வாயுபுராணம்

தேவாஸுரப்ரமாணாத்து ஸப்தஸப்தாங்குலம் ஹ்ரஸத்। அஹ்குலாநாம் ஶதம் பூர்ணமஷ்டபஞ்சாஶதுத்தரம் ।। ௫௯.

தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களின் அளவுடன் ஒப்பிடும் போது, இது நாற்பத்தொன்பது விரல் அகலத்தால் குறைகிறது; முழு அளவு நூறு விரல் அகலமும், அதில் ஐம்பத்தெட்டு விரல் கூடுதலாகும்.

தேவாஸுரப்ரமாணந்ததுச்ச்ராயம் கலிஜைஃ ஸ்ம்ரு'தம்। சத்வாரஶ்சாப்யஶீதிஶ்ச கலிஜைரங்குலைஃ ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௫௯.

தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களின் அந்த அளவே கலியுகத்தில் பிறந்தவர்களுக்கு உயரமாகக் கருதப்படுகிறது; கலியுகத்தில் அது எண்பத்திநான்கு விரல் அகலமாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஸ்வேநாங்குலப்ரமாணேந ஊர்த்த்வமாபாதமஸ்தகம்। இத்யேஷ மாநுஷோத்ஸேதோ ஹ்ரஸதீஹ யுகாந்திகே ।। ௫௯.

தனது சொந்த விரல் அளவால், பாதத்திலிருந்து தலை வரை அளக்கப்படுகிறது; இந்த மனித உயரம் யுகத்தின் இறுதியில் குறைந்து விடுகிறது.

ஸர்வேஷு யுககாலேஷு அதீதாநாகதேஷ்விஹ। ஸ்வேநாங்குலப்ரமாணேந அஷ்டதாலஃ ஸ்ம்ரு'தோ நரஃ ।। ௫௯.

முன்னைய மற்றும் வருங்கால யுகங்களிலும், மனிதன் தனது சொந்த விரல் அளவால் எட்டு தாளம் உயரம் கொண்டவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

ஆபாததோ மஸ்தகந்து நவதாலோ பவேத்து யஃ। ஸம்ஹதாஜாநுபாஹுஸ்து ஸ ஸுரைரபி பூஜ்யதே ।। ௫௯.

யாருடைய உயரம் பாதத்திலிருந்து தலைவரை ஒன்பது தாளம் இருக்கும், மற்றும் இணைந்த கை முழங்கால் வரை எட்டும், அவர் தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுகிறார்.

கவாஶ்வஹஸ்திநாஞ்சைவ மஹிஷ ஸ்தாவராத்மநாம்। க்ரமேணைதேந யோகேந ஹ்ராஸவ்ரு'த்தீ யுகே யுகே ।। ௫௯.

பசு, குதிரை, யானை, எருமை மற்றும் நிலைபெற்ற உயிர்களுக்கு, இதே முறையில், ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அவற்றின் அளவு குறையவோ, அதிகரிக்கவோ செய்யும்.

ஷட்ஸப்தத்யங்குலோத்ஸேதஃ பஶூநாம் ககுதஸ்து வை। அங்குலாஷ்டஶதம் பூர்ணமுத்ஸேதஃ கரிணாம் ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

மாடுகளின் கொம்பு அருகே உயரம் எழுபத்தாறு விரல் அகலமாகும்; யானைகளின் முழு உயரம் நூற்று எட்டு விரல் அகலமாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

அங்குலாநாம் ஸஹஸ்ரந்து சத்வாரிம்ஶாங்குலம் விநா । பஞ்சாஶதம் ஹயாநாஞ்ச உத்ஸேதஃ ஶாகிநாம் ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௫௯.

குதிரைகளின் உயரம் ஆயிரம் விரல் அகலத்திலிருந்து நாற்பத்திநான்கு விரல் குறைவாகும்; மரங்களுக்கு ஐம்பது விரல் அகலமாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

மாநுஷஸ்ய ஶரீரஸ்ய ஸந்நிவேஶஸ்து யாத்ரு'ஶஃ। தல்லக்ஷணஸ்து தேவாநாம் த்ரு'ஶ்யதே தத்த்வர்ஶநாத் ।। ௫௯.

