வாயுபுராணம்

ப்ரத்யங்காநாம் து தர்மஸ்ய இத்யேதல்லக்ஷணம் ஸ்ம்ரு'தம் । ரு'ஷிபிர்தர்மதத்த்வஜ்ஞைஃ பூர்வே ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே ।। ௫௯.

இவை எல்லாம் தர்மத்தின் அங்கங்களின் இலக்கணம் என்று பழைய ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தர்மத்தின் சாரத்தை அறிந்த முனிவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.

அத்ர வோ வர்த்தயிஷ்யாமி விதிர்மந்வந்தரஸ்ய யஃ । இதரேதரவர்ணஸ்ய சாதுர்வர்ணஸ்ய சைவ ஹி। ப்ரதிமந்வந்தரஞ்சைவ ஶ்ருதிரந்யா விதீயதே ।। ௫௯.

இங்கு நான் உங்களுக்காக மன்வந்தரத்தின் விதிகளை, ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும், நான்கு வகை வர்ணத்திற்கும் விளக்குவேன்; ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் வேறு விதமான ஶ்ருதி விதிகள் அமலாகும்.

ரு'சோ யஜூஷிம் ஸாமாநி யதாவத் ப்ரதிதைவதம்। ஆபூதஸம்ப்லவஸ்யாபி வர்ஜ்யைகம் ஶதருத்ரியம் ।। ௫௯.

ரிக், யஜுர், சாம வேத மந்திரங்களை ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் ஏற்றவாறு பாட வேண்டும்; ஆனால், பெரிய அழிவின்போதும், சதருத்ரிய மந்திரமே விலக்கப்படுகிறது.

விதிர்ஹோத்ரம் ததா ஸ்தோத்ரம் பூர்வவத்ஸம்ப்ரவர்ததே। த்ரவ்யஸ்தோத்ரம் குணஸ்தோத்ரம் கர்ம ஸ்தோத்ரம் ததைவ ச। சதுர்தமாபிஜநிகம் ஸ்தோத்ரமேதச்சதுர்விதம் ।। ௫௯.

முன்போல் விதி, ஹோத்ரம், ஸ்தோத்திரம் ஆகியவை நடைபெறும்; பொருளை புகழும் பாடல், பண்பை புகழும் பாடல், செயலைப் புகழும் பாடல், மற்றும் வம்சத்தைப் புகழும் பாடல்—இவை நான்கு வகையான பாடல்கள்.

மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு யதா தேவா பவந்தி யே। ப்ரவர்த்தயதி தேஷாம் வை ப்ரஹ்மஸ்தோத்ரம் சதுர்விதம்। ஏவம் மந்த்ரகுணாநாஞ்ச ஸமுத்பத்திஶ்சதுர்விதா ।। ௫௯.

ஒவ்வொரு மனுவின் காலத்திலும் எவ்வாறு தேவதைகள் இருப்பார்களோ, அவர்களுக்காக பிரம்மா இந்த நான்கு வகை பாடல்களையும் தொடங்குகிறார்; அதுபோல் மந்திரங்களும் அவற்றின் பண்புகளும் நான்கு வகையாக உருவாகின்றன.

அதர்வயஜுஷாம் ஸாம்நாம் வேதேஷ்விஹ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக் । ரு'ஷீணாந்தப்யதாமுக்ரந்தபஃ பரமதுஶ்சரம் ।। ௫௯.

அதர்வணம், யஜுர், சாம வேதங்களில் தனித்தனியாக முனிவர்கள் கடினமான தவம் செய்தார்கள்; அது மிக உயர்ந்ததும் கடினமானதும் ஆகும்.

மந்த்ராஃ ப்ராதுர்பபூவுர்ஹி பூர்வமந்வந்தரேஷ்விஹ। பரிதோஷாத்பயாத்துஃகாத்ஸுகாச்சோகாச்ச பஞ்சதா ।। ௫௯.

முன்பு நடந்த மனுவின் காலங்களில் இங்கு மந்திரங்கள் தோன்றின; அவை ஐந்து விதமாக—திருப்தி, பயம், துயரம், மகிழ்ச்சி, சோகத்திலிருந்து—உருவானவை.

