வாயுபுராணம்

தத்ர ஸர்வாணி பூதாநி தக்தாந்யாதித்யரஶ்மிபிஃ। ப்ரஹ்மாணமக்ரதஃ க்ரு'த்வா ஸஹ தேவர்ஷிதாநவைஃ। ப்ரவிஶந்தி ஸுரஶ்ரேஷ்டம் தேவதேவம் மஹேஶ்வரம் ।। ௬௧.

அந்த நேரத்தில், எல்லா உயிரினங்களும் சூரியனின் கதிர்களால் எரிக்கப்படுகின்றன; பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி, தேவர்கள், முனிவர்கள், அசுரர்கள் உடனும், எல்லோரும் தேவாதி தேவனான மகேசுவரனுள் சேர்கின்றனர்.

ஸ ஸ்ரஷ்டா ஸர்வபூதாநி கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ। இத்யேஷ ஸ்திதிகாலோ வை மநோர்தேவர்ஷிபிஃ ஸஹ ।। ௬௧.

அவர் எல்லா உயிர்களையும் ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கிறார்; இதுவே மனு, தேவர்கள், முனிவர்கள் உடன் வாழும் காலம் ஆகும்.

ஸர்வமந்வந்தராணாம் வை ப்ரதிஸந்திம் நிபோதத। யுகாக்யா யா ஸமுத்திஷ்டா ப்ராகேவாஸ்மிந் மயா தவ ।। ௬௧.

இப்போது எல்லா மன்வந்தரங்களின் தொடர்ச்சியை நீ அறிந்து கொள்; நான் முன்பு உனக்கு விளக்கிய யுகங்களின் கணக்கை நினைவு கூரு.

க்ரு'தத்ரேதாதி ஸம்யுக்தம் சதுர்யுகமிதி ஸ்ம்ரு'தம்। ததேகஸப்ததிகுணம் பரிவ்ரு'த்தம் து ஸாதிகம்। மநோரேகமதீகாரம் ப்ரோவாச பகவாந் ப்ரபுஃ ।। ௬௧.

கிருத, திரேதா முதலான நான்கு யுகங்கள் சேர்ந்து ஒரு சதுர்யுகம் எனப்படுகிறது; இது எழுபத்து ஒன்று முறை, சிறிது கூடுதலுடன், ஒரு மனுவின் காலமாக இறைவனால் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஏவம் மந்வந்தராணாம் து ஸர்வேஷாமேவ லக்ஷணம்। அதீதாநாகதாநாம் வை வர்த்தமாநேந கீர்த்திதம் ।। ௬௧.

இவ்வாறு கடந்த, வரவிருக்கும், நடப்புள்ள எல்லா மன்வந்தரங்களின் தன்மை விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இத்யேஷ கீர்த்திதஃ ஸர்கா மநோஃ ஸ்வாயம்புவஸ்ய ஹ। ப்ரதி ஸந்திந்து வக்ஷ்யாமி தஸ்ய வை சாபரஸ்ய து ।। ௬௧.

இவ்வாறு ச்வாயம்புவ மனுவின் படைப்பு கூறப்பட்டது; இப்போது அதன் தொடர்ச்சியும் அடுத்த மனுவும் பற்றி நான் சொல்வேன்.

மந்வந்தரம் யதா பூர்வம்ரு'ஷிபிர்தைவதைஃ ஸஹ। அவஶ்யம்பாவிநார்தேந யதா தத்வை நிவர்த்ததே ।। ௬௧.

முந்தைய மன்வந்தரத்தில் போலவே, முனிவர்கள், தேவர்கள் உடன், நியமிக்கப்பட்ட காலம் வந்ததும் அது முடிவடைகிறது.

அஸ்மிந் மந்வந்தரே பூர்வம் த்ரைலோக்யஸ்யேஶ்வராஸ்து யே। ஸப்தர்ஷயஶ்ச தேவாஸ்தே பிதரோ மநவஸ்ததா। மந்வந்தரஸ்ய காலே து ஸம்பூர்ணே ஸாதகாஸ்ததா ।। ௬௧.

