पुरातनधर्मयोग्यः सन् अपि असमञ्जस्य पुत्रः वीर्यवान् अंशुमान् नाम पितृणा निर्वासितः। तस्य पुत्रः धर्मात्मा दिलीपः ख्यातिमान् अभवत्। दिलीपात् महाबलः पराक्रान्तः भागीरथः जातः। स एव दिव्ययानैः शोभितां उत्तमां गङ्गां स्वकर्मणा लोकानुग्रहार्थं समुद्रात् कन्याभूतां यज्ञेन अवातरयत्। अतः प्राचीनकथायामिदं श्लोकं पुराणविदः पठन्ति—भागीरथकर्मणा गङ्गा अवतीर्णा, तस्मात् वंशविद्भिः सा भागीरथी इति कथ्यते। भागीरथस्य पुत्रः श्रुतः नाम, तस्य पुत्रः धर्मनिष्ठः नाभागः। नाभागस्य पुत्रः अम्बरीषः, तस्मात् सिन्धुद्वीपः अभवत्। एवं प्राचीनवंशवित् इति विख्यातम्। नाभागस्य च अम्बरीषस्य च बाहुभ्यां पृथ्वी त्रिविधतापविनिर्मुक्ता सम्यग् रक्षिता। सिन्धुद्वीपस्य पुत्रः वीर्यवान् अयुतायुः, तस्य पुत्रः कीर्तिमान् ऋतुपर्णः। स एव राजा नलस्य मित्रम्, दिव्याक्षविद् च, उभौ नलौ सत्यव्रतौ प्राचीनकथासु प्रसिद्धौ। एकः वीरसेनस्य पुत्रः, अपरः इक्ष्वाकुवंशश्रेष्ठः। ऋतुपर्णस्य पुत्रः सर्वकामदः प्रजापतिः अभवत्। तस्य पुत्रः हंसमुखः सुदासः, तस्य पुत्रः सौदासः नाम राजा। स एव कल्माषपादः इति प्रसिद्धः, मित्रसह इति च। स महान् वसिष्ठः महातेजाः कल्माषपादक्षेत्रे अश्मकं जनयामास, इक्ष्वाकुवंशवृद्धये। अश्मकस्य पुत्रः उरकामः, तस्य पुत्रः मूलकः। अत्रैव राजर्षेः मूलकस्य कथा कीर्त्यते—स राजा रामभयात् स्त्रीभिः परिवृतः अवसत्, रक्षणकामः स्त्रीवेषं विवसनः अस्तम्भयत्। मूलकस्य पुत्रः धर्मज्ञः शतरथो नाम राजा, तस्मात् बली वैडिविडः अभवत्। सः यशस्वी सिद्धः प्रथितपराक्रमः, तस्य पुत्रः पुत्रिकायां विश्वमहान् अभवत्। तस्य पुत्रः दिलीपः खट्वाङ्ग इति विख्यातः, सः स्वर्गात् पृथिवीं आगत्य क्षणमात्रायुः अभवत्, ज्ञानसत्याभ्यां त्रीन् लोकान् एकीकृत्य स्थितः। तस्य पुत्रः दीर्घबाहुः, तस्मात् रघुः जातः। रघोः पुत्रः अजः, तस्मात् महाबलः दशरथः इक्ष्वाकुवंशवर्धनः अभवत्। दशरथस्य पुत्रः रामः वीर्यवान् धर्मज्ञः लोके विख्यातः, तस्य भ्रातरः भरतः लक्ष्मणः महाबलः शत्रुघ्नः च। शत्रुघ्नः माधवम् लवणं च हत्वा मधुवनं गत्वा तत्र मथुरां नगरीं स्थापयामास। सुभाहुः शूरसेनः च शत्रुघ्नेन सह मथुरां पालयामासुः, वैदेहिसुतनगरम् इति। लक्ष्मणस्य पुत्रौ अङ्गदः चन्द्रकेतुश्च, तयोः हिमवत्पार्श्वे समृद्धिप्रदेशाः आसन्। अङ्गदस्य नगरी अङ्गदी कारपथदेशे, चन्द्रकेतोः चन्द्रवक्ता नाम मल्लानां पुरी आसीत्। भरतस्य पुत्रौ वीरौ तक्षकः पुष्करः च, तयोः गान्धारदेशे नगरी द्वे, सिद्धौ महात्मनौ च। तक्षकस्य नगरी तक्षशिला सर्वदिक्प्रसिद्धा, पुष्करस्य पुष्करावती इति ख्याता। अत्र प्राचीनकथाविदः रामस्य पुण्यगुणगानं गीतिं गायन्ति। स रामः श्यामवर्णः, नवयुवकः, रक्तलोचनः, दीप्तमुखः, अल्पभाषी, जानुपर्यन्तलम्बबाहुः, सुन्दरमुखः, सिंहस्कन्धः, महाबाहुः आसीत्। रामः दशसहस्रवर्षाणि राज्यं कृतवान्, ऋक्सामयजुर्वेदघोषः धनुःसञ्ज्ञानिनादश्च महता शब्देन प्रतिश्रूयते स्म। भूमौ कदापि व्यवधानं नासीत्—"दातव्यम्, भोक्तव्यम्" इति आदेशः। जनस्थाननिवासी स देवकार्याणि सम्यक् अकरोत्। स सुदुष्टं पौलस्त्यं सीतान्वेषणाय हत्वा पुण्यश्लाघ्यः अभवत्। धर्मगुणसम्पन्नः स्वतेजसा दीप्तमान् रामः, दशरथात्मजः सूर्याग्निभ्यामपि दीप्ततरः आसीत्। स महाबाहुः इक्ष्वाकुवंशशिरोमणिः, रावणं तस्य च अनुचरान् हत्वा स्वर्गं प्राप्तवान्। रामस्य पुत्रः कुशः नाम अभवत्, अन्यः च महाबलः लवः। तयोः देशान् शृणु। कुशस्य राज्यं कोशलः, तस्य नगरी कुशस्थली, सा विन्ध्यपर्वतपार्श्वे रम्या तेन स्थापिताऽभवत्। उत्तरकोशले लवस्य राज्यं, श्रोतव्यं कुशलवंशम्। लवस्य नगरी श्रावस्ती लोके प्रसिद्धा। कुशस्य पुत्रः धर्मात्मा अतिथिः, तस्य पुत्रः निःशधः नाम राजा। निःशधस्य पुत्रः नलः, नलस्य पुत्रः नाभः, नाभस्य पुत्रः पुण्डरीकः, तस्मात् क्षेमधन्वा अभवत्। क्षेमधन्वनः पुत्रः देवनीकः महाबलः राजा, तस्य पुत्रः अहिनगुः नाम प्रभुः। अहिनगोरपत्यं श्रीमान् परियात्रः, तस्य पुत्रः दलः, दलस्य पुत्रः बलः अभवत्। बलस्य धर्मात्मा पुत्रः औन्कः, तस्य पुत्रः वज्रनाभः, वज्रनाभस्य शङ्खनः नाम पुत्रः अभवत्। एवं श्रीरामादयः इक्ष्वाकुवंश्या राजर्षयः पुण्यकीर्तयः धर्मपालकाः लोके प्रथिता अभवन्।