ரு'ஷீணாம் தபஃகார்த்ஸ்ந்யேந தர்ஶநேந யத்ரு'ச்சயா। ரு'ஷீணாம் யத்ரு'ஷித்வம் ஹி தத்வக்ஷ்யாமீஹ லக்ஷணைஃ ।। ௫௯.

முனிவர்களின் முழுமையான தவத்தாலும், அவர்கள் பெற்ற தரிசனத்தாலும், தானாகவே முனிவர் நிலை பெறப்பட்டது; அதன் lakṣaṇங்கள் இங்கு நான் விளக்குகிறேன்.

அதீதாநாகதாநாந்து பஞ்சதா ரு'ஷிருச்யதே। அதஸ்த்வ்ரு'ஷீணாம் வக்ஷ்யாமி ஹ்யார்ஷஸ்ய ச ஸமுத்பவம் ।। ௫௯.

கடந்த காலமும் வருங்காலமும் ஆகிய ஐந்து வகையில் முனிவர் எனப்படுகிறார்; எனவே, முனிவர்களையும் அவர்களின் முனிவர் நிலையின் தோற்றத்தையும் நான் இப்போது கூறுகிறேன்.

குணஸாம்யே வர்த்தமாநே ஸர்வஸம்ப்ரலயே ததா। அதிசாரே து தேவாநாமதிதேஶே தயோர்யதா ।। ௫௯.

பண்புகள் சமநிலையிலிருக்கும்போது, எல்லாம் கரைந்து போகும் சமயத்தில், தேவதைகள் தவறிடும் போது, அல்லது அவர்கள் இடம் மாற்றும் போது, அவ்வாறு நிகழ்கிறது.

அபுத்திபூர்வகம் தத்வை சேதநார்தம் ப்ரவர்த்ததே । தேந ஹ்யபுத்திபூர்வம் தச்சேதநேந ஹ்யதிஷ்டிதம் ।। ௫௯.

அறிவில்லாமல் நிகழ்வது, அறிவை உருவாக்கும் பொருட்டு நடைபெறுகிறது; அதனால், அறிவில்லாதது அறிவால் நடத்தப்படுகிறது.

வர்த்ததே ச யதா தௌ து யதா மத்ஸ்யோதகே உபே। சேதநாதிஷ்டிதம் தத்த்வம் ப்ரவர்த்ததி குணாத்மநா ।। ௫௯.

அந்த இரண்டும் எப்படி நீரில் இரண்டு மீன்கள் போல் செல்கின்றனவோ, அப்படியே அறிவால் நடத்தப்படும் தத்துவம் பண்புகளின் இயல்பின்படி செயல்படுகிறது.

கரணத்வாத்ததா கார்யம் ததா தஸ்ய ப்ரவர்த்ததே। விஷயே விஷயித்வாச்ச ஹ்யர்தேऽர்தித்வாத்ததைவ ச ।। ௫௯.

கருவி என்பதனால் செயல் நிகழ்கிறது; பொருளும், அதை விரும்பும் மனமும் இருப்பதால், அவ்வாறு நடைபெறுகிறது.

காலேந ப்ராபணீயேந பேதாஸ்து காரணாத்மகாஃ। ஸம்ஸித்யந்தி ததா வ்யக்தாஃ க்ரமேண மஹதாதயஃ ।। ௫௯.

நேரம் வந்தபோது, காரணங்களால் வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; அப்போது, மகத் முதலான வெளிப்பட்டவை ஒவ்வொன்றாக நிறைவு பெறுகின்றன.

மஹதஶ்வாப்யஹங்காரஸ்தஸ்மாத்பூதேந்த்ரியாணி ச। பூதபேதாஸ்து பேதேப்யோ ஜஜ்ஞிரே தே பரஸ்பரம்। ஸம்ஸித்திகாரணம் கார்யம் ஸத்ய ஏவ விவர்த்ததே ।। ௫௯.

மகத்திலிருந்து அகங்காரம் பிறக்கிறது; அதிலிருந்து பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அறிவுப்புலங்கள் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் வேறுபாடுகளிலிருந்து மற்றவை ஒன்றுக்கொன்று பிறக்கின்றன; காரணம் நிறைவு பெறும்போது, செயல் உடனே மாறுகிறது.

