வாயுபுராணம்

அபுத்திபூர்வகம் தத்வை சேதநார்தம் ப்ரவர்த்ததே । தேந ஹ்யபுத்திபூர்வம் தச்சேதநேந ஹ்யதிஷ்டிதம் ।। ௫௯.

அறிவில்லாமல் நிகழ்வது, அறிவை உருவாக்கும் பொருட்டு நடைபெறுகிறது; அதனால், அறிவில்லாதது அறிவால் நடத்தப்படுகிறது.

வர்த்ததே ச யதா தௌ து யதா மத்ஸ்யோதகே உபே। சேதநாதிஷ்டிதம் தத்த்வம் ப்ரவர்த்ததி குணாத்மநா ।। ௫௯.

அந்த இரண்டும் எப்படி நீரில் இரண்டு மீன்கள் போல் செல்கின்றனவோ, அப்படியே அறிவால் நடத்தப்படும் தத்துவம் பண்புகளின் இயல்பின்படி செயல்படுகிறது.

கரணத்வாத்ததா கார்யம் ததா தஸ்ய ப்ரவர்த்ததே। விஷயே விஷயித்வாச்ச ஹ்யர்தேऽர்தித்வாத்ததைவ ச ।। ௫௯.

கருவி என்பதனால் செயல் நிகழ்கிறது; பொருளும், அதை விரும்பும் மனமும் இருப்பதால், அவ்வாறு நடைபெறுகிறது.

காலேந ப்ராபணீயேந பேதாஸ்து காரணாத்மகாஃ। ஸம்ஸித்யந்தி ததா வ்யக்தாஃ க்ரமேண மஹதாதயஃ ।। ௫௯.

நேரம் வந்தபோது, காரணங்களால் வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; அப்போது, மகத் முதலான வெளிப்பட்டவை ஒவ்வொன்றாக நிறைவு பெறுகின்றன.

மஹதஶ்வாப்யஹங்காரஸ்தஸ்மாத்பூதேந்த்ரியாணி ச। பூதபேதாஸ்து பேதேப்யோ ஜஜ்ஞிரே தே பரஸ்பரம்। ஸம்ஸித்திகாரணம் கார்யம் ஸத்ய ஏவ விவர்த்ததே ।। ௫௯.

மகத்திலிருந்து அகங்காரம் பிறக்கிறது; அதிலிருந்து பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அறிவுப்புலங்கள் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் வேறுபாடுகளிலிருந்து மற்றவை ஒன்றுக்கொன்று பிறக்கின்றன; காரணம் நிறைவு பெறும்போது, செயல் உடனே மாறுகிறது.

யதோல்முகஸ்ருடந்நூர்த்த்வமேககாலம் ப்ரவர்த்ததே। ததா விவ்ரு'தஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ காலேநைகேந கர்மணா ।। ௫௯.

ஒரு தீப்பொறி மேலே பறக்கும்போது எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் எழுகிறது, அதுபோல், க்ஷேத்ரஜ்ஞன் வெளிப்படும்போது ஒரே சமயத்தில் கர்மா மூலம் செயல்படுகிறான்.

யதாந்தகாரே கத்யோதஃ ஸஹஸா ஸம்ப்ரத்ரு'ஶ்யதே। ததா விவ்ரு'த்தோ ஹ்யவ்யக்தாத் கத்யோத இவ சேல்வணஃ ।। ௫௯.

இருட்டில் ஒரு நிழற்பூச்சி திடீரென தெரிந்துவிடும் போல, அவ்வாறே வெளிப்படாததிலிருந்து வெளிப்படுவது, ஒளியுடன் கூடிய நிழற்பூச்சியைப் போல் தோன்றுகிறது.

ஸ மஹாந் ஸஶரீரஸ்து யத்ரைவாக்ரே வ்யவஸ்திதஃ। தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாந் த்வாரஶாலாமுகே ஸ்திதஃ ।। ௫௯.

அந்த மகான் உடலுடன், ஆரம்பத்தில் இருந்த இடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்; அங்கே, அறிவுள்ளவன் வாசலின் முன் நிற்பவன் போல நிற்கிறான்.

