वायुपुराणम्

यवनाः तु तस्मिन्काले अल्पदानाः, असत्यवृत्तयः, महाक्रोधाः, अधार्मिकाः च भविष्यन्ति — आचारेषु, कामेषु, वित्तेषु च अधर्मपरायणाः। तेषां न राजा अभिषिक्तः शिरसि भविष्यति; तस्य युगदोषात्, तत्र राजानः दुष्टाचाराः सन्ति। स्त्रीहिंसया तथा परस्परं बलात् हत्वा, ते राजानः कलियुगे अन्त्यभागे पृथिवीं भोक्ष्यन्ति। तेषां वंशाः उत्थाय पतन्ति, प्रकट्य अप्रकट्य च, कालानुसारं पृथिवीं पालयन्ति। ते धर्मकामवित्तविहीनाः भविष्यन्ति; यत्र भूमिः तैः मिश्रिता, तत्र सर्वथा म्लेच्छाचारं अनुवर्तते। ते क्रमविपरीतं आचरन्ति, जनान् विनाशयन्ति; तस्मिन्काले राजानः लोभपरायणाः, मिथ्यावादे रमन्ति। तेषां कालः यदा अतीतः, तदा स्त्रीबहुले युगे, जनाः शनैः शनैः आयुः, रूपं, बलं, विद्याम् च क्षीणाः भविष्यन्ति। एवं, राजानः जनमध्ये अधमं स्थानं प्राप्ताः, कालघातेन विनश्यन्ति। सर्वे म्लेच्छाः, कल्किना विनष्टाः, सम्यक् निष्क्रान्ताः भविष्यन्ति; ते अतीव अधार्मिकाः, पूर्णतः पाखण्डिनः च। यदा राजशब्दः नष्टः, कलियुगस्य सन्ध्यायां संप्राप्तायाम्, धर्मवित्तविहीनाः किञ्चित् जनाः एव शेषः भविष्यन्ति। साधनविहीनाः, आशाभङ्गिताः, रोगशोकपीडिताः, अनावृष्ट्या तथा परस्परहिंसया आहताः। असह्याः, भयाकुलाः, दुःखेन जीविकां त्यक्त्वा, पुरातनग्रामान् परित्यज्य, अरण्यवासिनः भविष्यन्ति। एवं, राजानां नाशे, जनाः गृहान् परित्यज्य, स्नेहहीनाः, क्लेशं अनुभवन्ति; मित्राः अपि स्नेहबंधनं लुप्तवन्तः। जात्याश्रमात् पतिताः, घोरां भ्रान्तिं आलम्ब्य, जनाः नदीनदीगिरिषु वासं करिष्यन्ति। नदीषु, समुद्रतीरेषु, पर्वतेषु, तथा अङ्ग, कलिङ्ग, वङ्ग, काश्मीर, काशी, कोशलादिषु च विचरिष्यन्ति। मानवाः ऋषिपर्वतानां शिखरपर्वतानां गुहासु, हिमालयस्य समस्तशृङ्गेषु, लवणोदकस्य तटे च शरणं गमिष्यन्ति। आर्याः म्लेच्छैः सह अरण्यं प्रविशन्ति; पशुभिः, मीनैः, पक्षिभिः, वन्यजीवैरपि विक्षिप्ताः, जनाः मधु, शाक, फल, मूलादिभिः जीविष्यन्ति। ते स्वयम् विविधं वल्कलवस्त्रं, पत्रं, चर्म च निर्माय, ऋषिवद् जीविष्यन्ति। नीचस्थलेषु धान्यं पादपकाष्ठैः पादपकाष्ठैः कृषिं करिष्यन्ति; मेषान्, अजान्, गर्दभान्, उष्ट्रान् च यत्नेन पालनं करिष्यन्ति। जलार्थं नदीतीरे वासं करिष्यन्ति, तटेषु स्थित्वा व्यवहारैः परस्परं क्लेशं दास्यन्ति। मान्याः अपि