வாயுபுராணம்

வஸிஷ்டஶ்சைவ ஶக்திஶ்ச ததைவ ச பராஶரஃ। சதுர்த இந்த்ரப்ரமதிஃ பஞ்சமஸ்து பரத்வஸுஃ ।। ௫௯.

வசிஷ்டர், ஶக்தி, பராசரர், நான்காவது இந்திரப்ரமதி, ஐந்தாவது பாரத்வசு.

ஷஷ்டஸ்து மைத்ராவருணாஃ குண்டிநஃ ஸப்தமஸ்ததா। ஸுத்யும்நஶ்சாஷ்டமஶ்சைவ நவமோऽத ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ। தஶமஸ்து பரத்வாஜௌ மந்த்ரப்ராஹ்மணகாரகாஃ ।। ௫௯.

ஆறாவது மைத்ராவருணன், ஏழாவது குண்டினன், எட்டாவது சுத்யும்னன், ஒன்பதாவது ப்ருஹஸ்பதி, பத்தாவது இரு பாரத்வாஜர்கள்—இவர்கள் மந்திரமும் பிராமணமும் உருவாக்கியவர்கள்.

ஏதே சைவ ஹி கர்தாரோ விதர்மத்வம்ஸகாரிணஃ। லக்ஷணம் ப்ரஹ்மணஶ்சைதத்விஹிதம் ஸர்வஶாகிநாம் ।। ௫௯.

இவர்கள் எல்லோரும் விதிகள் மற்றும் தவறான மார்க்கங்களை நிறுவி அழித்தவர்கள்; எல்லா வேதப் பிரிவுகளுக்கும் இது தான் பிரம்மத்தின் தன்மை என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

ஹேதுர்ஹிதேஃ ஸ்ம்ரு'தோ தாதோர்யந்நிஹந்த்யுதிதம்பரைஃ। அத வார்தபரி ப்ராப்தேர்ஹிநோதேர்கதிகர்மணஃ ।। ௫௯.

நன்மைக்கான காரணம் என்பது, பிறர் கூறியதை அழிக்கும் வேராகும் என்று கூறப்படுகிறது; அல்லது பொருளை அடைவதற்காக, 'ஹினு' என்ற செயல் என்பது விட்டு விடுதல் என்று பொருள்.

ததா நிர்வசநம் ப்ரூயாத்வாக்யார்தஸ்யாவதாரணம் । நிந்தாம் தாமாஹுராசார்யா யத்தோஷந்நிந்த்யதே வசஃ ।। ௫௯.

அதேபோல், ஒரு வாக்கியத்தின் பொருளை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் அதன் உருவாக்கத்தைச் சொல்ல வேண்டும்; தவறு காரணமாகக் குறை கூறப்படும் சொல், ஆசாரியர்கள் கூறும் குற்றச்சாட்டு ஆகும்.

ப்ரஷூர்வாச்சம்ஸதேர்தாதோஃ ப்ரஶஸாம் குணவத்தயா। இதந்த்விதமிதம் நேதமித்யநிஶ்சித்ய ஸம்ஶயஃ ।। ௫௯.

'பிரசூ' என்ற வேரிலிருந்து, புகழ்ச்சி என்பது நல்ல பண்புடன் கூடியதாகக் கூறப்படுகிறது; 'இது தான்', 'இது அல்ல' என்று நிச்சயமாகத் தெரியாத போது, அது சந்தேகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இதமேவ விதாதவ்யமித்யயம் விதிருச்யதே । அந்யஸ்யாந்யஸ்ய சோக்தத்வாத்‌புதைஃ பரக்ரு'திஃ ஸ்ம்ரு'தா ।। ௫௯.

'இதை மட்டும் செய்ய வேண்டும்' என்பதே விதி என்று அழைக்கப்படுகிறது; மற்றொன்றைப் பற்றி கூறப்பட்டால், அது 'பரகிருதி' என்று ஞானிகள் அறிகிறார்கள்.

யோ ஹ்யத்யந்ததரோக்தஶ்ச புராகல்பஃ ஸ உச்யதே। புராவிக்ராந்தவாசித்வாத் புராகல்பஸ்ய கல்பநா ।। ௫௯.

மிகப் பழமையானது என்று கூறப்பட்டது முன் காலப்பகுதி என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது முன்னதாகச் சொல்லப்பட்டதால், முன் காலப்பகுதியின் அமைப்பு இவ்வாறு நிறுவப்பட்டுள்ளது.

மந்த்ரப்ராஹ்மணகல்பைஸ்து நிகமைஃ ஶுத்தவிஸ்தரைஃ । அநிஶ்சித்ய க்ரு'தாமாஹுர்வ்யவதாரணகல்பநாம் ।। ௫௯.

மந்திரங்கள், பிராமணக் காலங்கள் மற்றும் தூய்மையான விரிவான வேதங்கள் மூலமாக, தெளிவாக நிர்ணயிக்காமல், எல்லைகளை அமைத்ததாக அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

யதா ஹீதம் ததா தத்வை இதம் வாபி ததைவ தத்। இத்யேஷ ஹ்யுபதேஶோऽயம் தஶமோ ப்ராஹ்மணஸ்ய து ।। ௫௯.

