வாயுபுராணம்

ஸ்வாமிநாரக்ஷ்யமாணாநாமுத்ஸ்ரு'ஷ்டாநாஞ்ச ம்ரு'த்ஸு ச। பரஸ்வாநாமநாதாநமலோப இஹ கீர்த்யதே ।। ௫௯.

பாதுகாப்பில்லாத, எவரும் கவனிக்காத, மண்ணில் கிடக்கும் பிறர் சொத்துக்களை எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதே ஆசையின்மை என்று இங்கு கூறப்படுகிறது.

மைதுநஸ்யாஸமாசாரோ ஹ்யசிந்தநமகல்பநம்। நிவ்ரு'த்திர்ப்ரஹ்மசர்யம் ததச்சித்ரம் தம உச்யதே ।। ௫௯.

காமச்செயலில் ஈடுபடாமலும், அதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலும், முற்றிலும் விலகி இருப்பதே முற்றுப்புள்ளி இல்லாத அடக்கமாகும்; இதுவே தன்னடக்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆத்மார்தம் வா பரார்தம் வா இந்த்ரியாணீஹ யஸ்ய வை। ந மித்யா ஸம்ப்ரவர்தந்தே ஶமஸ்யை தத்து லக்ஷணம் ।। ௫௯.

தனக்காகவோ, பிறருக்காகவோ, புலன்கள் பொய்யாக நடக்காமல் இருப்பது—இதுவே அமைதியின் அடையாளம்.

தஶாத்மகே யோ விஷயே காரணே சாஷ்டலக்ஷணே। ந க்ருத்யேத்து ப்ரதிஹதஃ ஸ ஜிதாத்மா விபாவ்யதே ।। ௫௯.

பத்து விதமான புலன்கள், எட்டு காரணங்கள் ஆகியவற்றில் தடையடைந்தாலும் கோபப்படாமல் இருப்பவர், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர் என்று அறியப்படுகிறார்.

யத்யதிஷ்டதமம் த்ரவ்யம் ந்யாயேநோபாகதஞ்ச யத்। தத்தத்குணவதே தேயமித்யேதத்தாநலக்ஷணம் ।। ௫௯.

எந்த பொருளும், அது மிகவும் விரும்பியது என்றாலும், நியாயமாக கிடைத்தால், அதைப் பொருத்தவரை தகுதியுள்ளவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்—இதுவே தானத்தின் அடையாளம்.

தாநம் த்ரிவிதமித்யேதத் கநிஷ்டஜ்யேஷ்டமதயமம் । தத்ர நைஃஶ்ரேயஸம் ஜ்யேஷ்டம் கநிஷ்டம் ஸ்வார்தஸித்தயே। காருண்யாத்ஸர்வபூதேப்யஃ ஸுவிபாகஸ்து பந்துஷு ।। ௫௯.

தானம் மூன்று வகை: சிறியது, நடுத்தரமானது, சிறந்தது. இதில் சிறந்த தானம் உயர்ந்த நன்மையைத் தரும்; சிறியது தனக்கு பயன் தரும்; எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணையால் வழங்குவது ஒன்று; உறவினர்களுக்கு ஒழுங்காகப் பகிர்வது இன்னொன்று.

ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திப்யாம் விஹிதோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ। ஶிஷ்டாசாராவிருத்தஶ்ச தர்மஃ ஸத்ஸாதுஸங்கதஃ ।। ௫௯.

வேதம், ஸ்மிருதி ஆகியவை விதித்த தர்மம், வர்ணம் மற்றும் ஆசிரம முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது; நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து நடக்கும் தர்மம், அறிஞர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இருக்காது.

அப்ரத்வேஷோ ஹ்யநிஷ்டேஷு ததேஷ்டாநபிநந்தநம்। ப்ரீதிதாபவிஷாதேப்யோ விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ।। ௫௯.

இஷ்டமில்லாதவற்றில் விரோதம் கொள்ளாமலும், விரும்பியவற்றில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையாமலும், சந்தோஷம், துக்கம், மனவேதனை ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பதே விருப்பமின்மை என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்ந்யாஸஃ கர்மணோ ந்யாஸஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ। குஶலாகுஶலாநாஞ்ச ப்ரஹாணம் த்யாக உச்யதே ।। ௫௯.

செய்யப்பட்ட காரியங்களையும், செய்யப்படாதவற்றையும், நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டையும் விட்டு விடுவதே தியாகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவ்யக்தாத்யோऽவிஶேஷாச்ச விகாரோऽஸ்மிந்நசேதநே। சேதநாசேதாந்யத்வவிஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநமுச்யதே ।। ௫௯.

மறைந்ததும், வெளிப்பட்டதும், அறிவில்லாததில் ஏற்படும் மாற்றமும், அறிவுள்ளதும் அறிவில்லாததும் வேறுபாடும்—இதனை உணர்வதே அறிவாகும்.

ப்ரத்யங்காநாம் து தர்மஸ்ய இத்யேதல்லக்ஷணம் ஸ்ம்ரு'தம் । ரு'ஷிபிர்தர்மதத்த்வஜ்ஞைஃ பூர்வே ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே ।। ௫௯.

