ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਸ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਰਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਾਤਿਃ। ਭਗਵਾਨਪਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਭਾषਤ ।। ੩੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼! ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਤਵਰਤੀ! ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ।
ਅਥੈਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵਃ। ਕृਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹਤਮ੍ ।। ੩੦.
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਘ੍ਨਮਿਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਹਂ ਯਜ੍ਞਹਾ ਨ ਤ੍ਵਨ੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੩੦.
ਦਕ੍ਸ਼, ਦਕ੍ਸ਼, ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤਂ ਵਰਮਿਮਂ ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ।। ੩੦.
ਸੁਚਿੱਤ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਲੈ। ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਫਲਭਾਗੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੦.
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਵੇਦਾਨ੍ षਡਙ੍ਗਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਾਨ੍ਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ। ਤਪਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ ।। ੩੦.
ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ, ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਪ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗੂਢਮਪ੍ਰਾਜ੍ਞਨਿਰ੍ਮ੍ਮਿਤਮ੍। ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕृਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਂਰ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਮਮ੍ ।। ੩੦.
ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਦਸਾਂ ਤੇ ਅੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲੁਕਾਇਆ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਉਲਟ, ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਰ੍ਥੈਰਧ੍ਯਵਸਿਤਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਨ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੩੦.
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਚੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍। ਤਦਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਨਸਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਜ੍ਵਰਃ ।। ੩੦.
ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸਹਾਨੁਗਃ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੩੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਭਾਗਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਵਃ। ਜ੍ਵਰਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਬਹੁਧਾ ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੩੦.
ਭਵ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਵਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।
ਸ਼ੀਰ੍षਾਭਿਤਾਪੋ ਨਾਗਾਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਰੁਜਃ। ਅਪਾਨ੍ਤੁ ਨਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੋਕਮ੍ਭੁਜਗੇष੍ਵਪਿ ।। ੩੦.
ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਦੀ ਤਕਲੀਫ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਦਰਦ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਲਿਕਾ ਜਾਣੋ।
ਸ਼ੌਰਕਃ ਸੌਰਭੇਯਾਣਾਮੂषਰਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਇਭਾ ਨਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਤ੍ਯਵਰੋਧਨਮ੍ ।। ੩੦.
ਸੌਰਭੇਯਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੌਰਕਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਊਸਰਾ; ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ।
ਰਨ੍ਧ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਖੋਦ੍ਭੇਦਸ਼੍ਚ ਬਰ੍ਹਿਣਾਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਰੋਗਃ ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਜ੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ।। ੩੦.
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇਦ, ਮੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੰਝ ਦੀ ਟੁੱਟ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜ਼ਵਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਜਾਨਾਂ ਪਿਤ੍ਤਭੇਦਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸ਼ੁਕਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਮਿਕਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਜ੍ਵਰਃ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇष੍ਵਪਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰਮੋ ਜ੍ਵਰ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ ।। ੩੦.
ਬਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤ ਦੀ ਟੁੱਟ, ਸਾਰੀਆਂ ਤੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਠੰਡ, ਇਹ ਜ਼ਵਰ ਹੈ; ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੇषੁ ਤੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਜ੍ਵਰੋ ਨਾਮੈष ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਮਰਣੇ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤਥਾ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼ਤੇ ਸਦਾ ।। ੩੦.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜ਼ਵਰ ਇਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ, ਜਨਮ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤੇਜੌ ਜ੍ਵਰੋ ਨਾਮ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਨਮਸ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.
ਇਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਵਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਜ੍ਵਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਦੀਨਮਾਨਸਃ ਪਠੇਤ੍ਸਦਾ ਯਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੋ ਨਰਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਰੋਗਃ ਸ ਨਰੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤੋ ਲਭੇਤ ਕਾਮਾਨ੍ ਸ ਯਥਾਮਨੀषਿਤਾਨ੍ ।। ੩੦.
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਮਰ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜ਼ਵਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਞ੍ਚਾਪਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਵਾ। ਨਾਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦੀਰ੍ਘਞ੍ਚਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੩੦.
ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਤਵ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਰਿष੍ਠੋ ਯੋਗਵਾਨ੍ ਹਰਃ। ਤਥਾ ਸ੍ਤਵੋ ਵਰਿष੍ਠੋऽਯਂ ਸ੍ਤਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ।। ੩੦.
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਵਾਲਾ ਹਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਭਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਸ਼ੋਰਾਜ੍ਯਸੁਖੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਿਤ੍ਤਾਯੁਰ੍ਧਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਦ੍ਯਾਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੩੦.
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਰਾਜ, ਖੁਸ਼ੀ, ਦੌਲਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਪੈਸਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਕਰਣ; ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਦੀਨਸ਼੍ਚੌਰਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ।। ੩੦.
ਜੋ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ, ਗਰੀਬੀ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਚੈਵ ਦੇਹੇਨ ਗਣਾਨਾਂ ਸ ਗਣਾਧਿਪਃ। ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਣ ਏਵੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ।। ੩੦.
ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਵਾ ਨ ਨਾਗਾ ਨ ਵਿਨਾਯਕਾਃ। ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਤੂਯਤੇ ਭਵਃ ।। ੩੦.
ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਦਾ ਜਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਪਿਸਾਚ, ਨਾ ਨਾਗ, ਨਾ ਵਿਨਾਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਇਦਂ ਨਾਰੀ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ। ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭਰ੍ਤृਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ ।। ੩੦.
ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦ੍ਵਾਪ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਵਿਘ੍ਨਤਃ ।। ੩੦.
ਜੋ ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾਪ੍ਯੁਦਾਹृਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਸ੍ਯਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਤ੍ ।। ੩੦.
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਗੁਹਸ੍ਯਾਥ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤੁ। ਬਲਿਂ ਵਿਭਵਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ।। ੩੦.
ਦੇਵ, ਸਗੁਹਿਆ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰਕੇ—
ਤਤਃ ਸ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਾਮਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਈਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਲਭਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਾਮਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਃ। ਮृਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵृਤਃ ।। ੩੦.
ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਪੇ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਤੇ ਭੋਗ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।