வாயுபுராணம்

அப்ரக்ரஹாஸ்ததஸ்தா வை லோகசேஷ்டாஸ்து வ்ரு'ந்தஶஃ। உபஹிம்ஸந்தி சாந்யோந்யம் ப்ரபத்யந்தே பரஸ்பரம் ।। ௫௮.

அப்போது கட்டுப்பாடின்றி, மக்கள் குழுக்களாகச் சேர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் தீங்கு விளைவித்து, தாங்கள் தாங்கள் எதிராக நடந்தனர்.

அராஜகே யுகவஶாத் ஸம்ஶயே ஸமுபஸ்திதே। ப்ரஜாஸ்தா வை ததஃ ஸர்வாஃ பரஸ்பரபயார்திதாஃ ।। ௫௮.

அரசர் இல்லாமல், யுகத்தின் தாக்கத்தால், சந்தேகம் ஏற்பட்டபோது, எல்லா மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் பயத்தில் வாடினர்.

வ்யாகுலாஶ்ச பரிஶ்ராந்தாஸ்த்யக்த்வா தாராந் க்ரு'ஹாணி ச। ஸ்வாந் ப்ராணாந் ஸமவேக்ஷந்தோ நிஷ்டாம் ப்ராப்தாஃ ஸுதுஃகிதாஃ ।। ௫௮.

அவர்கள் கவலையால் சோர்ந்து, தங்கள் மனைவியும் வீடுகளையும் விட்டு விட்டு, தங்கள் உயிரை எண்ணி, மிகுந்த துயரத்தில் முடிவை அடைந்தனர்.

நஷ்டே ஶ்ரௌதே ஸ்ம்ரு'தே தர்மே பரஸ்பரஹதாஸ்ததா। நிர்மர்யாதா நிராக்ரந்தா நிஃஸ்நேஹா நிரபத்ரபாஃ ।। ௫௮.

வேத வழிபாடு, மரபு, தர்மம் இழந்து, ஒருவருக்கொருவர் பகைமை அதிகரிக்கும் போது, மக்கள் எல்லையற்றவர்களாக, அழுகையில்லாதவர்களாக, பாசமில்லாதவர்களாக, வெட்கமற்றவர்களாக ஆகிவிடுவார்கள்.

நஷ்டே வர்பே ப்ரதிஹதா ஹ்ரஸ்வகாஃ பஞ்ஜவிம்ஶகாஃ। ஹித்வா தாராம்ஶ்ச புத்ராம்ஶ்ச விஷாதவ்யாகுலேந்த்ரியாஃ ।। ௫௮.

அழகு குன்றி, தடுக்கப்பட்டு, குறைந்து, மக்கள் இருபத்தைந்து பேர் மட்டுமே மீதமிருப்பார்கள்; அவர்கள் தங்கள் மனைவியும் பிள்ளைகளையும் விட்டு விட்டு, துக்கத்தில் உணர்வுகள் குழம்பி போய் நிற்பார்கள்.

அநாவ்ரு'ஷ்டிஹதாஶ்சைவ வார்த்தாமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய துஃகிதாஃ। ப்ரத்யந்தாம்ஸ்தாந்நிபேவந்தே ஹித்வா ஜநபதாந் ஸ்வகாந் ।। ௫௮.

மழை வராமல் துன்புறும் அவர்கள், வாழ்வாதாரத்தை விட்டுவிட்டு, துயரத்தில் தங்கள் ஊர்களையும், சமூகத்தையும் விட்டு, எல்லையோரங்களில் சென்று குடியிருப்பார்கள்.

ஸரிதஃ ஸாகராந் கூபாந் ஸேவந்தே பர்வதாம்ஸ்ததா। மதுமாம்ஸைர்மூலபலைர்வர்த்தயந்தி ஸுதுஃகிதாஃ ।। ௫௮.

அவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில், ஆறுகள், கடல்கள், கிணறுகள், மலைகளில் சுற்றி, தேன், இறைச்சி, வேர், பழம் ஆகியவற்றை உணவாக கொண்டு உயிர்வாழ்கிறார்கள்.

சீரவஸ்த்ராஜிநதரா நிஷ்பத்ரா நிஷ்பரிக்ரஹாஃ। வர்ணாஶ்ரமபரிப்ரஷ்டாஃ ஸங்கரம் கோரமாஸ்திதாஃ ।। ௫௮.

அவர்கள் மரச்சீலை, பழைய துணி, மிருக தோல் போன்றவற்றை அணிந்து, இலைகளும் உடைமைகளும் இன்றி, சாதி, வாழ்க்கை நிலை எல்லாம் இழந்து, பயங்கரமான கலவையை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஏதாஃ காஷ்டாமநுப்ராப்தா அல்பஶேஷாஸ்ததா ப்ரஜாஃ । ஜராவ்யாதிக்ஷுதாவிஷ்டா துஃகாந்நிர்வேதமாகமந் ।। ௫௮.

இந்தக் குறைந்த மக்கள், வாழ்நாள் முடிவை அடைந்து, முதுமை, நோய், பசி ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு, துயரத்தால் விரக்தி அடைகிறார்கள்.