யதோல்முகஸ்ருடந்நூர்த்த்வமேககாலம் ப்ரவர்த்ததே। ததா விவ்ரு'தஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ காலேநைகேந கர்மணா ।। ௫௯.

ஒரு தீப்பொறி மேலே பறக்கும்போது எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் எழுகிறது, அதுபோல், க்ஷேத்ரஜ்ஞன் வெளிப்படும்போது ஒரே சமயத்தில் கர்மா மூலம் செயல்படுகிறான்.

யதாந்தகாரே கத்யோதஃ ஸஹஸா ஸம்ப்ரத்ரு'ஶ்யதே। ததா விவ்ரு'த்தோ ஹ்யவ்யக்தாத் கத்யோத இவ சேல்வணஃ ।। ௫௯.

இருட்டில் ஒரு நிழற்பூச்சி திடீரென தெரிந்துவிடும் போல, அவ்வாறே வெளிப்படாததிலிருந்து வெளிப்படுவது, ஒளியுடன் கூடிய நிழற்பூச்சியைப் போல் தோன்றுகிறது.

ஸ மஹாந் ஸஶரீரஸ்து யத்ரைவாக்ரே வ்யவஸ்திதஃ। தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாந் த்வாரஶாலாமுகே ஸ்திதஃ ।। ௫௯.

அந்த மகான் உடலுடன், ஆரம்பத்தில் இருந்த இடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்; அங்கே, அறிவுள்ளவன் வாசலின் முன் நிற்பவன் போல நிற்கிறான்.

மஹாம்ஸ்து தமஸஃ பாரே வைலக்ஷண்யாத்விபாவ்யதே । தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாம்ஸ்தமஸோऽந்த இதி ஶ்ருதிஃ ।। ௫௯.

மகான் இருளுக்கு அப்பால், தனித்தன்மையால் வேறுபடுகிறார்; அங்கேயே அறிவுள்ளவன் நிற்கிறான்—அது இருளின் முடிவென்று வாக்கு கூறுகிறது.

புத்திர்விவர்த்தமாநஸ்ய ப்ராதுர்பூதா சதுர்விதா । ஜ்ஞாநம் வைராக்யமைஶ்வர்யம் தர்மஶ்சேதி சதுஷ்டயம் ।। ௫௯.

புத்தி வளரும்போது நான்கு வடிவில் தோன்றுகிறது: அறிவு, விரக்சி, ஐச்வரியம், தர்மம்—இவை நான்கு.

ஸாம்ஸித்திகாந்யதைதாநி ஸுப்ரதீகாநி தஸ்ய வை । மஹதஃ ஸஶரீரஸ்ய வைவர்த்த்யாத் ஸித்திருச்யதே ।। ௫௯.

இவை எல்லாம் மகத்துடன் கூடியவருக்கான இயற்கையான, தெளிவான அடையாளங்கள்; மகத் தத்துவம் மாற்றம் அடைவதே சித்தி எனப்படுகிறது.

அத்ர ஶேதே ச யத்புர்யாம் க்ஷேத்ரஜ்ஞாநமதாபி வா। புரீஶயத்வாத்புருஷஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாத் ஸஉச்யதே ।। ௫௯.

இந்த நகரத்தில் உறையும் அந்த அறிவும், அதனை அறியும் உள்ளமும், 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. நகரத்தில் தங்குவதால் அது 'புருஷன்' என்றும், அறிவால் 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்றும் கூறப்படுகிறது.

க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ க்ஷேத்ரவிஜ்ஞாநாத் பகவாந் மதிருச்யதே। யஸ்மாத்புத்த்யா து ஶேதே ஹ தஸ்மாத்போதாத்மகஃ ஸ வை । ஸம்ஸித்தயே பரிகதம் வ்யக்தாவ்யக்தமசேதநம் ।। ௫௯.

