ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੌ ਤੁ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਮਾਤੁਰੇਵ ਪੁਨਸ੍ਵਾਙ੍ਕੇ ਪ੍ਰਲਪੇਤਾਂ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ॥ ੮.

ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦृषਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਵਾਭ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਸਿ । ਪੂਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ॥ ੮.

ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਉਲੰਘਣ ਬਾਰੇ।'

ਮਾਤੁਲਂ ਭਜਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਭਜਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾ। ਯਥਾਸ਼ੀਲਾ ਭਵੇਨ੍ਮਾਤਾ ਤਥਾਸ਼ੀਲੋ ਭਵੇਤ੍ ਸੁਤਃ ॥ ੮.

ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਧੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਦ੍ਵਰ੍ਣਾ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮਿਸ੍ਤਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸਲਿਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਮਾਤॄਣਾਂ ਸ਼ੀਲਦੋषੇਣ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਗੁਣੈਃ ਪੁਨਃ। ਵਿਭਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਥਾ ਖ੍ਯਾਤਿਵਸ਼ੇਨ ਚ ॥ ੮.

ਜਿਸ ਰੰਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਰੰਗ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਮ-ਪਹਚਾਣ ਨਾਲ ਵੀ।

ਬਲਸ਼ੀਲਾਦਿਭਿਸ੍ਤਾਸਾਮਦਿਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾ। ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਬੋਧਬਲਸ਼ਾਲਿਨੀ ॥ ੮.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਦਿਤੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ, ਤਾਕਤ, ਸੁਭਾਵ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਧਰਮ, ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ।

(ਗਨ੍ਧਸ਼ੀਲਾ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਾਰ੍ਧ੍ਯਯਨਸ਼ਾਲਿਨੀ।) ਗੀਤਸ਼ੀਲਾ ਤਥਾऽਰਿष੍ਟਾ ਮਾਯਾਸ਼ੀਲਾ ਦਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਾ। ਵਿਨਤਾ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀ ਵੈਹਾਯਸਗਤਿਪ੍ਰਿਯਾ ॥ ੮.

ਗੰਧਸ਼ੀਲਾ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਰਧਯਨਾ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਖਸਲਤ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੀਤਸ਼ੀਲਾ ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਮਾਇਆਸ਼ੀਲਾ ਨੂੰ ਦਨੁ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਨਤਾ ਫਿਰ ਇਕ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਤਪੋਮਯੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸੁਰਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਾ। ਕ੍ਰੋਧਸ਼ੀਲਾ ਤਥਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਸੁਖਸ਼ੀਲਕਾ ॥ ੮.

ਸੁਰਭੀ ਆਪਣੀ ਤਪ-ਭਰੀ ਖਸਲਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਦਰੂ ਦੀ ਖਸਲਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖਸਲਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਦਨਾਯੁषਾਯਾਃ ਸ਼ੀਲਂ ਵੈ ਵੈਰਨੁਗ੍ਰਹ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕ੍ਰੋਧਸ਼ੀਲਾ ਮਤਾਸਿ ਮੇ ॥ ੮.

ਦਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖਸਲਤ ਵੈਰ-ਪਸੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਸ਼ੀਲਾਨਿ ਸ੍ਵਭਾਵਾਲ੍ਲੋਕਨਾਨ੍ਨृਣਾਮ੍। ਕਰ੍ਮਤੋ ਯਤ੍ਨਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰੂਪਤੋ ਬਲਤਸ੍ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ਮਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਭਾਵਿਤਾਰ੍ਥਬਲੇਨ ਚ ॥ ੮.

ਇਹ ਖਸਲਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਨਿਰੀਖਣ, ਕਰਮ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਅਕਲ, ਰੂਪ, ਤਾਕਤ, ਸਬਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਜਃਸਤ੍ਤ੍ਵਤਮੋਵृਤ੍ਤੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਮਾਤੁਲਨ੍ਤ੍ਵਨੁਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਗੁਣਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ॥ ੮.

ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ।

ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਖਸ਼ਾਮਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਵਾਹੂਯ ਸਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਸੋਮਮਭੀਤਯਃ ॥ ੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖਸ਼ਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚ ਯਤ੍ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾਚष੍ਟ ਤਦਾ ਖਸ਼ਾ। ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਥਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍। ਤੇਨ ਧਾਤ੍ਵਰ੍ਥਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚਕਾਰ ਹ ॥ ੮.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਖਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਕਰਮ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਝਾਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਯਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯੇष ਧਾਤੁਰ੍ਵੈ ਖਾਦਨੇ ਕृषਣੇ ਚ ਸਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਤ੍ਯਯਮ੍ ॥ ੮.