இது எப்படி இருக்கிறதோ, அதுவும் அப்படியே உள்ளது; இதுவும் அதேபோலவே. இது பத்தாவது உபதேசம் என்று பிராமணருக்காக சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இத்யேதத்ப்ராஹ்மணஸ்யாதௌ விஹிதம் லக்ஷணம் புதஃ । தஸ்ய தத்வ்ரு'த்திருத்திஷ்டா வ்யாக்யாப்யநுபதம் த்விஜைஃ ।। ௫௯.

இவ்வாறு, ஆரம்பத்தில் பிராமணரின் தன்மை ஞானிகளால் நிர்ணயிக்கப்பட்டது; அவருடைய நடத்தை, இருமுறை பிறந்தவர்களால் ஒவ்வொரு படியாகவும் விளக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

மந்த்ராணாம் கல்பநம் சைவ விதித்ரு'ஷ்டேஷு கர்மஸு। மந்த்ரோ மந்த்ரயதேர்தாதோர்ப்ராஹ்மணோ ப்ரஹ்மணோऽவநாத் ।। ௫௯.

மந்திரங்களின் அமைப்பு, விதிப்படி செய்யப்படும் கிரியைகளுக்காகவே உள்ளது; 'மந்திரம்' என்பது 'மனtray' என்ற வேர் சொல்லிலிருந்து வந்தது, 'பிராமணன்' என்பது பிரம்மனை பாதுகாப்பதிலிருந்து வந்தது.

அல்பாக்ஷரமஸந்திக்தம் ஸாரவத்விஶ்வதோமுகம்। அஸ்தோபமநவத்யஞ்ச ஸூத்ரம் ஸூத்ரவிதோ விதுஃ ।। ௫௯.

சுருக்கமான சொற்கள், சந்தேகமில்லாதது, சாரமுள்ளது, எல்லா பக்கமும் பொருந்தும், கூடுதல் இல்லாதது, குறைபாடில்லாதது என்பவை சூத்திரம் என்று சூத்திரங்களை அறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

ரு'ஷயஸ்தத்வசஃ ஶ்ருத்வா ஸூதமாஹுஃ ஸுதுஸ்தரம்। கதம் வேதா புரா வ்யஸ்தாஸ்தந்நோ ப்ரூஹி மஹாமதே ।। ௬௦.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள் சூதரிடம், 'இதைத் தாண்டுவது மிகவும் கடினம்; வேதங்கள் முன்னர் எவ்வாறு பிரிக்கப்பட்டன என்பதை எங்களுக்கு கூறு, பெரிய ஞானியையே,' என்று கேட்டார்கள்.

த்வாபரே து பராவ்ரு'த்தே மநோஃ ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே । ப்ரஹ்மா மநுமுவாசேதம் தத்வதிஷ்யே மஹாமதே ।। ௬௦.

துவாபர யுகம் முடிந்தபோது, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் இடைப்பட்ட காலத்தில், பிரம்மா மனுவிடம் இதைச் சொன்னான்; அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், பெரிய ஞானியர்களே.

பரிவ்ரு'த்தே யுகே தாத ஸ்வல்பவீர்யா த்விஜாதயஃ। ஸம்வ்ரு'த்தாம் யுக தோஷேண ஸர்வே சைவ யதாக்ரமம் ।। ௬௦.

யுகம் முடிந்தபோது, அன்பானவரே, இருமுறை பிறந்தவர்கள் எல்லோரும், யுகத்தின் குறைபாட்டால், ஒவ்வொருவரும் தக்கவராக பலவீனமடைந்தார்கள்.

ப்ரஶ்யமாநம் யுகவஶாதல்பஶிஷ்டம் ஹி த்ரு'ஶ்யதே। தஶஸாஹஸ்ரபாகேந ஹ்யவஶிஷ்டம் க்ரு'தாதிதம் ।। ௬௦.

யுகத்தின் தாக்கத்தால், மீதமுள்ளவை மிகவும் குறைவாகத் தான் காணப்படுகின்றன; கிருதயுகம் முதலியவற்றிலிருந்து பத்தாயிரத்தில் ஒரு பகுதி மட்டும் இப்போது உள்ளது.

வீர்யம் தேஜோ பலம் வாக்யம் ஸர்வஞ்சைவ ப்ரணஶ்யதி। வேதவேதா ஹி கார்யாஃ ஸ்யுர்மாபூத்வேதவிநாஶநம் ।। ௬௦.

வலிமை, ஒளி, சக்தி, சொல் மற்றும் மற்ற அனைத்தும் அழிகின்றன; வேதங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், வேதங்கள் அழிவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

வேதே நாஶமநுப்ராப்தே யஜ்ஞோ நாஶம் கமிஷ்யதி। யத்ரே நஷ்டே தேவநாஶஸ்ததஃ ஸர்வம் ப்ரணஶ்யதி ।। ௬௦.

