ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਧ੍ਰੁਵਾਤ੍ਪੁष੍ਟਿਞ੍ਚ ਭਵ੍ਯਞ੍ਚ ਭੂਮਿਃ ਸਾ ਸੁषੁਵੇ ਨृਪੌ । ਸ੍ਵਾਂ ਛਾਯਾਮਾਹ ਵੈ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵ ਨਾਰੀ ਤੁ ਤਾਂ ਵਿਭੁਃ

ਧ੍ਰੁਵ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਭਵਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾ,' ਤੇ ਭਵ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।

ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਸਂਹਨ ਨਾਚ੍ਛਾਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਛਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਛਾਯਾਯਾਂ ਪੁष੍ਟਿਰਾਧਤ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨਕਲ੍ਮषਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਗਰ੍ਭਂ ਵृषਕਂ ਵृਕਞ੍ਚ ਵृਕਲਂ ਧृਤਿਮ੍

ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੇ ਪੰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਪ੍ਰਾਚੀਨਗਰਭ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕ, ਵ੍ਰਿਕ, ਵ੍ਰਿਕਲ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤੀ।

ਪਤ੍ਨੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਭੂਵਰ੍ਚਾ ਸੁषੁਵੇ ਨृਪਮ੍ । ਨਾਮ੍ਨੋਦਾਰਧਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ

ਪ੍ਰਾਚੀਨਗਰਭ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭੂਵਰਚਾ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਉਦਾਰਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸੀ।

ਸਂਵਤ੍ਸਰਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਕृਦਾਹਾਰਮਾਹਰਤ੍ । ਏਵਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯੁਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ

ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ, ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।

ਉਦਾਰਧੇਃ ਸੁਤਂ ਭਦ੍ਰਾਜਨਯਤ੍ਸਾ ਦਿਵਞ੍ਜਯਮ੍ । ਰਿਪੁਂ ਰਿਪੁਞ੍ਜਯਂ ਜਜ੍ਞੇ ਵਰਾਙ੍ਗੀ ਸਾ ਦਿਵਞ੍ਜਯਾਤ੍

ਉਦਾਰਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭਦਰਾ ਨੇ ਦਿਵੰਜਯ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵਰਾੰਗੀ ਨੇ, ਦਿਵੰਜਯ ਤੋਂ, ਰਿਪੁ ਤੇ ਰਿਪੁੰਜਯ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਰਿਪੋਰਾਧਤ੍ਤ ਬृਹਤੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸਮ੍ । ਵ੍ਯਜੀਜਨਤ੍ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁਣੋ ਮਨੁਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰਾਤ੍ਮਜਾਯਾਮਾਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਰਿਪੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਨੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਪੁਸ਼ਕਰਿਨੀ ਤੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਣਯ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਹੋਇਆ।

ਮਨੋਰਜਾਯਨ੍ਤ ਦਸ਼ਨਦ੍ਵਲਾਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸੁਤਾਃ । ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਵੈਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ

ਮਨੂ ਨੂੰ ਨਦਵਲਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵੈਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।

ਊਰੁਃ ਪੂਰੁਃ ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਕਵਿਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੁਦਤਿਰਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤੇ ਨਵ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਮੋ ਨਦ੍ਵਲਾਯਾਂ ਮਨੋਃ ਸੁਤਾਃ ॥੨.੧.

ਊਰੁ, ਪੂਰੁ, ਸ਼ਤਦ੍ਯੁਮਨ, ਤਪਸਵੀ, ਸਤ੍ਯਵਾਕ, ਕਵੀ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੁਦ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ, ਸੁਦ੍ਯੁਮਨ—ਇਹ ਨੌਂ, ਤੇ ਅਭਿਮਨ੍ਯੁ ਦਸਵਾਂ, ਨਦਵਲਾ ਤੋਂ ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।

੬੨.੯੦ ਊਰੋਰਜਨਯਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ षਡਾਗ੍ਨੇਯੀ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਨ੍ । ਅਙ੍ਗਂ ਸੁਮਨਸਂ ਸ੍ਵਾਤਿਂ ਕ੍ਰਤੁਮਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਆਗਨੇਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥighਾਂ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਅੰਗ, ਸੁਮਨਸ, ਸਵਾਤੀ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਸ਼ਿਵ।