விசாரணந்து நிர்வேதாத் ஸாம்யாவஸ்தா விசாரணாத்। ஸாம்யாவஸ்தாஸு ஸம்போதஃ ஸம்போதாத்தர்மஶீலதா ।। ௫௮.

விரக்தியால் ஆராய்ச்சி பிறக்கிறது; ஆராய்ச்சியால் சமநிலை உண்டாகிறது; சமநிலையில் விழிப்புணர்வு வருகிறது; விழிப்புணர்வால் தர்மமும் நல்லொழுக்கமும் தோன்றும்.

தாஸுபகமயுக்தாஸு கலிஶிஷ்டாஸு வை ஸ்வயம்। அஹோராத்ரம் ததா தாஸாம் யுகந்து பரிவர்த்ததே ।। ௫௮.

கலியுகத்தில் மீதமுள்ள அந்த சிலர் இப்படிப் பணி புரியும் போது, அவர்களுக்கு பகலும் இரவும் யுக முடிவை குறிக்கின்றன.

சித்தஸம்மோஹநம் க்ரு'த்வா தாஸாந்தைஃ ஸப்தமந்து தத்। பாவிநோऽர்தஸ்ய ச பலாத்ததஃ க்ரு'தமவர்தத ।। ௫௮.

அவர்களின் மனதை மயக்கி, ஏழு தலைமுறைக்குள், வரவிருக்கும் நிகழ்வின் வலிமையால், அந்தச் சுற்று முடிவடைகிறது.

ப்ரவ்ரு'த்தே து புநஸ்தஸ்மிம்ஸ்ததஃ க்ரு'தயுகே து வை। உத்பந்நாஃ கலிஶிஷ்டாஸ்து கார்தயுக்யஃ ப்ரஜாம்ததா ।। ௫௮.

அதன்பின், புதிய கிருதயுகம் தொடங்கும் போது, கலியுகத்தில் மீதமுள்ளவர்கள் கிருதயுக மக்களாகப் பிறக்கிறார்கள்.

திஷ்டந்தி சேஹ யே ஸித்தாஃ ஸுத்ரு'ஷ்டா விசரந்தி ச। ஸதா ஸப்தர்ஷயஶ்சைவ தத்ர தே ச வ்யவஸ்திதாஃ ।। ௫௮.

இங்கு தங்கி, நன்கு காணப்பட்டு, சுற்றி நடமாடும் சித்தர்கள், என்றும் ஏழு முனிவர்களும் அங்கே நிலைபெற்று இருக்கிறார்கள்.

ப்ரஹ்மக்ஷத்ரவிஶஃ ஶூத்ரா பீஜார்தம் யே ஸ்ம்ரு'தா இஹ। கலிஜைஃ ஸஹ தே ஸர்வே நிர்விஶேஷாஸ்ததாபவந் ।। ௫௮.

இங்கு விதை பாதுகாப்புக்காக பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள், கலியில் பிறந்தவர்களுடன் எல்லாம் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகிவிடுகிறார்கள்.

தேஷாம் ஸப்தர்ஷயோ தர்ம கதயந்தீதரேஷு ச । வர்ணா ஶ்ரமாசாரயுக்தஃ ஶ்ரௌதஃ ஸ்மார்தோ த்விதா து ஸஃ ।। ௫௮.

அவர்களில் ஏழு முனிவர்கள் தர்மத்தை போதிக்கிறார்கள்; மற்றவர்களில் சாதிகள் உழைப்பு, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றுடன் இருக்கிறார்கள்; வேத வழிபாடும் மரபு வழியும் இரண்டாகப் பிரிகின்றன.

ததஸ்தேஷு க்ரியாவத்ஸு வர்த்தந்தே வை ப்ரஜாஃ க்ரு'தே । ஶ்ரௌதஃ ஸ்மார்த்தஃ க்ரு'தாநாந்து தர்மஃ ஸப்தர்ஷிதர்ஶிதஃ ।। ௫௮.

கிருதயுக மக்கள் அந்தச் செயல்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; ஏழு முனிவர்கள் காட்டிய வேத வழியும் மரபு வழியும் தர்மம் அவர்களில் நிலைபெறுகிறது.

தாஸு தர்மவ்யவஸ்தார்தம் திஷ்டந்தீஹாயுகக்ஷயாத் । மந்வந்தராதிகாரேஷு திஷ்டந்தி முநயஸ்து வை ।। ௫௮.

அவர்களில் தர்மம் நிலைநிற்றற்காக, முனிவர்கள் ஒரு யுகம் முடிந்து அடுத்தது வரும்வரை, மனுவின் காலங்களைப் பாதுகாத்து இங்கு தங்கி இருக்கிறார்கள்.

யதா தாவப்ரதக்தேஷு த்ரு'ணேஷ்விஹ தபே ரு'தௌ । நவாநாம் ப்ரதமம் த்ரு'ஷ்டஸ்தேஷாம் மூலே து ஸம்பவஃ ।। ௫௮.

