வாயுபுராணம்

திஸ்ரஃ கந்யாஸ்து மேநாயாம் ஜநயாமாஸ ஶைலராட்। அபர்ணாமேகபர்ணாஞ்ச த்ரு'தீயாமேகபாடலாம் ।। ௧௧.

அந்த மலையரசன் மேனாவிடம் மூன்று மகள்களை பெற்றான்: அபர்ணா, ஏகபர்ணா, மூன்றாவது ஏகபாடலா.

ஆஶ்ரிதே த்வே ஹ்யபர்ணா து அநிகேதா தபோऽசரத்। ந்யக்ரோதமேகபர்ணீ து பாடலாமேகபாடலா। ஶதம் வர்ஷஸஹஸ்ராணி துஶ்சரம் தேவதாநவைஃ ஷ।। ௧௧.

அவர்களில் அபர்ணா வீடில்லாமல் தவம் செய்து தஞ்சமடைந்தாள்; ஏகபர்ணா ஆலமரத்தின் கீழ் வாழ்ந்தாள், ஏகபாடலா பாடலமரத்தின் கீழ் இருந்தாள். அவர்கள் நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடினமான தவம் செய்தார்கள்; அது தேவர்கள், அசுரர்களுக்கும் கடினமானது.

ஆஹாரமேகபர்ணேந ஏகபர்ணீ ஸமாசரத்। பாடலேநைவ சைகேந விதத்யாதேகபாடலா ।। ௧௧.

ஏகபர்ணா ஒரு இலை மட்டுமே உணவாக எடுத்தாள்; அதுபோல் ஏகபாடலா ஒரு பாடலமரப் பூவை மட்டுமே உணவாக கொண்டாள்.

பூர்ணே பூர்ணே ஸஹஸ்ரே த்வே ஆஹாரம் வை ப்ரஜக்ரதுஃ । ஏகா தத்ர நிராஹாரா தாம் மாதா ப்ரத்யபாஷத ।। ௧௧.

ஒவ்வொரு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்ததும் அவர்கள் உணவு எடுத்துக்கொண்டார்கள்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவர் உணவு எடுக்காமல் இருந்தாள்; அவளிடம் தாயார் பேசினார்.

நிஷேதயந்தீ ஹ்யுமேதி மாதா ஸ்ரேஹேந துஃகிதா। ஸா ததோக்ததயா தேவீ மாத்ரா துஶ்சரசாரிணீ ।। ௧௧.

அவளது தாய், அன்பும் துயரமும் கொண்டு, 'உ' என்று தடுத்தாள்; தாயார் சொன்னபடி, அந்த தேவியார் கடின தவம் செய்தவளாக இருந்தாள்.

உமேதி ஸா மஹாபாகா த்ரிஷு லோகேஷு விஶ்ருதா । ததேதி நாம்நா தேநாஸௌ நிருக்தா கர்மணா ஶுபா ।। ௧௧.

அந்த மகாதெய்வம் மூன்று உலகிலும் உமா என்று புகழ்பெற்றாள்; அதனால் அவள் அந்தப் பெயராலும், நல்ல செயல்களாலும் அறியப்படுகிறாள்.

ஏதத்து த்ரிகுமாரீகம் ஜகத்ஸ்யாஸ்யதி ஶாஶ்வதம்। ஏதாஸாம் தபஸா த்ரு'ப்தம் யாவத்பூமித்தரிஷ்யதி ।। ௧௧.

இந்த மூன்று கன்னியர்கள் உலகில் என்றும் நிலைத்திருப்பார்கள்; அவர்களின் தவத்தால் பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை தாங்கப்படும்.

தபஃஶரீராஸ்தாஃ ஸர்வாஸ்திஸ்ரோ யோகபலாந்விதாஃ। தேவ்யஸ்தாஃ ஸுமஹாபாகாஃ ஸர்வ்வாஶ்ச ஸ்திரயௌவநாஃ ।। ௧௧.

அவர்கள் மூவரும் தவத்தால் உருவான உடலுடன், யோக பலம் பெற்றவர்களாக, பெரும் பாக்கியமுள்ள தேவியர்களாகவும், எப்போதும் இளமையுடன் இருப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

ஸர்வாஶ்ச ப்ரஹ்மவாதிந்யஃ ஸர்வா ஶ்சைவோர்த்த்வரேதஸஃ। உமா தாஸாம் வரிஷ்டா ச ஶ்ரேஷ்டா ச வரவர்ணிநீ ।। ௧௧.

அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மத்தைப் பேசுபவர்கள், அனைவரும் தூய பிரம்மச்சரியத்தில் இருப்பவர்கள்; அவர்களில் உமா மிகச் சிறந்தவள், எல்லா சிறப்பும் உடையவள்.