இந்த மன்வந்தரத்தில் முன்பு மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆண்டவராக இருந்தவர்கள், ஏழு முனிவர்கள், தேவர்கள், முன்னோர்கள், மனுக்கள், மன்வந்தரத்தின் காலம் முடிந்ததும் தங்கள் கடமைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

க்ஷீணாதிகாராஃ ஸம்வ்ரு'த்தா புத்த்வா பர்யாயமாத்மநஃ। மஹர்லோகாய தே ஸர்வே உந்முகா ததிரே கதிம் ।। ௬௧.

தங்கள் அதிகாரம் முடிந்ததும், தங்களுக்கான காலம் முடிவடைந்ததை அறிந்து, அவர்கள் அனைவரும் மகர்லோகத்தை நோக்கி செல்லத் தொடங்குகிறார்கள்.

ததோ மந்வந்தரே தஸ்மிந் ப்ரக்ஷீணா தேவதாஸ்து தாஃ। ஸம்பூர்ணே ஸ்திதிகாலே து திஷ்டந்த்யேகம் க்ரு'தம் யுகம் ।। ௬௧.

அதன் பின்னர் அந்த மன்வந்தரத்தில், தேவர்கள் குறைந்துவிட்டபோது, நிலை காலம் முடிந்ததும், அவர்கள் ஒரு கிருத யுகம் மட்டும் தங்குகிறார்கள்.

உத்பத்யந்தே பவிஷ்யாஶ்ச யாவந்மந்வந்தரேஶ்வராஃ। தேவதாஃ பிதரஶ்சைவ ரு'ஷயோ மநுரேவ ச ।। ௬௧.

புதிய மன்வந்தரத்தின் ஆண்டவர்கள், தேவர்கள், முன்னோர்கள், முனிவர்கள், மனு ஆகியோர் அந்த மன்வந்தரம் இருக்கும் வரை தோன்றி வருகின்றனர்.

மந்வந்தரே து ஸம்பூர்ணே யத்யந்யத்வை கலௌ யுகே। ஸம்பத்யதே க்ரு'தம் தேஷு கலிஶிஷ்டேஷு வை ததா ।। ௬௧.

ஒரு மன்வந்தரம் முடிந்ததும், கலியுகத்தில் எதுவும் மீதமிருந்தால், அது முன் யுகங்களில் செய்த காரியங்களின் மீதம்தான் என்று கருதப்படுகிறது.

யதா க்ரு'தஸ்ய ஸந்தாநஃ கலிபூர்வஃ ஸ்ம்ரு'தோ புதைஃ। ததா மந்வந்தராந்தேஷு ஆதிர்மந்வந்தரஸ்ய ச ।। ௬௧.

கிருதயுகத்தில் செய்தவர்களின் சந்ததியை, கலியுக்கு முன்பதாக அறிஞர்கள் நினைவுகூர்வது போல, ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்தின் முடிவிலும் அடுத்த மன்வந்தரத்தின் தொடக்கம் அதுபோலவே கருதப்படுகிறது.

க்ஷீணே மந்வந்தரே பூர்வே ப்ரவ்ரு'த்தே சாபரே புநஃ। முகே க்ரு'தயுகஸ்யாத தேஷாம் ஶிஷ்டாஸ்து யே ததா ।। ௬௧.

முந்தைய மன்வந்தரம் முடிந்து, அடுத்தது தொடங்கும் போது, கிருதயுகம் ஆரம்பிக்கையில், முன்பிருந்தவர்கள் அதற்கான மீதமுள்ளவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.

ஸ்ப்தர்ஷயோ மநுஶ்சைவ காலாவேக்ஷாஸ்து யே ஸ்திதாஃ। மந்வந்தரம் ப்ரதீக்ஷந்தே க்ஷீயந்தே தபஸி ஸ்திதாஃ ।। ௬௧.

