ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਲਤੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਚੈਵ ਲਮ੍ਬੋਦਰਸ਼ਰੀਰਿਣੇ। ਨਮਃ ਕृਤਾਯ ਕਮ੍ਪਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਵਿਕਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜੋ ਚੱਲਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕੰਬਦੇ, ਮੂੰਡ ਮੁੰਡਾਏ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਾਯ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਨਮੋ ਵਿਕृਤਵੇषਾਯ ਕ੍ਰੂਰੋਗ੍ਰਾਮਰ੍षਣਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਦੀਪ੍ਤਾਯ ਦੀਪ੍ਤਯੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਚ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਵਾਦਾਯ ਮੁਦ੍ਰਾਮਣਿਧਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜੋ ਅਣਮਾਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਮਕ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਿਆਰੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮুদ্রਾ ਤੇ ਮਣੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤੋਕਾਯ ਤਨਵੇ ਗੁਣੈਰਪ੍ਰਤਿਮਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਗਣਾਯ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਨੌਜਵਾਨ, ਪਤਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸੰਗਤ, ਗੁਪਤ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ ਉਥੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਲੋਕ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਿਯਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਦੌ ਸਜ੍ਜਨਸੇਵਿਤੌ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਨ੍ਤਵੋਦਰਮ੍ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈਂ।

ਮਧ੍ਯੇऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਨ੍ਤਾਰਾਗਣਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਤਾਰਾਪਥ ਇਵਾ ਭਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹਾਰਸ੍ਤਵੋਰਸਿ ।। ੨੪.

ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ।

ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਭੁਜਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤਾਃ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪਰਿਣਾਹਸ਼੍ਚ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਚਯੋਪਮਃ ।। ੨੪.

ਤੇਰੇ ਦਸਾਂ ਭੁਜਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਘਣੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।

ਕਣ੍ਠਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹੇਮਸੂਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮੁਖਂ ਤਵ ।। ੨੪.

ਤੇਰਾ ਗਲ੍ਹ ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।

ਪਝਮਾਲਾਕृਤੋष੍ਣੀषਂ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਕਥਮ੍। ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਪੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇ ਭੂਰ੍ਹ੍ਯਨਿਲੋ ਬਲੇ ।। ੨੪.

ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ! ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਰੂਪ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਥਿਰਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਮਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਭਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਖੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ੈਤ੍ਯਮਪ੍ਸੁ ਚ। ਅਕ੍ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਨਿष੍ਪਨ੍ਦਾਨ੍ ਗੁਣਾਨੇਤਾਨ੍ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ।। ੨੪.

ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖਣਤਾ, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਜਪੋ ਜਪ੍ਯੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਰੇਸ਼ਯੋ ਗੁਹਾਵਾਸੀ ਖੇਚਰੋ ਰਜਨੀਚਰਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹੀ ਜਪ, ਜਪਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ, ਵੱਡਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਗਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਤਪੋਨਿਧਿਰ੍ਗੁਹਗੁਰੁਰ੍ਨਨ੍ਦਨੋ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षੋ ਧਰਾਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਭੂਤਿਵਾਹਨਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਗੁਪਤ ਅਧਿਆਪਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈਂ।

ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਬੋਧਨੋ ਨੇਤਾ ਧੂਰ੍ਵਹੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਕਃ। ਬृਹਦ੍ਰਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਬृਹਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ ।। ੨੪.

ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧੁਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਘਣ੍ਟਾਪ੍ਰਿਯੋ ਧ੍ਵਜੀਛਤ੍ਰੀ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਿਨੀਪਤਿਃ। ਕਵਚੀ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੀ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਪਰਸ਼੍ਵਭृਤ੍ ।। ੨੪.

ਘੰਟਾ ਪਿਆਰੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਵਾਲੇ, ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਕਤਰਧਾਰੀ, ਭਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਫੰਦਾ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਗਮਸ੍ਤ੍ਵਨਘਃ ਸ਼ੂਰੋ ਦੇਵਰਾਜਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬਹਾਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।

ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਭਨ੍ਨੈਵ ਨ ਤृਪ੍ਯਸੇ। ਕ੍ਰੋਧਾਗਾਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਹਾ ਕਾਮਦਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਹੈਂ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਵੇਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਗੋਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪੂਜਿਤਃ। ਵੇਦਾਨਾਮਵ੍ਯਯਃ ਕੋਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।

ਹਵ੍ਯਞ੍ਚ ਵੇਦਂ ਵਹਤਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਪ੍ਰੀਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਹਾਦੇਵ ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਾਮਹੇ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ਨਾਦਿਮਾਨ੍ ਧਾਮਰਾਸ਼ਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮ ਲੋਕਾਨਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਃ। ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤੇ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਅਦਿ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।

ਯੋਗੇਨ ਤ੍ਵਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੇ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ । ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ ਭਜਨ੍ਤੇ ।। ੨੪.

ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਮਾਨukh, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।

ਅਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਯਥਾ ਵਿਝਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਤਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਾਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਿਵੋ ਨੋ ਭਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯੋऽਸਿ ਸੋऽਸਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੨੪.

ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉੱਨੀ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਸਂਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਧੁਪਿਙ੍ਗਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਭਵਚ੍ਚ ਸ੍ਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਤ੍ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੱਸ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਮਾਪਤਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਪਿਨਾਕੀ ਖਣ੍ਡਪਰਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤਪ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ।। ੨੫.

ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਟੁੱਟੀ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।

ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਯੋਃ। ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰੀਤਪੂਰ੍ਵਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੫.

ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।

ਕੌ ਭਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣੌ। ਸਮੇਤਾਵਮ੍ਬੁਜਾਭਾਕ੍ਸ਼ੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਜਲਪ੍ਲਵੇ ।। ੨੫.

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋ?

ਤਾਵੂਚਤੂਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭਗਵਨ੍ ਕਿਞ੍ਚ ਤਥ੍ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਸੁਖਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਚਾਰਮृਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੨੫.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿੱਥੇ ਸੁਖ ਜਾਂ ਅੰਤਹੀਣਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?'

ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਮਧੁਰਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਭੋ ਭੋ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੫.

ਭਗਵਾਨ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, 'ਹੇ ਹਿਰਣਿਗਰਭ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰੀਤੋऽਹਮਨਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਭਵਨ੍ਤੌ ਮਾਨਨੀਯੌ ਵੈ ਮਮ ਹ੍ਯਰ੍ਹਤਰਾਵੁਭੌ। ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਣਾਂ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨੫.

ਮੈਂ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਵਾਂ?

ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੨੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਬੋਲੋ, ਬੋਲੋ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'