க்ஷேத்ரத்தை அறியும் அறிவும் மனமும் கொண்டவனே 'பகவான்' என்று அழைக்கப்படுகிறான். அறிவால் அவன் தானாகவே தங்கி இருப்பதால், அவன் அறிவின் இயல்புடையவன். முழுமையை அடைவதற்காக, வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், உயிரில்லாதவை எல்லாம் அவனால் அடையப்படுகின்றன.

ஏவம் நிவ்ரு'த்திஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞா க்ஷேத்ரஜ்ஞேநாபிஸம்ஹிதா। க்ஷேத்ரஜ்ஞேந பரிஜ்ஞாதோ போக்யோऽயம் விஷயஸ்த்விதி ।। ௫௯.

இவ்வாறு, நிவிர்த்தி என்ற அறிவும், அதனை அறியும் உள்ளமும் ஒன்றாக இணைகின்றன. க்ஷேத்ரஜ்ஞனை முழுமையாக அறிந்தபோது, இந்த உலகம் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியதாக மாறுகிறது.

ரு'ஷீத்யேஷ கதௌ தாதுஃஶ்ருதௌ ஸத்யே தபஸ்யத। ஏதத்ஸந்நியதே தஸ்மிந் ப்ரஹ்மணா ஸ ரு'ஷிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

முனிவரே, 'ரிஷ்' என்ற மூலச்சொல்லுக்கு செல்லுதல், கேட்குதல், உண்மை, தவம் ஆகிய அர்த்தங்கள் உள்ளன. இவை அனைத்திலும் நிலைபெற்றவரை பிரம்மா 'ரிஷி' என்று நினைவில் கொள்கிறார்.

நிவ்ரு'த்திஸமகாலம் து புத்த்யாவ்யக்தம்ரு'ஷிஃ ஸ்வயம்। பரம் ஹி ரு'ஷதே யஸ்மாத்பரமர்ஷிஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

நிவிர்த்தி நேரத்தில், அறிவால் மறைந்தது தானே ரிஷி ஆகிறது. ஏனெனில், அது பரமத்தை காண்கிறது; அதனால் பரமரிஷி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

கத்யர்தாத்ரு'ஷதேர்த்தாதோர்நாமநிர்வ்ரு'த்திராதிதஃ । யஸ்மாதேஷ ஸ்வயம்பூதஸ்தஸ்மாச்சாத்மர்ஷிதா ஸ்ம்ரு'தா। ஈஶ்வராஃ ஸ்வயமுத்பூதா மாநஸா ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ ।। ௫௯.

செல்லும் பொருள் கொண்ட 'ரிஷ்' என்ற மூலத்திலிருந்து பெயர் தோன்றியது. அவன் தானாகவே பிறந்தவன் என்பதால் 'சுயம்-ரிஷி' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான். அந்த இறைவர்கள் தானாகவே தோன்றியவர்கள்; அவர்கள் பிரம்மாவின் மனத்தில் பிறந்த பிள்ளைகள்.

யஸ்மாந்ந ஹந்யதே மாநைர்மஹாந் பரிகதஃ புரஃ। யஸ்மாத்ரு'ஷந்தி யே தீரா மஹாந்தம் ஸர்வதோ குணைஃ। தஸ்மாந்மஹர்ஷயஃ ப்ரோக்தா புத்தேஃ பரமதர்ஶிநஃ ।। ௫௯.

முன்பே நிலைபெற்ற மகான் எந்த அளவாலும் அழிக்கப்படுவதில்லை. அறிவுள்ளவர்கள் அந்த மகானை எல்லா குணங்களுடனும் காண்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் 'மஹரிஷிகள்', அறிவைத் தாண்டி காண்பவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஈஶ்வராணாம் ஶுபாஸ்தேஷாம் மாநஸாந்தரஸாஶ்ச தே। அஹங்காரம் தமஶ்சைவ த்யக்த்வா ச ரு'ஷிதாங்காதாஃ ।। ௫௯.

அந்த இறைவர்களில், நல்லவர்கள் மற்றும் உள்ளார்ந்த மனம் கொண்டவர்களும், அகந்தை மற்றும் இருளை விட்டு, ரிஷித் தன்மையிலிருந்து தோன்றினார்கள்.