எப்படி வெப்ப பருவத்தில் காட்டுத்தீயால் புல் எரிந்தபின், அதன் வேர் முதல் புதிய முளைகள் முதலில் தோன்றுகின்றனவோ,

ஏவம் யுகாத்யுகஸ்தேஹ ஸந்தாநஸ்து பரஸ்பரம் । வர்த்ததே ஹ்யவ்யவச்சேதாத்யாவந்மந்வந்தரக்ஷயஃ ।। ௫௮.

அப்படியே, யுகம் யுகமாக, பரம்பரை இடையறாது தொடர்கிறது; அது மனுவின் காலம் முடியும் வரை நடக்கிறது.

ஸுகமாயுர்பலம் ரூபம் தர்மார்தௌ காம ஏவ ச । யுகேஷ்வேதாநி ஹீயந்தே த்ரீணி பாதக்ரமேண து ।। ௫௮.

இன்பம், ஆயுள், பலம், அழகு, தர்மம், செல்வம், ஆசை — இவை எல்லாம் யுகங்களுக்குள் ஒவ்வொரு படியிலும் மூன்றில் ஒரு பங்காக குறைந்து போகின்றன.

ஸஸந்த்யம்ஶேஷு ஹீயந்தே யுகாநாம் தர்மஸித்தயஃ। இத்யேஷ ப்ரதிஸந்திர்வஃ கீர்த்திதஸ்து மயா த்விஜாஃ ।। ௫௮.

யுகங்களின் சந்தியின்போது தர்மம் குறைந்து விடுகிறது. இந்த வரிசையை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

சதுர்யுகாநாம் ஸர்வேஷாமேதேநைவ ப்ரஸாதநம் ௫௮.

இந்த முறையே நான்கு யுகங்களுக்கெல்லாம் நிர்ணயமாகும்.

ப்ரஹ்மணஸ்ததஹஃ ப்ரோக்தம் ராத்ரிஶ்ச தாவதீ ஸ்ம்ரு'தா । அத்ரார்ஜவம் ஜடீபாவோ பூதாநாமாயுகக்ஷயாத் ।। ௫௮.

பிரம்மாவின் ஒரு பகல் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது; அவருடைய இரவும் அதே அளவு என்றும் நினைக்கப்படுகிறது. இந்த காலத்தில், யுகங்கள் குறைவதால் உயிரினங்களில் நேர்மை மங்கிவிடுகிறது.

ஏததேவ து ஸர்வேஷாம் யுகாநாம் லக்ஷணம் ஸ்ம்ரு'தம்। ஏஷா சதுர்யுகாநாந்து கணநா ஹ்யேகஸப்ததிஃ। க்ரமேண பரிவ்ரு'த்தா து மநோரந்தரமுச்யதே ।। ௫௮.

இது எல்லா யுகங்களுக்கும் அடையாளமாக நினைக்கப்படுகிறது. நான்கு யுகங்கள் எழுபத்து ஒன்றாக எண்ணப்படுகின்றன; இதையே ஒரு மன்வந்தரம் என்று அழைக்கின்றனர்.

சதுர்யுகே ததைகஸ்மிந் பவதீஹ யதாஶ்ருதம்। ததா சாந்யேஷு பவதி புநஸ்தத்வை யதாக்ரமம் ।। ௫௮.

ஒரு நான்கு யுகம் எப்படி நடைபெறுகிறதோ, அதேபோல் மற்ற யுகங்களிலும் அதே வரிசையில் மீண்டும் நிகழ்கிறது.

ஸர்கே ஸர்கே யதா பேதா உத்பத்யந்தே ததைவ து । பஞ்சவிம்ஶத்பரிமிதா ந ந்யூநா நாதிகாஸ்ததா ।। ௫௮.

ஒவ்வொரு படைப்பிலும் எப்படி வேறுபாடுகள் தோன்றுகிறதோ, இங்கும் அதேபோல் இருபத்து ஐந்து வகைகள் இருக்கின்றன; அதில் குறைவோ அதிகமோ இல்லை.

ததா கல்பயுகைஃ ஸார்த்தம் பவந்தி ஸமலக்ஷணாஃ। மந்வந்தராணாம் ஸர்வேஷாமேததேவ து லக்ஷணம் ।। ௫௮.

அதேபோல் கல்ப யுகங்களோடும் சேர்ந்து, இவை எல்லாம் ஒரே தன்மை உடையவை. இது எல்லா மன்வந்தரங்களின் அடையாளம் ஆகும்.

ததா யுகாநாம் பரிவர்த்தநாநி சிரப்ரவ்ரு'த்தாநி யுகஸ்வபவாத் । ததா ந ஸந்திஷ்டதி ஜீவலோகஃ க்ஷயோதயாப்யாம் பரிவர்த்தமாநஃ ।। ௫௮.

யுகங்கள் இயற்கையின்படி நீண்ட காலமாக மாறி மாறி வருகின்றன; அதனால் உயிர்கள் வாழும் உலகம் ஒரே நிலைமையில் நிலைக்காது, வளர்ச்சி மற்றும் குறைவு ஆகியவற்றால் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.