மஹாயோகபலோபேதா மஹாதேவமுபஸ்திதா। தந்தகாண்வோஶநா தஸ்யாஃ புத்ரோ வை ப்ரு'குநந்தநஃ ।। ௧௧.

பெரும் யோக பலம் பெற்றவளாக, அவள் மகாதேவனை அடைந்தாள்; அவளுக்குப் புத்திரனாக தந்தகாண்வன் பிறந்தான், பிருகுவின் வம்சத்தார்.

அஸிதஸ்யைகபர்ணீ து பத்நீ ஸாத்வீ த்ரு'டவ்ரதா। தத்தா ஹிமவதா தஸ்மை யோகாசார்யாய தீமதே। தேவலம் ஸுஷுவே ஸா து ப்ரஹ்மிஷ்டம் மாநஸம் ஸுதம் ।। ௧௧.

ஏகபர்ணா, நல்லொழுக்கமும் உறுதியான விரதமும் கொண்டவளாக, இமவான் அவளை யோகாசாரியர் அசிதனுக்கு மனைவியாக வழங்கினார்; அவளுக்கு பிரம்மத்தை விரும்பும் மனதில் பிறந்த மகனாக தேவலன் பிறந்தான்.

யா சைதாஸாம் குமாரீணாம் த்ரு'தீயா த்வேகபாடலா। புத்ரம் ஶதஶிலாகஸ்ய ஜைகீஷவ்யமுபஸ்திதா ।। ௧௧.

இந்த கன்னியர்களில் மூன்றாவது ஏகபாடலா, சதசிலாகனின் மகன் ஜைகீஷவ்யனை அடைந்தாள்.

தஸ்யாபி ஶங்கலிகிதௌ ஸ்ம்ரு'தௌ புத்ராவயோநிஜௌ। இத்யேதா வை மஹாபாகாஃ கந்யா ஹிமவதஃ ஶுபாஃ ।। ௧௧.

அவளுக்கு சங்கன், லிகிதன் என்ற இரு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் கருவறையிலிருந்து அல்லாமல் பிறந்தவர்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு இமவானின் இந்த மகாதெய்வமான மகள்கள் எல்லாம் புனிதமானவர்கள்.

ருத்ராணீ ஸா து ப்ரவரா ஸ்வகுணைரதிரிச்யதே। அந்யோந்யப்ரீதிரநயோருமாஶங்கரயோர்யதா ।। ௧௧.

அவள் சிறந்த ருத்ராணியாகவும், தன் நல்ல பண்புகளால் எல்லாம் மீறுபவளாகவும் இருக்கிறாள்; உமா மற்றும் சங்கரர் இருவருக்குள்ள பரஸ்பரமான அன்பு மிகுந்தது.

ஶ்லேஷம் ஸம்ஸக்தயோர்ஜ்ஞாத்வா ஶங்கிதஃ கில வ்ரு'த்ரஹா। தாப்யாம் மைதுநஸக்தாப்யாமபத்யோத்பவபீருணா। தயோஃ ஸகாஶமிந்த்ரேண ப்ரேஷிதோ ஹவ்யவாஹநஃ ।। ௧௧.

இருவரும் இணைந்து வாழும் பிணைப்பை அறிந்து, வ்ருத்ரனை வீழ்த்தியவன் சந்தேகமடைந்தான்; அவர்கள் இருவரும் இணைவில் ஈடுபட்டும், பிள்ளை பிறப்பதைப் பயந்து இருந்தபோது, இந்திரன் அவர்களிடம் அக்னியை அனுப்பினான்.

அநயோ ரதிவிக்நஞ்ச த்வமாசர ஹுதாஶந। ஸர்வத்ர கத ஏவ த்வம் ந தோஷோ வித்யதே ததா ।। ௧௧.

அக்னியே, நீ எங்கும் இருக்கும் என்பதால், அவர்களின் சங்கமத்திற்கு இடையூறு செய்ய வேண்டும்; இதில் உனக்கு எந்த குற்றமும் இல்லை.

இத்யேவமுக்தே து ததா வஹ்நிநா ச ததா க்ரு'தம்। உமாதேஹம் ஸமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஶுக்ரம் பூமௌ விஸர்ஜிதம் ।। ௧௧.

அவ்வாறு அக்னி செய்தபோது, உமா தன் உடலை விட்டு, அந்த விந்தை நிலத்தில் விட்டாள்.

ததோ ருஷிதயா தேவ்யா ஶப்தோऽக்நிஃ ஶாம்ஶபாயந। இதம் சோக்தவதீ வஹ்நிம் ரோஷகத்கதயா கிரா ।। ௧௧.

அப்போது தேவியை கோபம் கொண்டு அக்னியை சபித்து, அவளது கோபத்தில் நடுங்கும் குரலில் இவ்வாறு கூறினாள்.