जनविहीनाः, शुद्धिहीनाः, सदाचारविहीनाः, अधर्मे स्थिताः भविष्यन्ति। जनाः हीनधर्मं, अल्पधर्मं च अनुवर्तिष्यन्ति; तस्मिन्काले, कोऽपि द्वादशत्रयोवर्षात् अधिकं न जीविष्यति। दुर्बलाः, इन्द्रियसुखैः क्षीणाः, जरया पीडिताः, पत्रमूलफलभक्ष्याः, वल्कलमृगचर्मधारिणः च। जीविकार्थं पृथिवीं विचरिष्यन्ति; एते जनाः तस्मिन्काले कलियुगान्ते आगमिष्यन्ति। यदा सः कलियुगः क्षीणः, दिव्यसहस्रवर्षे, सर्वे कलियुगेन सह विनश्यन्ति; यदा तस्य सन्ध्याभागः सम्यक् समाप्तः, तदा कृतयुगः पुनः प्रतिष्ठितः भविष्यति। यदा चन्द्रः, सूर्यः, तिष्यबृहस्पतिः च एकरात्रौ स्थिताः, तदा कृतयुगः आरभ्यते। एष सर्ववंशः क्रमशः ते कथितः — अतीतान्, वर्तमानान्, आगामिनः च। महादेवस्य अभिषेकात् परिक्षितः जन्म पर्यन्तं, एष सहस्रवर्षः, पञ्चदशयुतः ज्ञेयः। मितिः एवं उक्ता, महापद्मस्य अन्तरालं च; तदन्तरालं शतषड्षष्टिवर्षाणि गणितम्। एष कालः आन्द्रान्तानां गणनीयः; तेषां संख्या पुराणविद्भिः ऋषिभिः उक्ता। तस्मिन्काले सप्तर्षयः प्रतिपस्य राज्ये शतवर्षं वक्तुः; आन्द्राणां पुनः सप्तविंशतिशतं गणनीयम्। सप्तविंशतिः अन्ते, सर्वनक्षत्रचक्रे, सप्तर्षयः शतवर्षं तिष्ठन्ति; एष सप्तर्षीयुगः दिव्यगणनायां कथितः। सा दिव्ययुगः षष्टिः स्मृतः, सप्त दिव्यदिनैः सह; तस्मात् दिव्यकालः सप्तर्षिभिः नियन्त्रितः प्रवर्तते। पूर्वे सप्तर्षयः उत्तरदिशि दृश्यन्ते; ततो मध्ये, आकाशे समतुल्यं क्षेत्रं दृश्यते। तेन सप्तर्षयः शतवर्षं आकाशे संयुक्ताः ज्ञेयाः; एष नक्षत्रसप्तर्षिसंयोगस्य लक्षणम्। सप्तर्षयः मघासंयुक्ताः शतवर्षं मितिकाले तिष्ठन्ति; आन्द्रभागे चतुर्विंशतौ तेषां स्थितिः मम अभिप्रायेन। तदा तेषां स्वभावः लोकेषु अतीव भ्रष्टः भविष्यति; सर्वे धर्मकामवित्ते मिथ्याव्याप्ताः क्लेशिताः। वेदधर्मः, शास्त्रधर्मः च दुर्बलः सति, जात्याश्रमकर्मणि, दुर्बुद्धयः, मोहिताः, शङ्करमतं गृह्णन्ति। शूद्राः द्विजैः सह संयोगं करिष्यन्ति; ब्राह्मणाः शूद्राय यज्ञं करिष्यन्ति, शूद्राः मन्त्राणां स्रोतः भविष्यन्ति। तस्मिन्काले ब्राह्मणाः जीविकार्थं तेषां समीपं गमिष्यन्ति; सर्वे जनाः शनैः शनैः पतिष्यन्ति। एवं कलियुगान्ते, धर्मविप्लवे, जात्याश्रमभ्रष्टे, जनाः दुःखिताः, जीविकायाः अन्वेषणाय पृथिवीं विचरन्ति; कृतयुगस्य पुनः आगमे, सर्वे यथाक्रमं विनश्यन्ति, धर्मः पुनः प्रतिष्ठां प्राप्नोति।