ਅਙ੍ਗਾਤ ਸੁਨੀਥਾਪਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵੇਨਮੇਕਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਅਪਚਾਰੇਣ ਵੇਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੋਪਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍

ਅੰਗ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮਕ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਫਿਰ ਵੇਨ ਜਣਿਆ; ਵੇਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਮृषਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍ । ਵੇਨਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਮਥਿਤੇ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਮਹਾਨ੍ਨृਪਃ । ਵੈਨ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹੀਪਾਲੋ ਯਃ ਪृਥੁਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਨ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ; ਹੱਥ ਮਥਣ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੈਨਯ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਥੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਸ ਧਨ੍ਵੀ ਕਵਚੀ ਜਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਜਃ

ਉਹ ਧਨੁ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਜਣਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਿਪੁਣੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ

ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ, ਨਿਪੁਣ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਜਣੇ ਗਏ।

ਤੇਨੇਯਂ ਗੌਰ੍ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਕਾਮਾਨਾਂ ਦੇਵੈऋषਿਗਣੈਃ ਸਹ

ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਜੀਕ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਨਾਜ ਦੁਹਾਇਆ।

ਪਿਤृਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ੍ਤਥਾ

ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ।

ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤੇਨ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਧਾਰਯਤ੍

ਉਹਨਾਂ-ਉਹਨਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੁਹਾਈ ਗਈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ॥ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪृਥੋਰ੍ਜਨ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਸ੍ਵ ਮਹਾ ਮਤੇ । ਯਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਥੂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦੁਹਾਈ ਗਈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।

ਯਥਾ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ । ਯਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ ॥੨.੧.

ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।

੬੨.੧੦੦ ਤੇषਾਂ ਪਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਦੋਗ੍ਧਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੇਵ ਚ । ਤਥਾ ਵਤ੍ਸਵਿਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍

ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੂਹ ਦੇ ਖਾਸ ਪਾਤਰ, ਦੁਹਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ, ਤੇ ਖਾਸ ਵੱਛਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।

ਯਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣੇ ਪਾਣਿਰ੍ਵੇਨਸ੍ਯ ਮਥਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ

ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਮਥਿਆ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।

ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਏਕਾਗ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਸ਼੍ਰੂषਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੋ।

ਨਾਸ਼ੁਚੇਰ੍ਨਾਪਿ ਪਾਪਾਯ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਾਯਾਹਿਤਾਯ ਚ । ਵਰ੍ਣਯੇਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਵ੍ਰਤਾਯ ਕਥਞ੍ਚਨ

ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨਾ ਅਸ਼ੁਧ, ਨਾ ਪਾਪੀ, ਨਾ ਅਯੋਗ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯਮृषਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਯੋऽਨਸੂਯਕਃ

ਇਹ ਸੁਵਰਗ, ਵਡਿਆਈ, ਆਯੁ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣੇ।

ਯਸ਼੍ਚੇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨ ਸ ਸ਼ੋਚੇਤ੍ ਕृਤਾਕृਤਮ੍ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਬਭੂਵਾਤ੍ਰਿਸਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਥੂ ਵੈਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤਰੀ ਵਾਂਗ।

ਅਤ੍ਰਿਵਂਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਙ੍ਗੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਵੇਨੋ ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕ ਸ੍ਤਥਾ

ਅਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅੰਗ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਾਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੁਤਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਥਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ ਮਾਤਾਮਹਦੋषੇਣ ਵੇਨਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ

ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਸੁਨੀਥਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਣਿਆ; ਮਾਤਾ-ਮਾਹ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵੇਨ ਕਾਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਜੋਂ ਜਣਿਆ।

ਸ ਧਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਪੇਤਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਕੂਮਤ ਕਾਇਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ । ਆਸਨ੍ਨ ਚ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ ॥੨.੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।