யஸ்மாந்மய்யவித்ரு'ப்தாயாம் ரதிவிக்நம் ஹுதாஶந। க்ரு'தவாநஸ்யகர்த்தவ்யம் தஸ்மாத்த்வமஸி துர்மதே ।। ௧௧.

நான் திருப்தி அடையாமல் இருந்தபோது, நீ என் சங்கமத்திற்கு இடையூறு செய்தாய்; இது உனக்கு செய்ய வேண்டிய காரியம் அல்ல. ஆகவே, உன் மனம் தவறாகி விட்டது.

யதேவம் விப்ரு'தம் கர்பம் ரௌத்ரம் ஶுக்ரம் மஹாப்ரபம்। கர்பம் த்வம் தாரயஸ்வைவமேஷா தே தண்டதாரணா ।। ௧௧.

நீ அந்த உக்கிரமான, பிரகாசமான விந்தை சுமந்ததால், இனி நீ அந்த கருவை சுமக்க வேண்டும்; இதுவே உனக்கு தண்டனையாகும்.

ஸ ஶாபரோஷாத்ருத்ராண்யா அந்தர்கர்போ ஹுதாஶநஃ। பஹூந்வர்ஷகணாந் கர்பம் தாரயாமாஸ வை த்விஜாஃ ।। ௧௧.

அவ்வாறு ருத்ராணி சபித்ததால், அக்னி பல வருடங்கள் அந்த கருவை உள்ளே சுமந்தான், பிராமணர்களே.

ஸ கங்காமுபகம்யாஹ ஶ்ரூயதாம் ஸரிதுத்தமே। ஸுமஹாந் பரிகேதோ மே கர்பதாரணகாரணாத் ।। ௧௧.

பின்னர் அவன் கங்கைyai அணுகி, 'ஓ உயர்ந்த நதி, இந்த கருவை சுமப்பதால் எனக்கு மிகுந்த வேதனை உள்ளது' என்று கூறினான்.

மத்திதார்தமிமம் கர்பமதோ தாரய நிம்நகே। மத்ப்ரஸாதாச்ச கேதோ வை மந்தஸ்தவ பவிஷ்யதி ।। ௧௧.

'எனக்காக இந்த கருவை நீ சும, என் அருளால் உன் வேதனை குறைவாகும்' என்று சொன்னான்.

ததேத்யுக்த்வா ததா ஸா து ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்ட மஹாநதீ। தம் கர்பம் தாரயாமாஸ தஹ்யமாநேந சேதஸா ।। ௧௧.

அப்போது அந்த பெரிய நதி, மகிழ்ச்சியுடன் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, மனதில் துயரமுடன் அந்த கருவை சுமந்தாள்.

ஸாபி க்ரு'ச்ச்ரேண மஹதா கித்யமாநா மஹாநதீ। காலம் ப்ரக்ரு'ஷ்டம் ஸுமஹத்கர்பதாரணதத்பரா ।। ௧௧.

அந்த பெரிய நதி, பெரும் துன்பத்துடன் நீண்ட காலம் அந்த கருவை சுமப்பதில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள்.

தயா பரிகதம் கர்பம் குக்ஷௌ ஹிமவதஃ ஶுபே। ஶுபம் ஶரவணம் நாம சித்ரம் புஷ்பிதபாதபம்। தத்ர தம் வ்யஸ்ரு'ஜத்கர்பம் தீப்யமாநாமிவாநலம் ।। ௧௧.

அவள் அந்த கருவை, இமயமலையின் தூய வயிற்றில், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகான சரவணமாகிய இடத்தில் வைத்து, அங்கு அந்த தீப்தியுள்ள கருவை விட்டாள்.

ருத்ராக்நிகங்காதநயஸ்தத்ர ஜாதோऽருணப்ரபஃ । ஆதித்யஶதஸங்காஶோ மஹாதேஜாஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௧௧.

அங்கு ருத்ரன், அக்னி, கங்கை ஆகியோரின் மகன், காலை ஒளிபோல், நூறு சூரியர்களைப் போல் பிரகாசமுடன், மகா சக்தியுடன் பிறந்தான்.

தஸ்மிஞ்ஜாதே மஹாபாகே குமாரே ஜாஹ்நவீஸுதே। விமாநயாநைராகாஶம் பதத்ரிபிரிவாவ்ரு'தம் ।। ௧௧.

அந்த யமுனை மகன் பிறந்தபோது, விண்ணில் வானரதங்கள் பறவைகள் போல நிறைந்து காணப்பட்டன.

தேவதுந்துபயோ நேதுராகாஶே மதுரஸ்வராஃ। முமுசுஃ புஷ்பவர்ஷஞ்ச கசராஃ ஸித்தசாரணாஃ ।। ௧௧.

விண்ணில் தெய்வீக மத்தளங்கள் இனிமையாக ஒலித்தன; வானில் வாழும் சித்தர்கள், சாரணர்கள் மலர்களை பொழிந்தனர்.