மனித உடலின் அமைப்பு எப்படியோ, அதே தன்மைகள் உண்மையான அறிவின்படி தேவர்களிலும் காணப்படுகின்றன.

புத்த்யாதிஶயயுக்தஞ்ச தேவாநாம் காயமுச்யதே । தேவாநதிஶயஞ்சைவ மாநுஷம் காயமுச்யதே ।। ௫௯.

தேவர்களின் உடல் சிறந்த அறிவால் நிரம்பியுள்ளது என்று கூறப்படுகிறது; அதுபோல மனித உடலும் மற்றவற்றை விட சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

இத்யேதே வை பரிக்ராந்தா பாவா யே திவ்யமாநுஷாஃ। பஶூநாம் பக்ஷிணாஞ்சைவ ஸ்தாவராணாம் நிபோதத ।। ௫௯.

இவ்வாறு தெய்வீக மற்றும் மனித இயல்புகள் விளக்கப்பட்டன; இப்போது மிருகங்கள், பறவைகள் மற்றும் நிலைபெற்ற உயிர்களின் இயல்புகளை அறிக.

காவோ ஹ்யஜா மஹிஷ்யோऽஶ்வா ஹஸ்திநஃ பக்ஷிணோ நகாஃ। உபயூக்தாஃ க்ரியாஸ்வேதே யஜ்ஞியாஸ்விஹ ஸர்வஶஃ ।। ௫௯.

பசுக்கள், ஆடுகள், எருமைகள், குதிரைகள், யானைகள், பறவைகள் மற்றும் மரங்கள்—இவை அனைத்தும் யாகங்களில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, அனைத்திலும் அர்ப்பணிக்கத் தகுந்தவை.

தேவஸ்தாநேஷு ஜாயந்தே தத்ரூபா ஏவ தே புநஃ । யதாஶயோபபோகாஸ்து தேவாநாம் ஶுபமூர்த்தயஃ ।। ௫௯.

அவை தேவர்களின் வாசஸ்தலங்களில் பிறக்கின்றன, மீண்டும் அதே உருவில்; தங்கள் ஆசை மற்றும் அனுபவத்தின்படி, தேவர்களுக்கு நல்ல உடல்கள் உண்டு.

தேஷாம் ரூபாநுரூபைஸ்தைஃ ப்ரமாணைஃ ஸ்தாணுஜங்கமைஃ। மநோஜ்ஞைஸ்தத்த்வபாவஜ்ஞைஃ ஸுகிநோ ஹ்யுபபேதிரே ।। ௫௯.

அவற்றிற்கு ஏற்ற உருவும் அளவும் கொண்ட நிலைபெற்றும் அசையும் உயிர்கள், இனிமையும் உண்மை அறிவும் கொண்டு, நலனடைந்து வாழ்கிறார்கள்.

அதஃ ஶிஷ்டாந் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஸதஃ ஸாதூம்ஸ்ததைவ ச। ஸதிதி ப்ரஹ்மணஃ ஶப்தஸ்தத்வந்தோ யே பவந்த்யுத। ஸாயுஜ்யம் ப்ரஹ்மணோऽத்யந்தம் தேந ஸந்தஃ ப்ரஜக்ஷ்யதே ।। ௫௯.

இப்போது மீதமுள்ள நல்லவர்களையும், சீரியவர்களையும் கூறுகிறேன்; 'சத்' என்ற சொல் பரமத்திலிருந்து வந்தது, அதை உடையவர்களே அந்த பெயரால் அழைக்கப்படுகிறார்கள்; பரமனுடன் முழுமையான ஒன்றிணைவு 'சாந்தர்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தஶாத்மகே யே விஷயே காரணே சாஷ்டலக்ஷணே । ந க்ருத்யந்தி ந ஹ்ரு'ஷ்யந்தி ஜிதாத்மாநஸ்து தே ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௫௯.

