வாயுபுராணம்

ஏவமாஶ்ரமதர்மாணாம் ஸாதநாத் ஸாதவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। க்ரு'ஹஸ்தோ ப்ரஹ்மசாரீ ச வாநப்ரஸ்தோऽத பிக்ஷுகஃ ।। ௫௯.

இவ்வாறு வாழ்க்கை நிலைகளின் கடமைகளைச் செய்து நிறைவேற்றுபவர்கள் — குடும்பஸ்தர், பிரம்மச்சாரி, வனவாசி, பிச்சைக்காரர் — எல்லோரும் நல்லவர்கள் எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.

ந ச தேவா ந பிதரோ முநயோ ந ச மாநவாஃ। அயம் தர்மோ ஹ்யயம் நேதி ப்ருவந்தோऽபிந்நதர்ஶநாஃ ।। ௫௯.

தேவர்கள், முன்னோர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் — இவர்கள் யாரும் 'இது அறம், இது அறமல்ல' என்று கூறும்போது வேறுபாடு காட்டுவதில்லை; எல்லோருக்கும் ஒரே பார்வை.

தர்மாதர்மாவிஹ ப்ரோக்தௌ ஶப்தாவேதௌ க்ரியாத்மகௌ। குஶலாகுஶலம் கர்ம தர்மா தர்மாவிதி ஸ்ம்ரு'தௌ ।। ௫௯.

இங்கு அறமும் அறமற்றதும் இரண்டு சொற்களாகச் சொல்லப்பட்டாலும் இரண்டும் செயல்களைக் குறிக்கின்றன; நன்றாகச் செய்யப்படும் காரியம் அறம், தவறாகச் செய்யப்படும் காரியம் அறமல்ல என்று மரபில் கூறப்படுகிறது.

தாரணா த்ரு'திரித்யர்தாத்தாதோர்தர்மஃ ப்ரகீர்த்திதஃ । அதாரணேऽமஹத்த்வே ச அதர்ம இதி சோச்யதே ।। ௫௯.

'தர' என்ற மூலத்திலிருந்து, தாங்குவது, நிலைநிறுத்துவது என்பதே அறம் என விளக்கப்படுகிறது; தாங்காததும் மதிப்பில்லாததும் அறமல்ல என்று கூறப்படுகிறது.

அத்ரேஷ்டப்ராபகா தர்மா ஆசார்யைருபதிஶ்யதே। வ்ரு'த்தா ஹ்யலோலுபாஶ்சைவ ஆத்மவந்தோ ஹ்யதம்பகாஃ। ஸம்யக்விநீதா ரு'ஜவஸ்தாநாசார்யாந் ப்ரசக்ஷதே ।। ௫௯.

இங்கு விரும்பிய பயனைத் தரும் அறங்களை ஆசான்கள் கற்பிக்கிறார்கள்; பேராசை இல்லாத பெரியவர்கள், தம்மை அடக்கக்கூடியவர்கள், வஞ்சகம் இல்லாதவர்கள், நன்றாக ஒழுக்கம் கற்றவர்கள், நேர்மையுள்ளவர்கள் — இவர்கள் ஆசான்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸ்வயமாசரதே யஸ்மாதாசாரம் ஸ்தாபயத்யபி। ஆசிநோதி ச ஶாஸ்த்ரார்தாந்யமைஃ ஸந்நியமைர்யுதஃ ।। ௫௯.

தானே நல்லொழுக்கத்தைச் செய்கிறான், அதை நிலைநிறுத்துகிறான், நூல்களின் பொருளைச் சேகரிக்கிறான், தன்னடக்கம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றுடன் வாழ்கிறான்.

பூர்வேப்யோ வேதயித்வேஹ ஶ்ரௌதம் ஸப்தர்ஷயோऽப்ருவந்। ரு'சோ யஜூம்ஷி ஸாமாநி ப்ரஹ்மணோऽங்காநி ச ஶ்ருதிஃ ।। ௫௯.

முன்னோர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இந்த இடத்தில் ஏழு முனிவர்கள் வேத மரபை அறிவித்தார்கள்; ரிக், யஜுர், சாமம் ஆகிய வேதங்கள் மற்றும் பிரம்மாவின் கூறுகள் ஆகியவை வேதமாகக் கூறப்பட்டன.

