ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਧੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਅਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨੀਮੋ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਠਹਿਰੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾ, ਆਓ ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭੀਏ।'

ਅਹਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਤੌ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਵੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚ ਹ ।। ੫੫.

'ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।' ਇਉਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਅਹਂ ਪੁਨਰਧੋ ਗਤਃ। ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚਾਨ੍ਤਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਮ੍ਭਸਿ ।। ੫੫.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆ ਮਿਲਿਆ।

ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਵੁਭੌ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੫੫.

ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਨ੍ਤਤ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍। ਪ੍ਰਭਵਂ ਨਿਧਨ਼ਞ੍ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੫੫.

ਉਥੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ। ਮਹਾਭੈਰਵਨਾਦਾਯ ਭੀਮਰੂਪਾਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੇ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਮਹਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਮਹੇ ।। ੫੫.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਰਵਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਸੁਰੇਸ਼ ਦੇਵ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੂਤਪਤੇ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ਸਿਦ੍ਧਯੋਨੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠ ।। ੫੫.

ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਤੀ! ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍‌ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਾਰਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍। ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ ਯਜ੍ਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਓਂਕਾਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕੜ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਾਹਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੈਂ।

ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਜਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ। ਵੇਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਧਾ, ਜਾਪ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਵੇਦ, ਲੋਕ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ।

ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਵ੍ਯਯਮ੍। ਭੂਮੇਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਰਸਸ਼੍ਵਾਪਾਂ ਤੇਜੋਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹੋ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ।

ਵਾਯੋਃ ਰੁਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਪੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਸ੍ਤਥਾ । ਬੁਧੋ ਜ੍ਞਾਨਞ੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਬੀਜਮੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਹਵਾ ਦਾ ਛੂਹ ਅਤੇ ਰੂਪ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਬੁਧ ਦੀ ਸਮਝ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।

ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਮੋऽਨ੍ਤਕਃ। ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸृਜਸਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ, ਸਮਾਂ, ਮੌਤ, ਯਮ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਚਦੇ ਹੋ।

ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਵਦਨੇਨ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸੇ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ ਵਕ੍ਰੇਣ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਬੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਦੱਖਣੀ ਵਕਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹੋ।

ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਨ ਤੁ ਵਕ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣਤ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਵੈ। ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ ਵਕ੍ਰੇਣ ਸੌਮ੍ਯਤ੍ਵਞ੍ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੫੫.

ਪੱਛਮੀ ਵਕਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਉੱਤਰੀ ਵਕਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਰਾਜਸੇ ਬਹੁਧਾ ਦੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਵ੍ਯਯਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੀਸੁਤੌ ।। ੫੫.

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹੋ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।

ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਰਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ. ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੫੫.

ਸਾਧਿਆ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਤ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।

ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਦੇਵੇਸ਼ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਉਮਾ ਸੀਤਾ ਸਿਨੀ ਵਾਲੀ ਕੁਹੂਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰਿਰੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ: ਉਮਾ, ਸੀਤਾ, ਸਿਨੀ, ਵਾਲੀ, ਕੁਹੂ ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਧਾ। ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਠਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਵਾਚਾਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੫੫.

ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕੀਰਤੀ, ਧੀਰਜ, ਬੁੱਧੀ, ਲੱਜਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਸੋਭਾ, ਸਵਧਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ।

ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਾਨਾਮਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਚ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਹਸ੍ਰਗੋਚਰ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਰੂਪਧਾਰਿਣੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਕਰਾਯ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਬਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਰੂਪਧਾਰਿਣੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਰ੍ਮਵਿਭੂਤਿਧਾਰਿਣੇ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਪਿਨਾਕਪਾਣਯੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਾਯਕਚਕ੍ਰਧਾਰਿਣੇ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਭਾਲਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਰੁਦ੍ਰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਸ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਾਙ੍ਗ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਮਸ਼ਰੀਰਨਾਸ਼ਨ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਸੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹਵੇ ।। ੫੫.

ਤੁਸੀਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਚਿਤ੍ਰ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਃ ।। ੫੫.

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਹਜ਼ਾਰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਹੋ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਚੀਰ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਦਾਯਿਨੇ ।। ੫੫.

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਮਾਲਿਨੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਵਾਹਿਨੇ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਹਿਰਣ੍ਯਚੀਰ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੈਰਵਨਾਦਨਾਦਿਨੇ ।। ੫੫.

ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹੋ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਭੈਰਵ ਨਾਦ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੈਰਵਵੇਗਵੇਗ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਨੀਲਕਣ੍ਠ। ਮਨੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਬਾਹੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਨਰ੍ਤ੍ਤਨਵਾਦਨਪ੍ਰਿਯ ।। ੫੫.

ਭੈਰਵ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਭਾਤਿ ਦੇਵੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਅਭਿਭਾष੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਹृष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਕ੍ਰਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਗ੍ਰਸਮਾਨ ਇਵਾਪਰਮ੍ ।। ੫੫.

ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਕਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।