பத்து வகை விஷயங்களிலும், எட்டு காரணங்களிலும், கோபமோ மகிழ்ச்சியோ இல்லாமல், தம்மை வென்றவர்கள் இவர்கள் என்று அறியப்படுகிறார்கள்.

ஸாமாந்யேஷு ச தர்மேஷு ததா வைஶேஷிகேஷு ச। ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶோ யுக்தா யஸ்மாத்தஸ்மாத்த்விஜாதயஃ ।। ௫௯.

பொது தர்மங்களிலும், தனிப்பட்ட தர்மங்களிலும், பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் குணங்கள் உடையவர்கள்—அதனால் இவர்களே இருமுறை பிறந்தவர்கள் எனப்படுகிறார்கள்.

வர்ணாஶ்ரமேஷு யுக்தஸ்ய ஸ்வர்ககோமுகசாரிணஃ। ஶ்ரௌதஸ்மார்தஸ்ய தர்மஸ்ய ஜ்ஞாநாத்தர்மஃ ஸ உச்யதே ।। ௫௯.

வண்ணம், வாழ்க்கை நிலை ஆகியவற்றில் நிலைத்திருப்பவன், விண்ணுலகும் பசுக்களின் பாதையும் பின்பற்றுபவன், வேதமும் சாச்சார முறைகளும் கடைப்பிடிப்பவன் — இவனது அறமே உண்மையான அறம் என்று அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள்.

வித்யாயாஃ ஸாதநாத்ஸாதுர்ப்ரஹ்மசாரீ குரோர்ஹிதஃ। க்ரியாணாம் ஸாதநாச்சைவ க்ரு'ஹஸ்தஃ ஸாதுருச்யதே ।। ௫௯.

அறிவைப் பெற முயற்சித்து ஆசானுக்காக பணிவுடன் வாழும் மாணவன் நல்லவன் எனப்படுகிறான்; கட்டளையிட்ட செயல்களைச் செய்து நிறைவேற்றும் குடும்பஸ்தரும் நல்லவன் எனப்படுகிறான்.

ஸாதநாத்தபஸோऽரண்யே ஸாதுர்வைகாநஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। யதமாநோ யதிஃ ஸாதுஃ ஸ்ம்ரு'தோ யோகஸ்ய ஸாதநாத் ।। ௫௯.

காட்டில் தவம் செய்து முயற்சிப்பவன் வைகானசர் என நல்லவன் எனப்படுகிறான்; தன்னை அடக்க முயற்சிக்கும் துறவியும் யோகத்தில் ஈடுபடுவதால் நல்லவன் எனப்படுகிறான்.

ஏவமாஶ்ரமதர்மாணாம் ஸாதநாத் ஸாதவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। க்ரு'ஹஸ்தோ ப்ரஹ்மசாரீ ச வாநப்ரஸ்தோऽத பிக்ஷுகஃ ।। ௫௯.

இவ்வாறு வாழ்க்கை நிலைகளின் கடமைகளைச் செய்து நிறைவேற்றுபவர்கள் — குடும்பஸ்தர், பிரம்மச்சாரி, வனவாசி, பிச்சைக்காரர் — எல்லோரும் நல்லவர்கள் எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.

ந ச தேவா ந பிதரோ முநயோ ந ச மாநவாஃ। அயம் தர்மோ ஹ்யயம் நேதி ப்ருவந்தோऽபிந்நதர்ஶநாஃ ।। ௫௯.

தேவர்கள், முன்னோர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் — இவர்கள் யாரும் 'இது அறம், இது அறமல்ல' என்று கூறும்போது வேறுபாடு காட்டுவதில்லை; எல்லோருக்கும் ஒரே பார்வை.

தர்மாதர்மாவிஹ ப்ரோக்தௌ ஶப்தாவேதௌ க்ரியாத்மகௌ। குஶலாகுஶலம் கர்ம தர்மா தர்மாவிதி ஸ்ம்ரு'தௌ ।। ௫௯.

