ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਾਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਂ ਤੇ ਤ੍ਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਵਰਂ ਕ੍ਰੋਧੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਂ ਨ ਦੇਵਤਃ ।। ੩੦.

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵੀਰਭਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਤੋषਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੦.

ਵਿਰਭਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਖ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਦੁष੍ਟੇ ਯਜ੍ਞਵਾਦੇ ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਤਾਰਾਮृਗਮਯੇ ਦੀਪ੍ਤੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਭੀਮਮਹਾਨਲੇ ।। ੩੦.

ਜਦ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੱਜ ਗਏ, ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਹਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਪੈ ਗਿਆ।

ਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਦਨੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਚਾਰਕੈਃ। ਨਿਖਾਤੋਤ੍ਪਾਟਿਤੈਰ੍ਯੂਪੈਰਪਵਿਦ੍ਧੈ ਰ੍ਯ੍ਯਤਸ੍ਤਤਃ ।। ੩੦.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਚੀਕਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਉਤ੍ਪਤ੍ਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰੈਰਾਮਿषਗृਧ੍ਰੁਭਿਃ। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤੈਃ ਸ਼ਿਵਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਤੈਃ ।। ੩੦.

ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗਿੱਧ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਪਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗੀਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਨ੍ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਬਹੁਦृष੍ਟਿਰਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ।। ੩੦.

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਰੋਕ ਲਈ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ।

ਸਹਸਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਦੁਪਾਗਤਃ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋਪਮਮ੍ ।। ੩੦.

ਅਚਾਨਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਹਦੀ ਜੋਤਿ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨष੍ਟਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੱਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਵਲ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੈ।"

ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਞ੍ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਰੁਭਿਃ ਸਹ ।। ੩੦.

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਵੀ ਆਖਣਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅੱਗੇ ਆਖ।"

ਤਮੁਵਾਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਭੀਤਸ਼ਙ੍ਕਿਤਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸਬਾष੍ਪਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੩੦.

ਦੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਡਰਿਆ, ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਵਾਹਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਯਦਿ ਵਾਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ ।। ੩੦.

ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਹਰ ਮਿਲਣੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ,

ਯਜ੍ਜਗ੍ਧਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੀਤਮਸ਼ਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਞ੍ਜਾਪਵਿਦ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੩੦.

ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਤਾ, ਖਾਧਾ, ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਸ ਕੇ ਜਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇਹ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ,

ਦੀਰ੍ਘਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚ ਸਞ੍ਚਿਤਮ੍। ਤਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਮੇਤਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੦.

ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।

ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਯੋ ਹਰਃ। ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਗਨੇਤ੍ਰ ਹਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਵਾਦ੍ਵਰਮ੍। ਨਾਮ੍ਨਾਮष੍ਟਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤੁਤਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ।। ੩੦.

ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਭਵ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਘੁਟਣਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹਿਆ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨੂੰ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਾਰਿਬਲਸੂਦਨ। ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹ੍ਯਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤ ।। ੩੦.

ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।

ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਪ੍ਰਿਯ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣਿਪਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਨ੍ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਨਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ ।। ੩੦.

ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿਆਰੇ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ।

ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣ ਮਹਾਕਰ੍ਣ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਰ੍ਣਵਾਲਯ। ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਕਰ੍ਣ ਗੋਕਰ੍ਣ ਪਾਣਿਕਰ੍ਣ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੩੦.

ਹੇ ਸੰਖ-ਕਰਨ, ਵੱਡੇ ਕੰਨ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਵਰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਹੱਥ-ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼ਤੋਦਰ ਸ਼ਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤ ਸ਼ਤਜਿਹ੍ਵ ਸ਼ਤਾਨਨ। ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰਿਣੋ ਹ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾਰ੍ਚ੍ਚਿਨਃ ।। ੩੦.

ਹੇ ਸੌ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ। ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਦੇਵਦਾਨਵਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਮੂਰ੍ਤ੍ਤੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਧਰਾਯ ਚ ।। ੩੦.

ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਹੈਂ।

ਸਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤੇ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠ ਇਵਾਸਤੇ। ਸ਼ਰੀਰਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੋਮਮਗ੍ਨਿਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੦.

ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।

ਆਦਿਤ੍ਯਮਥ ਵਿष੍ਣੁਞ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਾਰਣਞ੍ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਕਰਣਮੇਵ ਚ ।। ੩੦.

ਤੂੰ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਰਮ, ਕੰਮ, ਕਾਰਨ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਧਨ ਵੀ ਹੈਂ।

ਅਸਚ੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਵ੍ਯਯਮ੍। ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ ।। ੩੦.

ਤੂੰ ਅਸਤਿਤ੍ਵ ਅਤੇ ਅਨਸਤਿਤ੍ਵ, ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ। ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਧਕਘਾਤਿਨੇ। ਤ੍ਰਿਜਟਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣੇ ।। ੩੦.

ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਗਾਂਠਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਧਾਰੀ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਨਮਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾਯ ਧਰਾਯ ਚ ।। ੩੦.

ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਡ, ਮੁੰਡ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਡ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਦਣ੍ਡਿ(?) ਮਾਸਕ੍ਤਕਰ੍ਣਾਯ ਦਣ੍ਡਿਮੁਣ੍ਡਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਨਮੋऽਰ੍ਦ੍ਧਦਣ੍ਡਕੇਸ਼ਾਯ ਨਿष੍ਕਾਯ ਵਿਕृਤਾਯ ਚ ।। ੩੦.

ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਲਾਠੀ-ਮੁੰਡ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਧੀ ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਗਹਣੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵਿਲੋਹਿਤਾਯ ਧੂਮ੍ਰਾਯ ਨਾਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ। ਨਮਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੩੦.

ਗੂੜ੍ਹ ਲਾਲ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਨਲ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਦਵਿੱਤੀਯ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਪਤਯੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਧ੍ਵਜਪਤਾਕਿਨੇ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਮਥਨਾਥਾਯ ਵृषਸ੍ਕਨ੍ਧਾਯ ਧਨ੍ਵਿਨੇ ।। ੩੦.

ਸੂਰਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਢੇ ਦੇ ਕੰਧੇ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਾਯ ਚ। ਹਿਰਣ੍ਯਕृਤਚੂਡਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਪਤਯੇ ਨਮਃ ।। ੩੦.

ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।