மஹாம்ஸ்து தமஸஃ பாரே வைலக்ஷண்யாத்விபாவ்யதே । தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாம்ஸ்தமஸோऽந்த இதி ஶ்ருதிஃ ।। ௫௯.

மகான் இருளுக்கு அப்பால், தனித்தன்மையால் வேறுபடுகிறார்; அங்கேயே அறிவுள்ளவன் நிற்கிறான்—அது இருளின் முடிவென்று வாக்கு கூறுகிறது.

புத்திர்விவர்த்தமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதா சதுர்விதா । ஜ்ஞாநம் வைராக்யமைஶ்வர்யம் தர்மஶ்சேதி சதுஷ்டயம் ।। ௫௯.

புத்தி வளரும்போது நான்கு வடிவில் தோன்றுகிறது: அறிவு, விரக்சி, ஐச்வரியம், தர்மம்—இவை நான்கு.

ஸாம்ஸித்திகாந்யதைதாநி ஸுப்ரதீகாநி தஸ்ய வை । மஹதஃ ஸஶரீரஸ்ய வைவர்த்த்யாத் ஸித்திருச்யதே ।। ௫௯.

இவை எல்லாம் மகத்துடன் கூடியவருக்கான இயற்கையான, தெளிவான அடையாளங்கள்; மகத் தத்துவம் மாற்றம் அடைவதே சித்தி எனப்படுகிறது.

அத்ர ஶேதே ச யத்புர்யாம் க்ஷேத்ரஜ்ஞாநமதாபி வா। புரீஶயத்வாத்புருஷஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாத் ஸஉச்யதே ।। ௫௯.

இந்த நகரத்தில் உறையும் அந்த அறிவும், அதனை அறியும் உள்ளமும், 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. நகரத்தில் தங்குவதால் அது 'புருஷன்' என்றும், அறிவால் 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்றும் கூறப்படுகிறது.

க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ க்ஷேத்ரவிஜ்ஞாநாத் பகவாந் மதிருச்யதே। யஸ்மாத்புத்த்யா து ஶேதே ஹ தஸ்மாத்போதாத்மகஃ ஸ வை । ஸம்ஸித்தயே பரிகதம் வ்யக்தாவ்யக்தமசேதநம் ।। ௫௯.

க்ஷேத்ரத்தை அறியும் அறிவும் மனமும் கொண்டவனே 'பகவான்' என்று அழைக்கப்படுகிறான். அறிவால் அவன் தானாகவே தங்கி இருப்பதால், அவன் அறிவின் இயல்புடையவன். முழுமையை அடைவதற்காக, வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், உயிரில்லாதவை எல்லாம் அவனால் அடையப்படுகின்றன.

ஏவம் நிவ்ரு'த்திஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞா க்ஷேத்ரஜ்ஞேநாபிஸம்ஹிதா। க்ஷேத்ரஜ்ஞேந பரிஜ்ஞாதோ போக்யோऽயம் விஷயஸ்த்விதி ।। ௫௯.

இவ்வாறு, நிவிர்த்தி என்ற அறிவும், அதனை அறியும் உள்ளமும் ஒன்றாக இணைகின்றன. க்ஷேத்ரஜ்ஞனை முழுமையாக அறிந்தபோது, இந்த உலகம் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியதாக மாறுகிறது.

ரு'ஷீத்யேஷ கதௌ தாதுஃஶ்ருதௌ ஸத்யே தபஸ்யத। ஏதத்ஸந்நியதே தஸ்மிந் ப்ரஹ்மணா ஸ ரு'ஷிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

முனிவரே, 'ரிஷ்' என்ற மூலச்சொல்லுக்கு செல்லுதல், கேட்குதல், உண்மை, தவம் ஆகிய அர்த்தங்கள் உள்ளன. இவை அனைத்திலும் நிலைபெற்றவரை பிரம்மா 'ரிஷி' என்று நினைவில் கொள்கிறார்.