ਯਕਸ਼ਾ ਇਹ ਧਾਤੂ ਖਾਣ ਅਤੇ ਪਤਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ 'ਯਕਸ਼ਾ' ਆਖਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਕਸ਼ਾ ਕਹਾਇਆ।

ਰਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯੇष ਧਾਤੁਰ੍ਯਃ ਪਾਲਨੇ ਸ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ। ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਮਾਤਰਂ ਖਸ਼ਾਮ੍। ਨਾਮ੍ਨਾऽਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ ॥ ੮.

ਰਕਸ਼ਾ ਇਹ ਧਾਤੂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਖਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ', ਇਸ ਨਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਸ ਤਦਾ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਰਿਮृਗ੍ਯ ਚ। ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਦਾਹਾਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਸृਗ੍ਵਸੇ ॥ ੮.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ।

ਪਿਤਾ ਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਞ੍ਚੇਮਂ ਤਯੋਰ੍ਦਦੌ। ਯੁਵਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਨਕ੍ਤਮੇਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ॥ ੮.

ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।

ਨਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਹਾਰੌ ਚ ਦਿਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋਪਭੋਗਿਨੌ। ਨਕ੍ਤਞ੍ਚੈਵ ਬਲੀਯਾਂਸੌ ਦਿਵਾ ਸੁਪ੍ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਵਾਮ੍ ॥ ੮.

ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੋਗੇ ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦੇ ਰਹੋਗੇ।

ਮਾਤਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਞ੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਸ਼ਿष੍ਯਤਾਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ॥ ੮.

ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਤੇ ਪਿਤਰਿ ਤੌ ਵੀਰੌ ਨਿਸਰ੍ਗਾਦੇਵ ਦਾਰੁਣੌ। ਵਿਪਰ੍ਯਯੇਣ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੌ ਕਿਮ੍ਭਕ੍ਸ਼ੌ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕੌ ॥ ੮.

ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਦੇ, ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ।

ਮਹਾਬਲੌ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੌ ਮਹਾਕਾਯੌ ਦੁਰਾਸਦੌ। ਮਾਯਾਵਿਨੌ ਚ ਦृਸ਼੍ਯੌ ਤਾਵਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਾਵੁਭੌ ॥ ੮.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡਾ ਮਨ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਸਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤੌ ਕਾਮਰੂਪਿਣੌ ਘੋਰੌ ਵਿਕृਤਾਜ੍ਞੌ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਰੂਪਾਨੁਰੂਪੈਰਾਹਾਰੈਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤਾਮੁਭਾਵਪਿ ॥ ੮.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਗੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦੇਵਾ ਸੁਰਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਿਨ੍ਨਰਾਨਪਿ। ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪਸ਼ੂਨ੍ ॥ ੮.

ਦੇਵ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਪਿਸਾਚ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਪਸ਼ੂ—

ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਪਿ ਲਿਪ੍ਸਨ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤੌ ਨਿਸ਼ਾਚਰੌ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਵਰੌ ਚੈਵ ਧृਤੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਧ੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੮.

ਖਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।

ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵੈ ਨਿਸ਼ੀਥੈ ਹ੍ਯੇਕਕਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਆਹਾਰਂ ਸ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨਾਨੁਚਚਾਰ ਹ ॥ ੮.

ਯਕਸ਼ਾ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।

ਆਸਸਾਦ ਪਿਸ਼ਾਚੌ ਦ੍ਵੌ ਜਨ੍ਤੁਚਣ੍ਡੌ ਚ ਤਾਵੁਭੌ। ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਾਵੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੋਮਾਣੌ ਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌ ਤੁ ਸੁਦਾਰੂਣੌ ॥ ੮.

ਉਹ ਉਥੇ ਦੋ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ, ਉੱਠੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਂ, ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ।

ਅਸृਙ੍ਮਾਂਸਵਸਾਹਾਰੌ ਪੁਰੁषਾਦੌ ਮਹਾਬਲੌ। ਕਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ॥ ੮.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲਹੂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣੇ ਸਨ; ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।

ਦ੍ਵੇ ਕਨ੍ਯੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਤਦਾਚਾਰੇ ਚ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਮਟਨ੍ਤੌ ਤੌ ਕਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਵੁਭੌ ॥ ੮.

ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਣ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਰੂਪਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸਹਸਾ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ॥ ੮.

ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।

ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਤਤੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਪਿਤਰਾਵੂਚਤੁਃ ਕਨ੍ਯੇ ਯੁਵਾਮਾਨਯਤ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ॥ ੮.

ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਲਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ!'