ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੌਣਾਨਿ ਤਾਵਦੇਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਜਾਨ੍ਯਪਰਾਣਿ ਚ। ਨਾਮਾਨਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ।। ੨੫.

ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੂਜੇ ਨਾਂ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਸੁਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।

ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਵਰਮੇਨਮਯਾਚਤਾਮ੍। ਅਨਾਵृਤਂ ਨੌ ਮਰਣਂ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ।। ੨੫.

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—'ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਲੁਕਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੀਂ।'

ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਨਯਤ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਨਯਤ੍ ਕੈਟਭਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਯਨ੍ਮਧੁਮ੍ ।। ੨੫.

ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਏਵਨ੍ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ। ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ।। ੨੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।

ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੀਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦਤ੍ਤੋ ਨਿਬੋਧਤ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਮ੍ਪਰਾਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ ।। ੨੫.

ਸੁਣੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਤਰਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਉਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਅਦ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸਂਪ੍ਲਵਙ੍ਘੋਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੫.

ਹੁਣ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਛੋਟੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਦੇਵਃ ਸਂਹਾਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਮਹੀਂ ਨਿਸ੍ਥਾਵਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍ ।। ੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਢਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ ਕਰਣੀਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ ।। ੨੫.

ਜੇ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਸ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ।

ਬਾਢਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਹੇਮਾਭ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਵਚੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਬ੍ਧ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਲਿਪ੍ਸਯਾ ।। ੨੫.

ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ—

ਤਨ੍ਤਥਾ ਸਫਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤੋऽਭੂਦਨृਣੋ ਭਵਾਨ੍। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸृਜ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸृਜਸ੍ਵ ਵਾ ।। ੨੫.

ਉਸਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਰਜ਼ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ।

ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਙ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਤ੍ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾਸ੍ਤੇਪੇ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮਹਤ੍ ।। ੨੫.

ਗੋਵਿੰਦ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪਿਤਾਮਹ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯੈਵਨ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ। ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਤ ।। ੨੫.

ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਗਿਆ।

ਸਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਨੇਤ੍ਰਭ੍ਯਾਮਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ । ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਵਾਤਪਿਤ੍ਤਕਫਾਤ੍ਮਕਾਃ ।। ੨੫.

ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਟਪਕੇ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਹਵਾ, ਪਿੱਤ ਤੇ ਕਫ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਮਹਾਭਾਗਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੈਰਭ੍ਯਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਵਿषਾਃ ।। ੨੫.

ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ—ਉਹ ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਉੱਭਰ ਆਏ।

ਸਰ੍ਪਾਂਸ੍ਤਥਾਗ੍ਰਜਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨਿਨ੍ਦਤ। ਅਹੋ ਧਿਕ੍ ਤਪਸਾ ਮਹ੍ਯਂ ਫਲਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਯਦਿ। ਲੋਕਵੈਨਾਸ਼ਿਕੀ ਜਜ੍ਞੇ ਆਦਾਵੇਵ ਪ੍ਰਜਾ ਮਮ ।। ੨੫.

ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ—'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਤਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ! ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਸੰਤਾਨ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।'

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਭਿਤਾਪੇਨ ਤਦਾ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ।। ੨੫.

ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ ਕਾਰੁਣ੍ਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਆਤ੍ਮੈਕਾਦਸ਼ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਾ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ। ਰੋਦਨਾਤ੍ ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਤੇषੁ ਤਤ੍ ।। ੨੫.

ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਰੁਦਰ ਪਿਆ।

ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਖਲੁ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤਦਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੨੫.

ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਨ। ਇਹ ਜਿੰਦਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਹੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਾਧੁਨਾ ਚਰਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਦਦੌ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ। ਲਲਾਟਾਤ੍ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭੁਰੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ ।। ੨੫.

ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕਮਲ ਰੂਪੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਦਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਤ੍ਮਜਃ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਸਵਮ੍। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ ।। ੨੫.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰੁਦ੍ਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।

ਉਪਯਾਚਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਂ ਚ ਵੇਤ੍ਥਾਤ੍ਮਜਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੨੫.

ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਯਾਦ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਾਣ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂਤਞ੍ਚ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ ।। ੨੫.

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਃ ।। ੨੫.

ਫਿਰ, ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ।

ਭੋ ਭੋ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਆਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ। ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ ।। ੨੫.

ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾऽਨਨ੍ਤਤੇਜਸਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਦਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਭਿਵਾਦ੍ਯਾਤ੍ਮਜੈਃ ਸਹ ।। ੨੫.

ਅਨੰਤ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਤ੍ਤੇ ਵਰਮਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ। ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਭਵ ਦੇਵੇਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਧੂਰ੍ਵਹਃ ।। ੨੫.

ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।

ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵੈਃ। ਵਿषਾਦਨ੍ਤ੍ਯਜ ਦੇਵੇਸ਼ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੫.

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚ।

ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਭਵਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਦਦ੍ਭੂਯੋ ਲੋਕਾਨ੍ਤੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ।। ੨੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੋਲੇ।

ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृਜ ਮਯਾ ਸਹ। ਬੀਜੀ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਭਵ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ।। ੨੫.

ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ, ਇਸੇ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਆਖ ਕੇ ਮਨ ਲਿਆ।