ஏழு முனிவர்கள், மனு, காலத்தை கவனித்து தவத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள், மன்வந்தரத்தை எதிர்பார்த்து தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

மந்வந்தரவ்யவஸ்தார்தம் ஸந்தத்யர்தஞ்ச ஸர்வஶஃ। பூர்வவத் ஸம்ப்ரவர்த்தந்தே ப்ரவ்ரு'த்தே வ்ரு'ஷ்டிஸர்ஜ்ஜநே ।। ௬௧.

மன்வந்தர ஒழுங்கும், சந்ததி தொடரவும், மழை பெய்யத் தொடங்கியவுடன், முன்போல் எல்லாமும் மீண்டும் நடைபெறுகிறது.

த்வந்த்வேஷு ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தேஷு உத்பந்நாஸ்வௌஷதீஷு ச। ப்ரஜாஸு ச நிகேதாஸு ஸம்ஸ்திதாஸு க்வசித் க்வசித் ।। ௬௧.

இரட்டை தன்மைகள் தோன்றும் போது, மூலிகைகள் உருவாகும் போது, உயிரினங்கள் தங்கள் இடங்களில் தங்கும் போது, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இடங்களில் வாழத் தொடங்குகிறார்கள்.

வார்த்தாயாந்து ப்ரவ்ரு'த்தாயாம் ஸத்தர்மே ரு'ஷிபாவிதே । நிராநந்தே கதே லோகே நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே ।। ௬௧.

வாழ்க்கைத் தேடல் மீண்டும் தொடங்கும் போது, முனிவர்கள் நல்லறத்தை வளர்க்கும் போது, உலகம் ஆனந்தம் இழந்து, நிலையானதும் அசையும் உயிர்கள் அழிந்துவிடும்.

அக்ராமநகரே சைவ வர்ணாஶ்ரமவிவர்ஜிதே। பூர்வமந்வந்தரே ஶிஷ்டே யே பவந்தீஹ தார்மிகாஃ । ஸப்தர்ஷயோ மநுஶ்சைவ ஸந்தாநார்தம் வ்யவஸ்திதாஃ ।। ௬௧.

குலம், ஆசாரம் இல்லாத ஊர்களிலும் நகரங்களிலும், முன் மன்வந்தரத்தில் மீதமுள்ள நல்லவர்கள், ஏழு முனிவர்களும் மனுவும் சந்ததி தொடரும் பொருட்டு நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

ப்ரஜார்தம் தபதாம் தேஷாம் தபஃ பரமதுஶ்சரம்। உத்பத்யந்தீஹ ஸர்வேஷாம் நிதநேஷ்விஹ ஸர்வஶஃ ।। ௬௧.

சந்ததி தொடர, தவம் செய்பவர்கள் கடினமான தவங்களை மேற்கொள்கிறார்கள்; அவர்களிலிருந்து எல்லா உயிர்களும், அழிவின் போது பிறக்கின்றன.

தேவாஸுராஃ பித்ரு'கணா முநயோ மநவஸ்ததா। ஸர்பா பூதாஃ பிஶாசாஶ்ச கந்தர்வா யக்ஷராக்ஷஸாஃ ।। ௬௧.

தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள், பாம்புகள், பூதங்கள், பிசாசுகள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள் ஆகிய எல்லோரும் இதில் அடங்குகிறார்கள்.

ததஸ்தேஷாம் து யே ஶிஷ்டா ஶிஷ்டாசாராந் ப்ரசக்ஷதே । ஸப்தர்ஷயோ மநுஶ்சைவ ஆதௌ மந்வந்தரஸ்ய ஹ। ப்ராரம்பந்தே ச கர்மாணி மநுஷ்யா தைவதைஃ ஸஹ ।। ௬௧.

அவர்களில் மீதமுள்ளவர்கள், நல்ல வழிகளைப் பின்பற்றுபவர்கள், ஏழு முனிவர்களும் மனுவும் மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் மனிதர்களும் தேவர்களும் சேர்ந்து தங்கள் செயல்களைத் தொடங்குகிறார்கள்.