மந்வந்தரஸ்யாதீதஸ்ய ஸ்ம்ரு'த்வாசாரம் புநர்ஜகௌ। தஸ்மாத்ஸ்மார்தஃ ஸ்ம்ரு'தோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமவிபாகஜஃ ।। ௫௯.

முந்தைய மன்வந்தரத்தில் நடந்த ஒழுக்கத்தை நினைவுகூர்ந்து, அவர் மீண்டும் அதை உபதேசித்தார்; அதனால், வண்ணம், வாழ்க்கை நிலை ஆகிய பிரிவுகளிலிருந்து எழும் அறம் மரபு அறம் என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ ஏஷ த்விவிதோ தர்மஃ ஶிஷ்டாசார இஹோச்யதே। ஶேஷஶப்தாத் ஶிஷ்ட இதி ஶிஷ்டாசாரஃ ப்ரசக்ஷ்யதே ।। ௫௯.

இவ்வாறு இருவகை அறமும் சிறந்தவர்களின் நடத்தை என அழைக்கப்படுகிறது; 'சேஷ' என்ற சொல்லால், அதனை சிறந்தவர்களின் நடத்தை எனச் சொல்கிறார்கள்.

மந்வந்தரேஷு யே ஶிஷ்டா இஹ திஷ்டந்தி தார்மிகாஃ। மநுஃ ஸப்தர்ஷயஶ்சைவ லோகஸந்தாநகாரணாத்। தர்மார்தம் யே ச ஶிஷ்ட வை யாதாதத்யம் ப்ரசக்ஷ்யதே ।। ௫௯.

ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் இங்கு தங்கும் நல்லவர்கள் — மனு, ஏழு முனிவர்கள், உலகம் தொடரும் பொருட்டு — மற்றும் உண்மையாக அறத்தை அறிவிப்பவர்கள், இவர்கள் எல்லாம் சிறந்தவர்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

மந்வாதயஶ்ச யே ஶிஷ்டா யே மயா ப்ராகுதீரிதாஃ। தைஃ ஶிஷ்டைஶ்சரிதோ தர்மஃ ஸம்யகேவ யுகே யுகே ।। ௫௯.

மனு முதலிய சிறந்தவர்கள், நான் முன்பு கூறியவர்களும், ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அறத்தை நன்கு கடைப்பிடித்து வந்துள்ளனர்.

த்ரயீ வார்தா தண்டநீதிரிஜ்யா வர்ணாஶ்ரமாஸ்ததா। ஶிஷ்டைராசர்யதே யஸ்மாந்மநுநா ச புநஃ புநஃ। பூர்வைஃ பூர்வகதத்வாச்ச ஶிஷ்டாசாரஃ ஸ ஶாஶ்வதஃ ।। ௫௯.

மூன்று வேதங்கள், வாழ்வாதாரம், தண்டம், யாகம், வண்ணம், வாழ்க்கை நிலைகள் — இவை அனைத்தையும் சிறந்தவர்கள், மனுவும் மீண்டும் மீண்டும் கடைப்பிடித்ததால், முன்னோர்களும் கடைபிடித்ததால், அந்தச் சிறந்தவர்களின் நடத்தை என்றென்றும் நிலைத்தது.

தாநம் ஸத்யந்தபோऽலோபோ வித்யேஜ்யாப்ரஜநீ தயா। அஷ்டௌ தாநி சரித்ராணி ஶிஷ்டாசாரஸ்ய லக்ஷணம் ।। ௫௯.

தானம், உண்மை, தவம், ஆசை இல்லாமை, கல்வி, யாகம், சந்ததி இல்லாமை, கருணை — இவை எட்டு சிறந்தவர்களின் நடத்தைக்கான அடையாளங்கள்.

ஶிஷ்டா யஸ்மாச்சரந்த்யேநம் மநுஃ ஸப்தர்ஷயஶ்ச வை। மந்வந்தரேஷு ஸர்வேஷு ஶிஷ்டாசாரஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

மனுவும் ஏழு முனிவர்களும் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் இதைச் செய்கிறார்கள் என்பதால், அந்தச் சிறந்தவர்களின் நடத்தை என்றும் நினைவில் வைக்கப்படுகிறது.