வேதம் அழிந்தால், யாகமும் அழியும்; யாகம் இல்லாமல் போனால், தேவர்கள் அழிகின்றனர்; அப்புறம் எல்லாம் அழிந்துவிடும்.

ஆத்யோ வேதஶ்சதுஷ்பாதஃ ஶதஸாஹஸ்ரஸம்ஜ்ஞிதஃ। புநர்தஶகுணஃ க்ரு'த்ஸ்நோ யஜ்ஞோ வை ஸர்வகாமதுக் ।। ௬௦.

முதலாவது வேதம் நான்கு பாதங்களுடன், நூறு ஆயிரம் என்ற பெயருடன் இருந்தது; முழு யாகம் பத்து மடங்கு பெரியதாக, எல்லா விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் இருந்தது.

ஏவமுக்தஸ்ததேத்யுக்த்வா மநுர்லோகஹிதே ரதஃ। வேதமேகம் சதுஷ்பாதம் சதுர்தா வ்யபஜத்ப்ரபுஃ ।। ௬௦.

இவ்வாறு கேட்டபின், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, உலக நலனில் மனம் கொண்ட மனு, அந்த நான்கு பாதங்களுள்ள ஒரே வேதத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார்.

ப்ரஹ்மணோ வசநாத்தாத லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா। ததிதம் வர்த்தமாநேந யுஷ்மாகம் வேதகல்பநம் ।। ௬௦.

பிரம்மாவின் கட்டளையின்படி, உலக நலனுக்காகவே, இந்த வேத அமைப்பு இப்போது உங்களிடம் வந்துள்ளது.

மந்வந்தரேண வக்ஷ்யாமி வ்யதீதாநாம் ப்ரகல்பநம்। ப்ரத்யக்ஷேண பரோக்ஷம் வை தந்நிபோதத ஸத்தமாஃ ।। ௬௦.

மன்வந்தரத்தின் படி, கடந்த காலத்தின் அமைப்பை நான் விளக்குவேன்; அதை நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும், நீங்கள் அறிந்து கொள்ளுங்கள், சிறந்தவர்களே.

அஸ்மிந் யுகே க்ரு'தோ வ்யாஸஃ பாராஶர்யஃ பரந்தபஃ। த்வைபாயந இதி க்யாதோ விஷ்ணோரம்ஶஃ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௬௦.

இந்த யுகத்தில், வேதங்களை அமைத்தவர் பராசரரின் மகனாகிய வியாசர்; அவர் த்வைபாயனன் என்று புகழ்பெற்றவர், விஷ்ணுவின் அம்சம் என்றும் கூறப்படுகிறார்.

ப்ரஹ்மணா சோதிதஃ ஸோऽஸ்மிந் வேதம் வ்யஸ்தும் ப்ரசக்ரமே। அத ஶிஷ்யாந் ஸ ஜக்ராஹ சதுரோ வேதகாரணாத் ।। ௬௦.

பிரம்மா உத்தரவிட்டதால், அவர் இந்த யுகத்தில் வேதங்களை பிரிக்கத் தொடங்கினார்; பிறகு, வேதத்திற்காக நான்கு சீடர்களை எடுத்துக் கொண்டார்.

ஜைமிநிஞ்ச ஸுமந்துஞ்ச வைஶம்பாயநமேவ ச। பைலந்தேஷாம் சதுர்தந்து பஞ்சமம் லோமஹர்ஷணம் ।। ௬௦.

ஜைமினி, சுமந்து, வைசம்பாயனன், நான்காவதாக பைலன், ஐந்தாவதாக லோமஹர்ஷணன் ஆகியோர்.

ரு'க்வேதஶ்ராவகம் பைலஞ்ஜக்ராஹ விதிவத் த்விஜம் । யஜுர்வேதப்ரவக்தாரம் வைஶம்பாயநமேவ ச ।। ௬௦.

பைலன், இருமுறை பிறந்தவன், ருக்வேதத்தை உரைப்பவராக முறையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்; வைசம்பாயனன் யஜுர்வேதத்தை விளக்கும் பொறுப்பை பெற்றான்.

ஜைமிநிம் ஸாமவேதார்தஶ்ராவகம் ஸோऽந்வபத்யத। ததைவாதர்வவேதஸ்ய ஸுமந்தும்ரு'ஷிஸத்தமம் ।। ௬௦.

ஜைமினி, சாமவேதத்தின் பொருளை உரைப்பவராக ஆனான்; அதுபோல், சுமந்து என்ற சிறந்த முனிவர் அதர்வவேதத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.

இதிஹாஸபுராணஸ்ய வக்தாரம் ஸம்யகேவ ஹி। மாஞ்சைவ ப்ரதிஜக்ராஹ பகவாநீஶ்வரஃ ப்ரபுஃ ।। ௬௦.

இதிகாசமும் புராணங்களையும் முறையாக உரைப்பவராக, பகவான் ஈஸ்வரன் என்னையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.