ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਣष੍ਟੇषੁ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤੌ। ਅਥਾਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ।। ੫੫.

ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।

ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯ ਸਮੀ ਪਤਃ। ਸਿਦ੍ਧਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਙ੍ਗਣਾਃ ।। ੫੫.

ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।

ਨਾਗਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫੫.

ਨਾਗ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾऽਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਸृਜਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਅਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਭਲਾਈ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਜਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ।

ਏਵ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੫੫.

ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਯੇਨ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸृष੍ਟਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਆਦੌ ਸਿਦ੍ਧਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ।। ੫੫.

ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ।

ਪੁਰਾ ਤਮਸਿ ਚਾਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਸਿਤੇ ਮਯਾ। ਉਦਰਸ੍ਥੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇऽਹਂ ਸ਼ਯਿਤਸ੍ਤਦਾ ।। ੫੫.

ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾ ਪਾਣਿਃ ਸ਼ਯਿਤੋ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਭਸਿ ।। ੫੫.

ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਰਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ।। ੫੫.

ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਰੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਨੂਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤਪਕਦਾ ਹੋਇਆ।

ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਰਂ ਮਹਾ ਯੋਗਂ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍। ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਂ ਦੇਵਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੫੫.

ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਿਆ, ਕਮੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਕਿਞ੍ਚੇਹ ਤਿष੍ਠਸੇ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ ।। ੫੫.

ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਅਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਬੂਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਹਮੁਵਾਚ ਤਮ੍ ।। ੫੫.

'ਮੈਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਆਪੋਂ-ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।' ਐਂਜ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਅਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਏਵਂ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਾਲਾ ਦृष੍ਟਾਪ੍ਯਧਿष੍ਠਿਤਾ ।। ੫੫.

ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਅਚਾਨਕ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।

ਜ੍ਵਾਲਾਨ੍ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤ੍ਤੌ ਚ ਤਦਾਨਯੋਃ । ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਤੇਨਾਥ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃਕृਤਂ ਜਲਮ੍ ।। ੫੫.

ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੇ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਾਵਤ੍ਯਨ੍ਤਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ। ਅਤਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਾਂ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਹਞ੍ਚ ਸਤ੍ਵਰਃ ।। ੫੫.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਬੜੀ ਅਚਰਜ ਭਰੀ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸ ਲਪਟ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।

ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਞ੍ਚ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਾਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਾਵੋ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੫੫.

ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਗੋਲ ਲਪਟ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਲਪਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵੇਖੀ।

ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਰਮਦੀਪਿਤਮ੍। ਨ ਚ ਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨ ਸ਼ੈਲਂ ਨ ਚ ਰਾਜਤਮ੍ ।। ੫੫.

ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਚਾਂਦੀ।

ਅਨਿਰ੍ਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਮਹੌਜਸਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ। ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਯਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੫੫.

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਅਸ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਯੋऽਨ੍ਤਂ ਵੈ ਗਚ੍ਛਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕਾਰਣਮ੍। ਘੋਰ ਰੂਪਿਣਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਮਿਵ ਰੋਦਸੀ ।। ੫੫.

ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅੰਤ ਜਾਣਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਧੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਅਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਵਿਜਾਨੀਮੋ ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਠਹਿਰੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾ, ਆਓ ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭੀਏ।'

ਅਹਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਤੌ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਵੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚ ਹ ।। ੫੫.

'ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ।' ਇਉਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਤੇ ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਅਹਂ ਪੁਨਰਧੋ ਗਤਃ। ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਭੀਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚਾਨ੍ਤਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਸਮਾਗਤੋ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਮ੍ਭਸਿ ।। ੫੫.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆ ਮਿਲਿਆ।

ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾਵੁਭੌ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੫੫.

ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਨ੍ਤਤ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍। ਪ੍ਰਭਵਂ ਨਿਧਨ਼ਞ੍ਚੈਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੫੫.

ਉਥੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ। ਮਹਾਭੈਰਵਨਾਦਾਯ ਭੀਮਰੂਪਾਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੇ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਮਹਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਮਹੇ ।। ੫੫.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਰਵਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਸੁਰੇਸ਼ ਦੇਵ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੂਤਪਤੇ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ਸਿਦ੍ਧਯੋਨੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠ ।। ੫੫.

ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਤੀ! ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।