விஜ்ஞேயஃ ஶ்ரவணாத் ஶ்ரௌதஃ ஸ்மரணாத் ஸ்மார்த்த உச்யதே। இஜ்யா வேதாத்மகஃ ஶ்ரௌதஃ ஸ்மார்தோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ। ப்ரத்யங்காநி ச வக்ஷ்யாமி தர்மஸ்யேஹ து லக்ஷணம் ।। ௫௯.

கேட்பதன் மூலம் வேத அறம் அறியப்படுகிறது; நினைவில் வைப்பதன் மூலம் மரபு அறம் அறியப்படுகிறது; வேதம், யாகம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது வேத அறம்; வண்ணம், வாழ்க்கை நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது மரபு அறம். இங்கு அறத்தின் தனித்தன்மை மற்றும் அடையாளங்களை நான் இப்போது கூறுகிறேன்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரபூதமர்தம் யஃ ப்ரு'ஷ்டோ வை ந நிகூஹதி। யதா பூதப்ரவாதஸ்து இத்யேதத்ஸத்யலக்ஷணம் ।। ௫௯.

யார் பார்த்த பொருளையோ, தனக்குள்ள செல்வத்தையோ, கேட்கப்பட்டபோது மறைக்காமல், உண்மையாகவே சொல்கிறாரோ, அவரே உண்மையின் அடையாளம் என்று அறியப்படுகிறார்.

ப்ரஹ்மசர்யம் ஜபோ மௌநம் நிராஹாரத்வமேவ ச। இத்யேதத் தபஸோ மூலம் ஸுகோரம் தத்துராஸதம் ।। ௫௯.

பிரம்மச்சரியம், ஜபம், மௌனம், உண்ணாமை ஆகியவை தவத்தின் அடிப்படைகள்; இவை மிகவும் கடினமானவை, எளிதில் அடைய முடியாதவை.

பஶூநாம் த்ரவ்யஹவிஷாம்ரு'க்ஸாமயஜுஷாம் ததா। ரு'த்விஜாம் தக்ஷிணாநாஞ்ச ஸம்யோகோ யோக உச்யதே ।। ௫௯.

மிருகங்கள், ஹோமப் பொருட்கள், clarified butter, மற்றும் ரிக், சாம, யஜுர் எனும் மூன்று வேதங்கள், யாகத்தில் பங்குபெறும் புரோகிதர்கள், அவர்களுக்கு வழங்கும் பரிசுகள்—இவை அனைத்தும் ஒன்றாக சேர்வதே யாகத்தில் யோகம் எனப்படுகிறது.

ஆத்மவத்ஸர்வபூதேஷு யோ ஹிதாயாஹிதாய ச। ஸமா ப்ரவர்த்ததே த்ரு'ஷ்டிஃ க்ரு'த்ஸ்நா ஹ்யேஷா தயா ஸ்ம்ரு'தா ।। ௫௯.

எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப்போல் எண்ணி, அவர்களுக்கு நல்லதும் கெட்டதும் சமமாக நடக்கிறான்—அந்த சமமான பார்வையே கருணை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆக்ருஷ்டோऽபிஹதோ வாபி நாக்ரோஶேத்யோ ந ஹந்தி வா। வாங்‌மநஃகர்மபிஃ க்ஷாந்திஸ்திதிக்ஷைஷா க்ஷமா ஸ்ம்ரு'தா ।। ௫௯.

யாரேனும் திட்டினாலும், அடித்தாலும், அவர் வார்த்தையாலும், எண்ணத்தாலும், செய்கையாலும் பழிவாங்காமல் பொறுத்துக் கொள்கிறாரோ, அவருடைய பொறுமையே மன்னிப்பு என்று கூறப்படுகிறது.

ஸ்வாமிநாரக்ஷ்யமாணாநாமுத்ஸ்ரு'ஷ்டாநாஞ்ச ம்ரு'த்ஸு ச। பரஸ்வாநாமநாதாநமலோப இஹ கீர்த்யதே ।। ௫௯.

பாதுகாப்பில்லாத, எவரும் கவனிக்காத, மண்ணில் கிடக்கும் பிறர் சொத்துக்களை எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதே ஆசையின்மை என்று இங்கு கூறப்படுகிறது.

