वायुपुराणम्

शरभाय शीघ्रगाय त्रिनेत्रधारिणे त्रिशूलपाणये सोमपाय घृतपाय धूमपाय तापपाय च नमः। शुद्धाय ज्वलनाय सत्वजाय मृत्युर्भूताय मांसभक्षाय वामनाय बुद्धिमते विद्युत्स्वरूपाय च नमः। शरणाय कीर्तिमते भारतवंशजाय मध्यदेशव्यापिने क्षमाय बलाय मानाय सत्याय ज्वलनाय च नमः। त्रिपुरनाशाय तेजस्विने चक्रपाणये केशिन्याय तीक्ष्णाय शुद्धाय सिद्धाय पुलस्त्याय च नमः। दीप्ताय खण्डिताय बहुलाय वृषाय नागाय संग्राहकाय शान्ताय ऊर्ध्वरेतसे च नमः। पापकृत्नाशाय यज्ञनाशाय मृत्युर्भूताय यज्ञार्हाय ज्वलनाय बुद्धिमते अग्नये अंकुराय च नमः। पांशुलाय विशुद्धाय श्रेष्ठाय दृष्टिमते शीघ्रवृषाय सुभाणवे विशुद्धाय प्रियाय च नमः। दैत्यनाशाय पशुनाशाय विघ्नाय शयानाय विचराय महते अन्ताय दुष्प्राप्याय च नमः। कुशलाय अधमाय लोकनाथाय रोगमुक्ताय समाय योगस्थाय च नमः। सुवर्णबाहवे सत्याय शमाय कृष्णाय माघजाय नाशाय एकाक्षाय च नमः। श्रेष्ठाय वामदेवाय ईशानाय बुद्धिमते दीर्घाय तेजस्विने दीप्ताय हासकाय च नमः। वक्रधनुष्मते चतुराय सारथे सैन्याय भृगुपतये शुद्धाय अग्नये काम्याय बुद्धिमते च नमः। पापाय निन्दकाय अप्रियमित्राय प्रियाय दिगम्बराय चर्मवस्त्राय भाग्यनाशाय च नमः। पशुपतये पशुनाथाय प्राणाय ऋग्यजुःसामाय हविषे अमृताय च नमः। वषट्कारप्रधानाय अन्तरात्मने नमः; सृजते धारकाय यजते नाशकाय अपहर्त्रे च नमः। अतीताय भविष्यते वर्तमानाय कालात्मने नमः; वसुभ्यः साध्येभ्यः रुद्राय आदित्याय अश्विभ्यः च नमः। सर्वव्यापिने मरुत्ताय देवात्मने नमः; अग्नये सोमाय ऋत्विजे स्तुत्याय पशुपतये ओषधीभ्यः च नमः। दक्षिणस्नानाय अन्त्यस्नानाय यज्ञात्मने नमः; तपसे सत्याय त्यागाय शमाय च नमः। योगात्मने अहिंसाय अपरिग्रहाय उत्तमरूपाय सर्वभूतात्मने नमः। लोकात्मने भूम्यात्मने अन्तरिक्षात्मने दिव्यात्मने महात्मने जनात्मने तपःसत्यात्मने नमः। तत्त्वात्मने अव्यक्तात्मने महात्मने भूतात्मने इन्द्रियात्मने तन्मात्रात्मने महात्मने नमः। नित्यात्मने नित्याय अर्थात्मने सूक्ष्माय चेतनाय शुद्धाय शक्तिमते नमः। त्रैलोक्ये दिवान्ते भावाद्यवस्थाय सत्यान्ते महान्ते चतुर्षु च नमः। भगवन्, मया कृतं स्तवनं यद् यथावत् अथवा अन्यथा उक्तं, भक्त्या ब्रह्मनिष्ठत्वेन सर्वं क्षमस्व। सूतः उवाच—एवं देवेशं ईशानं नीलरक्तं ब्रह्मरूपं संपूज्य, अञ्जलिं कृत्वा स्तुतिपूर्वकं नमस्कृत्य वचनं अब्रवीत्। ततः प्रसन्नः भवः काव्यायाः शरीरं हस्तेन स्पृष्ट्वा, यथाभिलषितं दर्शनं दत्त्वा तत्रैव अन्तर्धानं कृतवान्। तदनन्तरं देवेशस्य तत्रान्तर्धाने जाते, तस्य पार्श्वस्थिता जयन्ती अञ्जलिं कृत्वा वचनमिदं उवाच— “काऽसि सौभाग्यवती? कस्याऽसि? मम दुःखकाले तव शोकः किमर्थम्? तपसा सम्पन्ना, किमर्थं मां रक्षसि?” इति। सततभक्त्या, विनयेन, संयमेन, स्नेहेन च, “सुश्रोणि, शुभवर्णे, त्वया अहं तुष्टः। किं कामयसे, स्त्रीश्रेठ्ठे? किं इच्छसि? यद् दुर्लभं अपि, अद्य तव दास्यामि।” इत्युक्ता सा प्रत्युवाच—“तपसा तव ज्ञेयम् यद् इच्छामि; ब्रह्मनिष्ठः त्वं मे भावं जानासि।” तस्याः वचनं श्रुत्वा, दिव्यदृष्ट्या ताम् अवलोक्य, सः उवाच—“स्त्रीश्रेठ्ठे, त्वं इन्द्रस्य पत्नी, मम हितार्थं अत्र आगता। सुश्रोणि, तेजस्विनी, सर्वभूतैः अदृश्यं, दशवर्षाणि मया सह संयोगं इच्छसि। स्त्रीश्रेठ्ठे, शुभलोचने, इन्द्राग्निवर्णे, एष वरः त्वया मम गृहात् स्वीक्रियताम्।” सा उवाच—“एवम् अस्तु। गच्छामि गृहं, मदिराक्षि।” ततः स्वगृहं गत्वा, भगवान् जयन्त्याः सह स्थितः। सः दिव्यया जयन्त्या सह, स्वमायया आच्छाद्य, दशवर्षाणि सर्वभूतैः अदृश्यः तत्र स्थितः। काव्यस्य आगमनं दृष्ट्वा, तस्य कार्यसिद्धौ, दितिसुताः सर्वे हर्षिताः तस्य गृहं गत्वा, तं द्रष्टुम् उत्सुकाः अभवन्। तत्र गत्वा, जयन्त्या गुह्यं आचार्यं न दृष्ट्वा, तस्य कृपां ज्ञात्वा, यथागतं पुनः प्रत्यागच्छन्। बृहस्पतिः, काव्यस्य विघ्नं ज्ञात्वा, पितुः हितार्थं, दशवर्षाणि जयन्त्याः कल्याणं कामयन्, तदन्तरं, कालविभागं विज्ञाय, दैत्यैः प्रेरितः इव, काव्यरूपं धृत्वा, असुरान् संबोधितवान्।