இங்கு அறமும் அறமற்றதும் இரண்டு சொற்களாகச் சொல்லப்பட்டாலும் இரண்டும் செயல்களைக் குறிக்கின்றன; நன்றாகச் செய்யப்படும் காரியம் அறம், தவறாகச் செய்யப்படும் காரியம் அறமல்ல என்று மரபில் கூறப்படுகிறது.

தாரணா த்ரு'திரித்யர்தாத்தாதோர்தர்மஃ ப்ரகீர்த்திதஃ । அதாரணேऽமஹத்த்வே ச அதர்ம இதி சோச்யதே ।। ௫௯.

'தர' என்ற மூலத்திலிருந்து, தாங்குவது, நிலைநிறுத்துவது என்பதே அறம் என விளக்கப்படுகிறது; தாங்காததும் மதிப்பில்லாததும் அறமல்ல என்று கூறப்படுகிறது.

அத்ரேஷ்டப்ராபகா தர்மா ஆசார்யைருபதிஶ்யதே। வ்ரு'த்தா ஹ்யலோலுபாஶ்சைவ ஆத்மவந்தோ ஹ்யதம்பகாஃ। ஸம்யக்விநீதா ரு'ஜவஸ்தாநாசார்யாந் ப்ரசக்ஷதே ।। ௫௯.

இங்கு விரும்பிய பயனைத் தரும் அறங்களை ஆசான்கள் கற்பிக்கிறார்கள்; பேராசை இல்லாத பெரியவர்கள், தம்மை அடக்கக்கூடியவர்கள், வஞ்சகம் இல்லாதவர்கள், நன்றாக ஒழுக்கம் கற்றவர்கள், நேர்மையுள்ளவர்கள் — இவர்கள் ஆசான்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸ்வயமாசரதே யஸ்மாதாசாரம் ஸ்தாபயத்யபி। ஆசிநோதி ச ஶாஸ்த்ரார்தாந்யமைஃ ஸந்நியமைர்யுதஃ ।। ௫௯.

தானே நல்லொழுக்கத்தைச் செய்கிறான், அதை நிலைநிறுத்துகிறான், நூல்களின் பொருளைச் சேகரிக்கிறான், தன்னடக்கம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றுடன் வாழ்கிறான்.

பூர்வேப்யோ வேதயித்வேஹ ஶ்ரௌதம் ஸப்தர்ஷயோऽப்ருவந்। ரு'சோ யஜூம்ஷி ஸாமாநி ப்ரஹ்மணோऽங்காநி ச ஶ்ருதிஃ ।। ௫௯.

முன்னோர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இந்த இடத்தில் ஏழு முனிவர்கள் வேத மரபை அறிவித்தார்கள்; ரிக், யஜுர், சாமம் ஆகிய வேதங்கள் மற்றும் பிரம்மாவின் கூறுகள் ஆகியவை வேதமாகக் கூறப்பட்டன.

மந்வந்தரஸ்யாதீதஸ்ய ஸ்ம்ரு'த்வாசாரம் புநர்ஜகௌ। தஸ்மாத்ஸ்மார்தஃ ஸ்ம்ரு'தோ தர்மோ வர்ணாஶ்ரமவிபாகஜஃ ।। ௫௯.

முந்தைய மன்வந்தரத்தில் நடந்த ஒழுக்கத்தை நினைவுகூர்ந்து, அவர் மீண்டும் அதை உபதேசித்தார்; அதனால், வண்ணம், வாழ்க்கை நிலை ஆகிய பிரிவுகளிலிருந்து எழும் அறம் மரபு அறம் என அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ ஏஷ த்விவிதோ தர்மஃ ஶிஷ்டாசார இஹோச்யதே। ஶேஷஶப்தாத் ஶிஷ்ட இதி ஶிஷ்டாசாரஃ ப்ரசக்ஷ்யதே ।। ௫௯.

இவ்வாறு இருவகை அறமும் சிறந்தவர்களின் நடத்தை என அழைக்கப்படுகிறது; 'சேஷ' என்ற சொல்லால், அதனை சிறந்தவர்களின் நடத்தை எனச் சொல்கிறார்கள்.