மைதுநஸ்யாஸமாசாரோ ஹ்யசிந்தநமகல்பநம்। நிவ்ரு'த்திர்ப்ரஹ்மசர்யம் ததச்சித்ரம் தம உச்யதே ।। ௫௯.

காமச்செயலில் ஈடுபடாமலும், அதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமலும், முற்றிலும் விலகி இருப்பதே முற்றுப்புள்ளி இல்லாத அடக்கமாகும்; இதுவே தன்னடக்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆத்மார்தம் வா பரார்தம் வா இந்த்ரியாணீஹ யஸ்ய வை। ந மித்யா ஸம்ப்ரவர்தந்தே ஶமஸ்யை தத்து லக்ஷணம் ।। ௫௯.

தனக்காகவோ, பிறருக்காகவோ, புலன்கள் பொய்யாக நடக்காமல் இருப்பது—இதுவே அமைதியின் அடையாளம்.

தஶாத்மகே யோ விஷயே காரணே சாஷ்டலக்ஷணே। ந க்ருத்யேத்து ப்ரதிஹதஃ ஸ ஜிதாத்மா விபாவ்யதே ।। ௫௯.

பத்து விதமான புலன்கள், எட்டு காரணங்கள் ஆகியவற்றில் தடையடைந்தாலும் கோபப்படாமல் இருப்பவர், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர் என்று அறியப்படுகிறார்.

யத்யதிஷ்டதமம் த்ரவ்யம் ந்யாயேநோபாகதஞ்ச யத்। தத்தத்குணவதே தேயமித்யேதத்தாநலக்ஷணம் ।। ௫௯.

எந்த பொருளும், அது மிகவும் விரும்பியது என்றாலும், நியாயமாக கிடைத்தால், அதைப் பொருத்தவரை தகுதியுள்ளவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்—இதுவே தானத்தின் அடையாளம்.

தாநம் த்ரிவிதமித்யேதத் கநிஷ்டஜ்யேஷ்டமதயமம் । தத்ர நைஃஶ்ரேயஸம் ஜ்யேஷ்டம் கநிஷ்டம் ஸ்வார்தஸித்தயே। காருண்யாத்ஸர்வபூதேப்யஃ ஸுவிபாகஸ்து பந்துஷு ।। ௫௯.

தானம் மூன்று வகை: சிறியது, நடுத்தரமானது, சிறந்தது. இதில் சிறந்த தானம் உயர்ந்த நன்மையைத் தரும்; சிறியது தனக்கு பயன் தரும்; எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணையால் வழங்குவது ஒன்று; உறவினர்களுக்கு ஒழுங்காகப் பகிர்வது இன்னொன்று.

ஶ்ருதிஸ்ம்ரு'திப்யாம் விஹிதோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமாத்மகஃ। ஶிஷ்டாசாராவிருத்தஶ்ச தர்மஃ ஸத்ஸாதுஸங்கதஃ ।। ௫௯.

வேதம், ஸ்மிருதி ஆகியவை விதித்த தர்மம், வர்ணம் மற்றும் ஆசிரம முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது; நல்லவர்களுடன் சேர்ந்து நடக்கும் தர்மம், அறிஞர்களின் நடத்தைக்கு எதிராக இருக்காது.

அப்ரத்வேஷோ ஹ்யநிஷ்டேஷு ததேஷ்டாநபிநந்தநம்। ப்ரீதிதாபவிஷாதேப்யோ விநிவ்ரு'த்திர்விரக்ததா ।। ௫௯.

இஷ்டமில்லாதவற்றில் விரோதம் கொள்ளாமலும், விரும்பியவற்றில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையாமலும், சந்தோஷம், துக்கம், மனவேதனை ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பதே விருப்பமின்மை என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்ந்யாஸஃ கர்மணோ ந்யாஸஃ க்ரு'தாநாமக்ரு'தைஃ ஸஹ। குஶலாகுஶலாநாஞ்ச ப்ரஹாணம் த்யாக உச்யதே ।। ௫௯.

செய்யப்பட்ட காரியங்களையும், செய்யப்படாதவற்றையும், நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டையும் விட்டு விடுவதே தியாகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.