நிவ்ரு'த்திஸமகாலம் து புத்த்யாவ்யக்தம்ரு'ஷிஃ ஸ்வயம்। பரம் ஹி ரு'ஷதே யஸ்மாத்பரமர்ஷிஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

நிவிர்த்தி நேரத்தில், அறிவால் மறைந்தது தானே ரிஷி ஆகிறது. ஏனெனில், அது பரமத்தை காண்கிறது; அதனால் பரமரிஷி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

கத்யர்தாத்ரு'ஷதேர்த்தாதோர்நாமநிர்வ்ரு'த்திராதிதஃ । யஸ்மாதேஷ ஸ்வயம்பூதஸ்தஸ்மாச்சாத்மர்ஷிதா ஸ்ம்ரு'தா। ஈஶ்வராஃ ஸ்வயமுத்பூதா மாநஸா ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ ।। ௫௯.

செல்லும் பொருள் கொண்ட 'ரிஷ்' என்ற மூலத்திலிருந்து பெயர் தோன்றியது. அவன் தானாகவே பிறந்தவன் என்பதால் 'சுயம்-ரிஷி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். அந்த இறைவர்கள் தானாகவே தோன்றியவர்கள்; அவர்கள் பிரம்மாவின் மனத்தில் பிறந்த பிள்ளைகள்.

யஸ்மாந்ந ஹந்யதே மாநைர்மஹாந் பரிகதஃ புரஃ। யஸ்மாத்ரு'ஷந்தி யே தீரா மஹாந்தம் ஸர்வதோ குணைஃ। தஸ்மாந்மஹர்ஷயஃ ப்ரோக்தா புத்தேஃ பரமதர்ஶிநஃ ।। ௫௯.

முன்பே நிலைபெற்ற மகான் எந்த அளவாலும் அழிக்கப்படுவதில்லை. அறிவுள்ளவர்கள் அந்த மகானை எல்லா குணங்களுடனும் காண்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் 'மஹரிஷிகள்', அறிவைத் தாண்டி காண்பவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஈஶ்வராணாம் ஶுபாஸ்தேஷாம் மாநஸாந்தரஸாஶ்ச தே। அஹங்காரம் தமஶ்சைவ த்யக்த்வா ச ரு'ஷிதாங்காதாஃ ।। ௫௯.

அந்த இறைவர்களில், நல்லவர்கள் மற்றும் உள்ளார்ந்த மனம் கொண்டவர்களும், அகந்தை மற்றும் இருளை விட்டு, ரிஷித் தன்மையிலிருந்து தோன்றினார்கள்.

தஸ்மாத்து ரு'ஷயஸ்தே வை பூதாதௌ தத்த்வதர்ஶநாஃ। ரு'ஷிபுத்ரா ரு'ஷீகாஸ்து மைதுநாத்கர்பஸம்பவாஃ ।। ௫௯.

ஆதியில் இருந்த ரிஷிகள், tattuvangalai அறிந்தவர்கள். ரிஷிகளின் மக்களான ரிஷிகர்கள், இருவரும் சேர்ந்து கருவில் பிறந்தவர்கள்.

தந்மாத்ராணி ச ஸத்யஞ்ச ரு'ஷந்தே தே மஹௌஜஸஃ। ஸத்யர்ஷயஸ்ததஸ்தே வை பரமாஃ ஸத்யதர்ஶநாஃ ।। ௫௯.

மிகுந்த சக்தி கொண்டவர்கள், தன்மாத்திரைகள் மற்றும் உண்மையை அறிகிறார்கள். அவர்கள் 'சத்தியரிஷிகள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களில் உச்சமானவர்கள், பரம சத்தியத்தை காண்பவர்கள்.

ரு'ஷீணாஞ்ச ஸுதாஸ்தே து விஜ்ஞேயா ரு'ஷிபுத்ரகாஃ । ரு'ஷந்தி வை ஶ்ருதம் யஸ்மாத்விஶேஷாம்ஶ்சைவ தத்த்வதஃ। தஸ்மாத் ஶ்ருதர்ஷயஸ்தேऽபி ஶ்ருதஸ்ய பரிதர்ஶநாஃ ।। ௫௯.