இவை எல்லாம் தர்மத்தின் அங்கங்களின் இலக்கணம் என்று பழைய ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தர்மத்தின் சாரத்தை அறிந்த முனிவர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.

அத்ர வோ வர்த்தயிஷ்யாமி விதிர்மந்வந்தரஸ்ய யஃ । இதரேதரவர்ணஸ்ய சாதுர்வர்ணஸ்ய சைவ ஹி। ப்ரதிமந்வந்தரஞ்சைவ ஶ்ருதிரந்யா விதீயதே ।। ௫௯.

இங்கு நான் உங்களுக்காக மன்வந்தரத்தின் விதிகளை, ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும், நான்கு வகை வர்ணத்திற்கும் விளக்குவேன்; ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் வேறு விதமான ஶ்ருதி விதிகள் அமலாகும்.

ரு'சோ யஜூஷிம் ஸாமாநி யதாவத் ப்ரதிதைவதம்। ஆபூதஸம்ப்லவஸ்யாபி வர்ஜ்யைகம் ஶதருத்ரியம் ।। ௫௯.

ரிக், யஜுர், சாம வேத மந்திரங்களை ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் ஏற்றவாறு பாட வேண்டும்; ஆனால், பெரிய அழிவின்போதும், சதருத்ரிய மந்திரமே விலக்கப்படுகிறது.

விதிர்ஹோத்ரம் ததா ஸ்தோத்ரம் பூர்வவத்ஸம்ப்ரவர்ததே। த்ரவ்யஸ்தோத்ரம் குணஸ்தோத்ரம் கர்ம ஸ்தோத்ரம் ததைவ ச। சதுர்தமாபிஜநிகம் ஸ்தோத்ரமேதச்சதுர்விதம் ।। ௫௯.

முன்போல் விதி, ஹோத்ரம், ஸ்தோத்திரம் ஆகியவை நடைபெறும்; பொருளை புகழும் பாடல், பண்பை புகழும் பாடல், செயலைப் புகழும் பாடல், மற்றும் வம்சத்தைப் புகழும் பாடல்—இவை நான்கு வகையான பாடல்கள்.

மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு யதா தேவா பவந்தி யே। ப்ரவர்த்தயதி தேஷாம் வை ப்ரஹ்மஸ்தோத்ரம் சதுர்விதம்। ஏவம் மந்த்ரகுணாநாஞ்ச ஸமுத்பத்திஶ்சதுர்விதா ।। ௫௯.

ஒவ்வொரு மனுவின் காலத்திலும் எவ்வாறு தேவதைகள் இருப்பார்களோ, அவர்களுக்காக பிரம்மா இந்த நான்கு வகை பாடல்களையும் தொடங்குகிறார்; அதுபோல் மந்திரங்களும் அவற்றின் பண்புகளும் நான்கு வகையாக உருவாகின்றன.

அதர்வயஜுஷாம் ஸாம்நாம் வேதேஷ்விஹ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக் । ரு'ஷீணாந்தப்யதாமுக்ரந்தபஃ பரமதுஶ்சரம் ।। ௫௯.

அதர்வணம், யஜுர், சாம வேதங்களில் தனித்தனியாக முனிவர்கள் கடினமான தவம் செய்தார்கள்; அது மிக உயர்ந்ததும் கடினமானதும் ஆகும்.

மந்த்ராஃ ப்ராதுர்பபூவுர்ஹி பூர்வமந்வந்தரேஷ்விஹ। பரிதோஷாத்பயாத்துஃகாத்ஸுகாச்சோகாச்ச பஞ்சதா ।। ௫௯.

முன்பு நடந்த மனுவின் காலங்களில் இங்கு மந்திரங்கள் தோன்றின; அவை ஐந்து விதமாக—திருப்தி, பயம், துயரம், மகிழ்ச்சி, சோகத்திலிருந்து—உருவானவை.

ரு'ஷீணாம் தபஃகார்த்ஸ்ந்யேந தர்ஶநேந யத்ரு'ச்சயா। ரு'ஷீணாம் யத்ரு'ஷித்வம் ஹி தத்வக்ஷ்யாமீஹ லக்ஷணைஃ ।। ௫௯.

முனிவர்களின் முழுமையான தவத்தாலும், அவர்கள் பெற்ற தரிசனத்தாலும், தானாகவே முனிவர் நிலை பெறப்பட்டது; அதன் lakṣaṇங்கள் இங்கு நான் விளக்குகிறேன்.

அதீதாநாகதாநாந்து பஞ்சதா ரு'ஷிருச்யதே। அதஸ்த்வ்ரு'ஷீணாம் வக்ஷ்யாமி ஹ்யார்ஷஸ்ய ச ஸமுத்பவம் ।। ௫௯.

கடந்த காலமும் வருங்காலமும் ஆகிய ஐந்து வகையில் முனிவர் எனப்படுகிறார்; எனவே, முனிவர்களையும் அவர்களின் முனிவர் நிலையின் தோற்றத்தையும் நான் இப்போது கூறுகிறேன்.

