ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਸ਼ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚੇਤੋਭ੍ਯੋ ਮਾਰ੍षਾਯਾਞ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਨृਪਃ। ਜਜ੍ਞੇ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੩੦.

ਦਸ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸ ਤੇ ਮਾਰਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਰਾਜਨ, ਦਕ੍ਸ਼ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।

ਭृਗ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵੈ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਆਦ੍ਯੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਹ। ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਯਜ੍ਞੇ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੩੦.

ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਿਲੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਰੁਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸਾਨੁਸ਼ਯੋऽਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਯੋਰ੍ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰਾਗਤਃ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਰੰਜਿਸ਼ ਰਹਿ ਗਈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਨੁਸ਼ਯਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵੈਰਿष੍ਵਿਹ ਕਦਾਚਨ। ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ। ਜਨ੍ਤੁਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ ।। ੩੦.

ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਰੰਜਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਣ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ-ਦੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਜੀਵ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਥਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇऽਨ੍ਤਰੇ। ਵਿਨਾਸ਼ਾਮਗਮਤ੍ ਸੂਤ ਹਯਮੇਧਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ।। ੩੦.

ਪ੍ਰਾਚੇਤਸ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਸੁਤ ਜੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋਇਆ?

ਦੇਵ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਕਥਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਸਾਧਿਤਃ ਕਥਮ੍। ਏਤਦ੍ਵੇਦਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੌਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।

ਪੂਰਾ ਮੇਰੋਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕਂ ਨਾਮ ਸਾਵਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜੋਤਿਸ਼ਕ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਧਾਤੁ ਵਿਭੂषਿਤੇ। ਪਰ੍ਯਙ੍ਕ ਇਵ ਵਿਭ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ ।। ੩੦.

ਉਹ ਚੋਟੀ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ, ਅਣਜਿੱਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ।

ਸ਼ੈਲਰਾਜਸੁਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਆਧਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਮਿਤੌਜਸਃ ।। ੩੦.

ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਸੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਭਿषਜਾਂ ਵਰੌ। ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ।। ੩੦.

ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਡਾਕਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਉਪਾਸਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਉਸ਼ਨਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ. ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤੇ ਚੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ।। ੩੦.

ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉਸ਼ਨਾ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਅਙ੍ਗਿਰਃਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋऽਪਰੇ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾ ਨਾਰਦਪਰ੍ਵਤੌ ।। ੩੦.

ਅੰਗੀਰਸ ਆਦਿ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਰਵਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰਨੇਕਸ਼ਃ। ਵਵੌ ਸ਼ਿਵਃ ਸੁਖੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੩੦.

ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੁਖਦਾਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਵਹੀ।

ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਮਾ ਸ੍ਤਥਾ। ਤਥਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪੋਧਨਾਃ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਣ੍ਯਥ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਸਭ ਮਖਲੂਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੂਨਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਬਹੁਰੂਪਧਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾਃ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਪਿਸਾਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ।

ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਾਃ। ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਮ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ।

ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਵੇष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੋਦ੍ਭਵਾ। ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਨ੍ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ!

ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰਰ੍षਿਭਿਃ। ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਬਾਗੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਪੁਰਾ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਯਜ੍ਞਮਾਰਭਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ऋषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤੇ ।। ੩੦.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਤੇ, ਗੰਗਾਦੁਆਰ ਦੇ pavittar ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਖੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਗਮਨਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਪੇਦਿਰੇ ਤਦਾ ।। ੩੦.

ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭਾਃ। ਦੇਵਸ੍ਯਾਨੁਮਨੇऽਗਚ੍ਛਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਗੰਗਾਦੁਆਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਮ੍। ऋषਿਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਕ੍ਸ਼, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਓਥੇ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾ ਯੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਵਾਸਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ।। ੩੦.

ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਹ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ। ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਗਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਿਨਃ ।। ੩੦.

ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਭ ਜਿਸ਼ਨੁ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।

ਊष੍ਮਪਾਃ ਸੋਮਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਜ੍ਯਪਾ ਧੂਮਪਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਆਗਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ।। ੩੦.

ਊਸ਼ਮਪਾ, ਸੋਮਪਾ, ਆਜ੍ਯਪਾ, ਧੂਮਪਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਜੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਕਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੦.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਪੇਟ, ਅੰਡੇ, ਪਸੀਨੇ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਆਹੂਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਹ ਪਤ੍ਨਿਭਿਃ। ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਾਨ੍ ਦष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯੁਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦਧੀਚੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਪੂਜ੍ਯਪੂਜਨੇ ਚੈਵ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪੂਜਨੇ। ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਕੋਈ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਯੋਗਵਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'