ரிஷிகளின் மக்களை 'ரிஷிபுத்திரர்கள்' என்று அறிக. அவர்கள் கேட்டதும், உண்மையாகவே வேறுபாடுகளை அறிந்ததும், 'ஶ்ருதரிஷிகள்' என்றும், கேட்டவற்றை உணர்பவர்களாகவும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

அவ்யக்தாத்மா மஹாத்மா சாஹங்காராத்மா ததைவ ச। பூதாத்மா சேந்த்ரியாத்மா ச தேஷாம் தஜ்ஜ்ஞாநமுச்யதே । இத்யேதா ரு'ஷிஜாதீஸ்து நாமபிஃ பஞ்ச வை ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௫௯.

மறைந்த ஆத்மா, மகாத்மா, அகங்கார ஆத்மா, பூத ஆத்மா, இந்திரிய ஆத்மா—இவை பற்றிய அறிவு கூறப்படுகிறது. இப்போது இந்த ஐந்து வகை ரிஷிகளைப் பெயருடன் கேள்.

ப்ரு'குர்மரீசிரத்ரிஶ்ச அங்கிராஃ புலஹஃக்ரதுஃ। மநுர்தக்ஷோ வஸிஷ்டஶ்ச புலஸ்த்யஶ்சேதி தே தஶ। ப்ரஹ்மணோ மாநஸா ஹ்யேதே உத்பூதாஃ ஸ்வயமீஶ்வராஃ ।। ௫௯.

பிருகு, மரீசி, அத்ரி, அங்கிராஸ், புலஹ, கிரது, மனு, தக்ஷன், வசிஷ்டன், புலஸ்தியன்—இவர்கள் பத்து பேர், பிரம்மாவின் மனத்தில் பிறந்த தானாகவே தோன்றிய இறைவர்கள்.

ப்ரவர்த்தந்தே ரு'ஷேர்யஸ்மாந்மஹாம்ஸ்தஸ்மாந்மஹர்ஷயஃ। ஈஶ்வராணாம் ஸுதாஸ்த்வேதே ரு'ஷயஸ்தாந்நிபோதத ।। ௫௯.

மகான்கள் ரிஷியிலிருந்து தோன்றுவதால், அவர்கள் 'மஹரிஷிகள்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் இறைவர்களின் மக்களாகிய ரிஷிகள்; அவர்களை அறிக.

காவ்யோ ப்ரு'ஹஸ்பதிஶ்சைவ கஶ்யபஶ்சோஶநாஸ்ததா। உதத்யோ வாமதேவஶ்ச அபோஜ்யஶ்சைஶிஜஸ்ததா ।। ௫௯.

காவ்யன், ப்ருஹஸ்பதி, கஶ்யபன், உஷனாஸ், உதத்யன், வாமதேவன், அபோஜ்யன், ஐஶிஜன்—

கர்த்தமோ விஶ்ரவாஃ ஶக்திர்வாலகில்ய ஸ்ததா தராஃ। இத்யேதே ரு'ஷயஃ ப்ரோக்தா ஜ்ஞாநதோ ரு'ஷிதாங்கதாஃ ।। ௫௯.

கர்த்தமன், விஶ்ரவாஸ், சக்தி, வாலகில்யர்கள், தராக்கள்—இவர்கள் அறிவால் தோன்றிய ரிஷிகள் என்றும், ரிஷித் தன்மையிலிருந்து பிறந்தவர்கள் என்றும் கூறப்படுகிறார்கள்.

ரு'ஷிபுத்ராந்ரு'ஷிகாம்ஸ்து கர்போத்பந்நாந்நிபோதத। வத்ஸரோ நக்ரஹூஶ்சைவ பாரத்வாஜஸ்ததைவ ச ।। ௫௯.

கருவில் பிறந்த ரிஷிகர்களை இப்போது அறிக: வத்ஸரன், நக்ரஹூ, பாரத்வாஜன் ஆகியோரும்.

ப்ரு'ஹதுத்தஃ ஶரத்வாம்ஶ்ச அகஸ்த்யஶ்சௌஶிஜஸ்ததா। ரு'ஷிர்தீர்கதமாஶ்சைவ ப்ரு'ஹதுக்தஃ ஶரத்வதஃ ।। ௫௯.

பிரஹதுத்தன், சரத்வான், அகஸ்தியன், உஷிஜன், தீர்கதமாஸ், பிரஹதுக்தன், சரத்வதன்—இவர்கள் ரிஷிகள்.