குணஸாம்யே வர்த்தமாநே ஸர்வஸம்ப்ரலயே ததா। அதிசாரே து தேவாநாமதிதேஶே தயோர்யதா ।। ௫௯.

பண்புகள் சமநிலையிலிருக்கும்போது, எல்லாம் கரைந்து போகும் சமயத்தில், தேவதைகள் தவறிடும் போது, அல்லது அவர்கள் இடம் மாற்றும் போது, அவ்வாறு நிகழ்கிறது.

அபுத்திபூர்வகம் தத்வை சேதநார்தம் ப்ரவர்த்ததே । தேந ஹ்யபுத்திபூர்வம் தச்சேதநேந ஹ்யதிஷ்டிதம் ।। ௫௯.

அறிவில்லாமல் நிகழ்வது, அறிவை உருவாக்கும் பொருட்டு நடைபெறுகிறது; அதனால், அறிவில்லாதது அறிவால் நடத்தப்படுகிறது.

வர்த்ததே ச யதா தௌ து யதா மத்ஸ்யோதகே உபே। சேதநாதிஷ்டிதம் தத்த்வம் ப்ரவர்த்ததி குணாத்மநா ।। ௫௯.

அந்த இரண்டும் எப்படி நீரில் இரண்டு மீன்கள் போல் செல்கின்றனவோ, அப்படியே அறிவால் நடத்தப்படும் தத்துவம் பண்புகளின் இயல்பின்படி செயல்படுகிறது.

கரணத்வாத்ததா கார்யம் ததா தஸ்ய ப்ரவர்த்ததே। விஷயே விஷயித்வாச்ச ஹ்யர்தேऽர்தித்வாத்ததைவ ச ।। ௫௯.

கருவி என்பதனால் செயல் நிகழ்கிறது; பொருளும், அதை விரும்பும் மனமும் இருப்பதால், அவ்வாறு நடைபெறுகிறது.

காலேந ப்ராபணீயேந பேதாஸ்து காரணாத்மகாஃ। ஸம்ஸித்யந்தி ததா வ்யக்தாஃ க்ரமேண மஹதாதயஃ ।। ௫௯.

நேரம் வந்தபோது, காரணங்களால் வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன; அப்போது, மகத் முதலான வெளிப்பட்டவை ஒவ்வொன்றாக நிறைவு பெறுகின்றன.

மஹதஶ்வாப்யஹங்காரஸ்தஸ்மாத்பூதேந்த்ரியாணி ச। பூதபேதாஸ்து பேதேப்யோ ஜஜ்ஞிரே தே பரஸ்பரம்। ஸம்ஸித்திகாரணம் கார்யம் ஸத்ய ஏவ விவர்த்ததே ।। ௫௯.

மகத்திலிருந்து அகங்காரம் பிறக்கிறது; அதிலிருந்து பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் அறிவுப்புலங்கள் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் வேறுபாடுகளிலிருந்து மற்றவை ஒன்றுக்கொன்று பிறக்கின்றன; காரணம் நிறைவு பெறும்போது, செயல் உடனே மாறுகிறது.

யதோல்முகஸ்ருடந்நூர்த்த்வமேககாலம் ப்ரவர்த்ததே। ததா விவ்ரு'தஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ காலேநைகேந கர்மணா ।। ௫௯.

ஒரு தீப்பொறி மேலே பறக்கும்போது எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் எழுகிறது, அதுபோல், க்ஷேத்ரஜ்ஞன் வெளிப்படும்போது ஒரே சமயத்தில் கர்மா மூலம் செயல்படுகிறான்.

யதாந்தகாரே கத்யோதஃ ஸஹஸா ஸம்ப்ரத்ரு'ஶ்யதே। ததா விவ்ரு'த்தோ ஹ்யவ்யக்தாத் கத்யோத இவ சேல்வணஃ ।। ௫௯.

இருட்டில் ஒரு நிழற்பூச்சி திடீரென தெரிந்துவிடும் போல, அவ்வாறே வெளிப்படாததிலிருந்து வெளிப்படுவது, ஒளியுடன் கூடிய நிழற்பூச்சியைப் போல் தோன்றுகிறது.

ஸ மஹாந் ஸஶரீரஸ்து யத்ரைவாக்ரே வ்யவஸ்திதஃ। தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாந் த்வாரஶாலாமுகே ஸ்திதஃ ।। ௫௯.

அந்த மகான் உடலுடன், ஆரம்பத்தில் இருந்த இடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்; அங்கே, அறிவுள்ளவன் வாசலின் முன் நிற்பவன் போல நிற்கிறான்.

மஹாம்ஸ்து தமஸஃ பாரே வைலக்ஷண்யாத்விபாவ்யதே । தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதோ வித்வாம்ஸ்தமஸோऽந்த இதி ஶ்ருதிஃ ।। ௫௯.

மகான் இருளுக்கு அப்பால், தனித்தன்மையால் வேறுபடுகிறார்; அங்கேயே அறிவுள்ளவன் நிற்கிறான்—அது இருளின் முடிவென்று வாக்கு கூறுகிறது.