ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਙ੍ਗਾਤ ਸੁਨੀਥਾਪਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵੇਨਮੇਕਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਅਪਚਾਰੇਣ ਵੇਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੋਪਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍

ਅੰਗ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮਕ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਫਿਰ ਵੇਨ ਜਣਿਆ; ਵੇਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਮृषਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ । ਵੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਮਥਿਤੇ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਮਹਾਨ੍ਨृਪਃ । ਵੈਨ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹੀਪਾਲੋ ਯਃ ਪृਥੁਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਨ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ; ਹੱਥ ਮਥਣ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੈਨਯ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਥੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਸ ਧਨ੍ਵੀ ਕਵਚੀ ਜਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਜਃ

ਉਹ ਧਨੁ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਜਣਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਿਪੁਣੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ

ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ, ਨਿਪੁਣ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਜਣੇ ਗਏ।

ਤੇਨੇਯਂ ਗੌਰ੍ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਾਮਾਨਾਂ ਦੇਵੈऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ

ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਜੀਕ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਨਾਜ ਦੁਹਾਇਆ।

ਪਿਤृਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ਤਥਾ

ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ।

ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇਨ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਧਾਰਯਤ੍

ਉਹਨਾਂ-ਉਹਨਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੁਹਾਈ ਗਈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ॥ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪृਥੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਸ੍ਵ ਮਹਾ ਮਤੇ । ਯਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਥੂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦੁਹਾਈ ਗਈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।

ਯਥਾ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ । ਯਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ ॥੨.੧.

ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।

੬੨.੧੦੦ ਤੇषਾਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਦੋਗ੍ਧਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੇਵ ਚ । ਤਥਾ ਵਤ੍ਸਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍

ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੂਹ ਦੇ ਖਾਸ ਪਾਤਰ, ਦੁਹਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ, ਤੇ ਖਾਸ ਵੱਛਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।

ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਪਾਣਿਰ੍ਵੇਨਸ੍ਯ ਮਥਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ

ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।

ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਸ਼੍ਰੂषਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੋ।

ਨਾਸ਼ੁਚੇਰ੍ਨਾਪਿ ਪਾਪਾਯ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਾਯਾਹਿਤਾਯ ਚ । ਵਰ੍ਣਯੇਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਵ੍ਰਤਾਯ ਕਥਞ੍ਚਨ

ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ, ਨਾ ਪਾਪੀ, ਨਾ ਅਯੋਗ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਮृषਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਯੋऽਨਸੂਯਕਃ

ਇਹ ਸੁਵਰਗ, ਵਡਿਆਈ, ਆਯੁ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੇ।

ਯਸ਼੍ਚੇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ ਕृਤਾਕृਤਮ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਬਭੂਵਾਤ੍ਰਿਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤਰੀ ਵਾਂਗ।

ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਵੇਨੋ ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕ ਸ੍ਤਥਾ

ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅੰਗ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਾਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੁਤਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ ਮਾਤਾਮਹਦੋषੇਣ ਵੇਨਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ

ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੁਨੀਥਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਮਾਤਾ-ਮਾਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੇਨ ਕਾਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਜੋਂ ਜਣਿਆ।

ਸ ਧਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਪੇਤਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਕਾਇਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ । ਆਸਨ੍ਨ ਚ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।

੬੨.੧੧੦ ਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੂਰੇਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦੇ, ਜਦੋਂ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਨ: 'ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਹਵਨ ਨਾ ਕਰੇ।'

ਅਹਮਿਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਮਯਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ

'ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ। ਯਜਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਹਵਨ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।'

ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਮਾਦਦਾਨਮਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਊਚੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ

ਜਦ ਉਹ ਆਦਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ । ਮਾऽਧਰ੍ਮਂ ਵੇਨ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਨਿਧਨੇ ਚ ਪ੍ਰਸੂਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਸਂਸ਼ਯਃ

'ਅਸੀਂ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਵੇਨਾ, ਤੂੰ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣੇਗਾ।'

ਪਾਲਯਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ

'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਦਂ ਵਚਨਕੋਵਿਦਃ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵੈ ਮਯਾ

ਉਹ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ, ਪਰ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਚਤੁਰ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਮ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ?'

ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਤਪਃਸਤ੍ਯੈਰ੍ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ । ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੂਨਂ ਮਾਂ ਯੂਯਂ ਜਾਨੀਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

'ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਜਾਣੋ।'

ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਞ੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਚ੍ਛਨ੍ ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੇਨ ਵਾ । ਸृਜੇਯਂ ਵਾ ਗ੍ਰਸੇਯਂ ਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

'ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਜੇ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬਾ ਸਕਦਾ, ਬਣਾਉਂ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'

ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਮਾਨਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਮੋਹਿਤਃ । ਅਨੁਨੇਤੁਂ ਨृਪੋ ਵੇਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵੇਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਾਉਣ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।

ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਯਥਾऽਨਲਮ੍ । ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤਂ ਤੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਭृਸ਼ਕੋਪਿਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਫੜਫੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਮਲਿਆ।