ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਊਚਤੁਸ਼੍ਵੈਵ ਵਚਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵੈ ਨੌ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾਵੁਭੌ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਖਾਣ ਬਣੇਂਗਾ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਦਾਰੁਣਨ੍ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਰਸਮ੍ਭਵਃ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਕਰ੍ਣਿਕਾਘਟਨਂ ਭੂਯੋ ਨਾਭ੍ਯਜਾਨਾਦ੍ਯਦਾ ਗਤਿਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਨਾਲੇਨ ਅਵਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਨ੍ਦਦृਸ਼ੇऽਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਹਰਿਮ੍ ।। ੨੫.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।

ਸ ਚ ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਬੁਦ੍ਧਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਮੇ ਭਯਂ ਦੇਵ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਙ੍ਕੁਰੁ ।। ੨੫.

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉੱਠ, ਸੋਚ!'

ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਪ੍ਰਹਾਸਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਮੇ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਤਾਦਿਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੫.

'ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਭੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਬਚਨ ਆਖੇ ਜਾਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।'

ਭੂਰ੍ਭੂਵਃਸ੍ਵਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਮਯੋਨਿਜਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੇਵਾਸੀਨਮਾਗਤਮ੍ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਭੂ, ਭੂਵਹ ਅਤੇ ਸਵਹ ਉਹ ਆਪੋਂ-ਆਪ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਤਤੋऽਨਨ੍ਤ ਉਦ੍ਗੀਰ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮੁਖਾਤ੍। ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਞ੍ਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰਾਗਮਨਂ ਪੁਨਃ ।। ੨੫.

ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ', ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਰੂਪ ਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮੌ। ਕृਤਸਾਦृਸ਼੍ਯਰੂਪੌ ਤੌ ਤਾਵੇਵਾਭਿਮੁਖੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਦੈਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਜਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ; ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕੋ ਭਵ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਦੈਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਗਏ, 'ਜਦ ਅਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਆਂ ਕਰ।'

ਤਤਸ੍ਤੌ ਜਲਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭ੍ਯਾਪਃ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਸ੍ਯ ਯੇਨੇਪ੍ਸਿਤਂ ਤਦਾ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਙ੍ਗਤਮ੍। ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧਮਦੋਤ੍ਸੇਕੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਸੋ ਦੇਵੀ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ।

ਲਕ੍ਸ਼ਣਦ੍ਵਯਸਂਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਰੂਪਵਨ੍ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੇਙ੍ਗਿਤੌ। ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਾਕੁਲਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨਮੁਪਾਗਮਤ੍ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਤੇ ਹਾਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।

ਸ ਤਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਪਦ੍ਮਕੇਸਰਜਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਬਬਨ੍ਧ ਕਵਚਨ੍ਤਯੋਃ। ਆਮੇਖਲਞ੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਞ੍ਚ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰਤ੍ ।। ੨੫.

ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਸੁੱਖਮ ਕਵਚ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ।

ਜਪਤਸ੍ਤ੍ਵਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਵਦਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਤੀ। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਭਯਾਦ੍ਵਰ੍ਣਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤੌ ।। ੨੫.

ਜਦ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਸੀ, ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਡਰ ਕੇ, ਰੰਗਹੀਣ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਕਾऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਦੱਸ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ।'

ਸਾਮ੍ਨਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਦਾ । ਮੋਹਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਮਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੀਮ੍ ।। ੨੫.

ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਖੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਰਾਯੁਤਾ। ਅਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੌਣਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਹ ।। ੨੫.

'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ।'

ਮਯਾ ਚ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਿਰਿਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮ ਤੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੨੫.

'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਮਹਾਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨੇਕਾਂਸ਼ਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੫.

ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਚੀਰ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਦ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਖਿਆ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਗੌਣਾਨਿ ਤਾਵਦੇਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਜਾਨ੍ਯਪਰਾਣਿ ਚ। ਨਾਮਾਨਿ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ।। ੨੫.

ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੂਜੇ ਨਾਂ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਸੁਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।

ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਵਰਮੇਨਮਯਾਚਤਾਮ੍। ਅਨਾਵृਤਂ ਨੌ ਮਰਣਂ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ।। ੨੫.

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—'ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਲੁਕਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੀਂ।'

ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਨਯਤ੍ ਯਮਸਾਦਨਮ੍। ਅਨਯਤ੍ ਕੈਟਭਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਯਨ੍ਮਧੁਮ੍ ।। ੨੫.

ਉਸ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਏਵਨ੍ਤੌ ਨਿਹਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ। ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ।। ੨੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ।

ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੀਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਦਤ੍ਤੋ ਨਿਬੋਧਤ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਸਮ੍ਪਰਾਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਮਭਾषਤ ।। ੨੫.

ਸੁਣੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਤਰਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਉਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਅਦ੍ਯ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਸਂਪ੍ਲਵਙ੍ਘੋਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੫.

ਹੁਣ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਛੋਟੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਦੇਵਃ ਸਂਹਾਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਮਹੀਂ ਨਿਸ੍ਥਾਵਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਜਙ੍ਗਮਾਨ੍ ।। ੨੫.

ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਢਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ ਕਰਣੀਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ ।। ੨੫.

ਜੇ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਸ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ।

ਬਾਢਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਹੇਮਾਭ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਵਚੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲਬ੍ਧ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਲਿਪ੍ਸਯਾ ।। ੨੫.

ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਈ ਸੀ—