மந்வந்தராதௌ ப்ராகேவ த்ரேதாயுகமுகே ததஃ । பூர்வம் தேவாஸ்ததஸ்தே வை ஸ்திதே தர்மே து ஸர்வஶஃ ।। ௬௧.

மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்திலும், பிறகு திரேதாயுகம் ஆரம்பிக்கும்போதும், பழைய தேவர்கள் நல்லறையை முழுமையாக நிலைநிறுத்துகிறார்கள்.

ரு'ஷீணாம் ப்ரஹ்மசர்யேண கத்வாऽऽந்ரு'ண்யந்து வை ததஃ। பித்ரூ'ணாம் ப்ரஜயா சைவ தேவாநாமிஜ்யயா ததா ।। ௬௧.

முனிவர்கள் தவமாற்றம் மூலம் கடனிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்; பித்ருக்கள் சந்ததியால்; தேவர்கள் வழிபாட்டால் விடுபடுகிறார்கள்.

ஶதம் வர்ஷஸஹஸ்ராணி தர்மே வர்ணாத்மகே ஸ்திதாஃ। த்ரயீம் வார்த்தாம் தண்டநீதிம் தர்மாந் வர்ணாஶ்ரமாம்ஸ்ததா। ஸ்தாபயித்வாஶ்ரமாம்ஶ்சைவ ஸ்வர்காய ததிரே மதீஃ ।। ௬௧.

நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள், அவர்கள் வர்ணத்தால் ஆன தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்; மூன்று வேதங்களையும், வாழ்க்கை முறையையும், ஒழுங்கையும், தர்மத்தையும், வர்ணம் மற்றும் ஆசாரங்களை நிலைநிறுத்தி, பிறகு ஆசாரங்களை நிறுவியபின் சொர்க்கத்தை நோக்கி மனதை வைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

பூர்வம் தேவேஷு தேஷ்வேவ ஸ்வர்காய ப்ரமுகேஷு ச। பூர்வம் தேவாஸ்ததஸ்தே வை ஸ்திதா தர்மேண க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௬௧.

முன்பு, தேவர்களிலும் சொர்க்கம் செல்ல விரும்புகிறவர்களிலும், பழைய தேவர்கள் நல்லறையை முழுமையாக நிலைநிறுத்தி இருந்தார்கள்.

மந்வந்தரே பராவ்ரு'த்தே ஸ்தாநாந்யுத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஸர்வஶஃ। மந்த்ரைஃ ஸஹோர்த்வங்கச்சந்தி மஹர்லோகமநாமயம் ।। ௬௧.

மன்வந்தரம் முடிந்ததும், எல்லா இடங்களையும் விட்டு, மந்திரங்களுடன் குறைபாடற்ற மகர்லோகத்திற்கு உயர்ந்து செல்கிறார்கள்.

விநிவ்ரு'த்தவிகாராஸ்தே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ। அவேக்ஷமாணா வஶிநஸ்திஷ்டந்த்யாபூதஸம்ப்லவம் ।। ௬௧.

அவர்கள் எல்லா மாற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, மனதினால் கிடைக்கும் சிறப்பில் நிலைத்து, தம்மை அடக்கி, உயிர்கள் அழியும் நிலையை கவனிக்கிறார்கள்.

ததஸ்தேஷு வ்யதீதேஷு ஸர்வேஷ்வேதேஷு ஸர்வதா। ஶூந்யேஷு தேவஸ்தாநேஷு த்ரைலோக்யே தேஷு ஸர்வஶஃ। உபஸ்திதா இஹைவாந்யே தேவா யே ஸ்வர்கவாஸிநஃ ।। ௬௧.

அனைத்தும் கடந்த பிறகு, மூன்று உலகிலும் தேவர்களின் இடங்கள் வெறுமையாகும் போது, சொர்க்கத்தில் வாழும் மற்ற தேவர்கள் இங்கு வந்து சேர்கிறார்கள்.