள் கட்டுப்பாடின்றி வளர்ந்தன; அதன் விளைவாக உயிரினங்கள் குறைந்தன.

ப்ரத்யாஹதே ததா தஸ்மிம்ஶ்சாக்ஷுஷஸ்யாந்தரே மநோஃ । நாஶகந் மாருதோ வாதும் வ்ரு'தம் கமபவத்த்ருமைஃ। தஶவர்ஷஸஹஸ்ராணி ந ஶேகுஶ்சேஷ்டிதும் ப்ரஜாஃ ।। ௨.

அந்தச் சாக்ஷுஷ மனுவுக்கும் அடுத்த மனுவுக்கும் நடுவிலான காலத்தில், மரங்கள் வானத்தை முழுவதும் மூடிவிட்டதால், காற்று வீச முடியாமல் தடுக்கப்பட்டது. பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் உயிரினங்கள் எதையும் செய்ய முடியாமல் இருந்தன.

ததுபஶ்ருத்ய தபஸா ஸர்வே யுக்தாஃ ப்ரசேதஸஃ। முகேப்யோ வாயுமக்நிஞ்ச ஸஸ்ரு'ஜுர்ஜ்ஜாதமந்யவஃ ।। ௨.

இதைக் கேட்டு, தவத்தில் உறுதியுடன் இருந்த அனைத்து ப்ரசேதஸரும், கோபத்துடன் தங்கள் வாயிலிருந்து காற்றும் நெருப்பும் வெளியே விட்டார்கள்.

உந்மூலாநத தாந் வ்ரு'க்ஷாந் க்ரு'த்வா வாயுரஶோஷயத்। தாநக்நிரதஹத்வோர ஏவமாஸீத் த்ருமக்ஷயஃ ।। ௨.

பிறகு, அந்த மரங்களை காற்று பிடுங்கி உலர்த்தியது; நெருப்பு அவற்றை எரித்தது. இப்படித்தான் மரங்கள் அழிந்தன.

த்ருமக்ஷயமதோ புத்த்வா கிஞ்சிச்சேஷேஷு ஶாகிஷு। உபகம்யாப்ரவீதேதாந் ராஜா ஸோமஃ ப்ரசேதஸஃ ।। ௨.

மரங்கள் அழிந்ததை அறிந்து, சில கிளைகள் மட்டும் மீதமிருந்தபோது, சோமன் என்ற அரசன் ப்ரசேதஸர்களிடம் வந்து பேசினான்.