ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯ ਭੂਤਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਾਯ ਚ। ਪੁਰਭੇਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸੁਗਨ੍ਧਾਯ ਵਰੇਸ਼ਵੇ ।। ੨੪.

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਆਪ ਹੀ ਜੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤਸ੍ਵਰੁਪਾਯ ਭਗਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਯ ਚ । ਕਣਾਦਾਯ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਕਾਮਾਙ੍ਗਦਹਨਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਣਕਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਅੰਗ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਰਵੇਃ ਕਰਾਲਚਕ੍ਰਾਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਦਮਨਾਯ ਚ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਤਕਾਯਾਥੋ ਦਿਵ੍ਯਾਕ੍ਰਨ੍ਦਕਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਰਤਿਨਿਤ੍ਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਧਾਰਿਣੇ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਪਾਲਾਯ ਧਵਮਾਲਾਧਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਸਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਵਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਪ੍ਰਹੀਣਸ਼ੋਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੂਤੈਃ ਪਰਿष੍ਟੁਤਾਯ ਚ। ਨਰਨਾਰੀਸ਼ਰੀਰਾਯ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਫਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਜਟਿਨੇ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨੇ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਨृਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾਯ ਵਾਦ੍ਯਨृਤ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜਟਾਧਾਰੀ, ਲਾਠੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨੱਚਣ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ-ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਮਨ੍ਯਵੇ ਸ਼ੀਤਸ਼ੀਲਾਯ ਸੁਗੀਤਿਗਾਯਤੇ ਨਮਃ। ਕਟਕਕਰਾਯ ਭੀਮਾਯ ਚੋਗ੍ਰਰੂਪਧਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਕ੍ਰੋਧੀ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਵਿਭੀषਣਾਯ ਭੀਮਾਯ ਭਗਪ੍ਰਮਥਨਾਯ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਤਗੀਤਾਯ ਮਹਾਭਾਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।। ੨੪.

ਭੈੜੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਭੀਮ ਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਨਮੋ ਮੁਕ੍ਤਾਟ੍ਟਹਾਸਾਯ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਯ ਚ। ਨਦਤੇ ਕੂਰ੍ਦਤੇ ਚੈਵ ਨਮਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੂੰਜਦੇ, ਕੁੱਦਦੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮੋऽਦ੍ਭੁਤਾਯ ਸ੍ਵਪਤੇ ਧਾਵਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਯ ਚ। ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਜृਮ੍ਭਤੇ ਚੈਵ ਤੁਦਤੇ ਦ੍ਰਵਤੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.

ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰੀ, ਸੁੱਤੇ, ਦੌੜਦੇ, ਤੁਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਂਦੇ, ਵੱਜਦੇ ਤੇ ਗਲਿ ਜਾਂਦੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਚਲਤੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਚੈਵ ਲਮ੍ਬੋਦਰਸ਼ਰੀਰਿਣੇ। ਨਮਃ ਕृਤਾਯ ਕਮ੍ਪਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਵਿਕਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜੋ ਚੱਲਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕੰਬਦੇ, ਮੂੰਡ ਮੁੰਡਾਏ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵੇषਾਯ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਾਯ ਵੈ ਨਮਃ। ਨਮੋ ਵਿਕृਤਵੇषਾਯ ਕ੍ਰੂਰੋਗ੍ਰਾਮਰ੍षਣਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਦੀਪ੍ਤਾਯ ਦੀਪ੍ਤਯੇ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾਯ ਚ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਵਾਦਾਯ ਮੁਦ੍ਰਾਮਣਿਧਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਜੋ ਅਣਮਾਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਮਕ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਿਆਰੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮুদ্রਾ ਤੇ ਮਣੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤੋਕਾਯ ਤਨਵੇ ਗੁਣੈਰਪ੍ਰਤਿਮਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਗਣਾਯ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਾਯ ਚ ।। ੨੪.

ਨੌਜਵਾਨ, ਪਤਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸੰਗਤ, ਗੁਪਤ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ ਉਥੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਲੋਕ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਿਯਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਦੌ ਸਜ੍ਜਨਸੇਵਿਤੌ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਨ੍ਤਵੋਦਰਮ੍ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈਂ।

ਮਧ੍ਯੇऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਨ੍ਤਾਰਾਗਣਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਤਾਰਾਪਥ ਇਵਾ ਭਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹਾਰਸ੍ਤਵੋਰਸਿ ।। ੨੪.

ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਾਰ ਵਾਂਗ।

ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਭੁਜਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਕੇਯੂਰਾਙ੍ਗਦਭੂषਿਤਾਃ। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪਰਿਣਾਹਸ਼੍ਚ ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਦਚਯੋਪਮਃ ।। ੨੪.

ਤੇਰੇ ਦਸਾਂ ਭੁਜਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਘਣੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।

ਕਣ੍ਠਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹੇਮਸੂਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮੁਖਂ ਤਵ ।। ੨੪.

ਤੇਰਾ ਗਲ੍ਹ ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।

ਪਝਮਾਲਾਕृਤੋष੍ਣੀषਂ ਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਤੇ ਕਥਮ੍। ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਪੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇ ਭੂਰ੍ਹ੍ਯਨਿਲੋ ਬਲੇ ।। ੨੪.

ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਮੋੜ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ! ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਰੂਪ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਥਿਰਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਮਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਭਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਖੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼ੈਤ੍ਯਮਪ੍ਸੁ ਚ। ਅਕ੍ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਨਿष੍ਪਨ੍ਦਾਨ੍ ਗੁਣਾਨੇਤਾਨ੍ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ।। ੨੪.

ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੀਖਣਤਾ, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਜਪੋ ਜਪ੍ਯੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਰੇਸ਼ਯੋ ਗੁਹਾਵਾਸੀ ਖੇਚਰੋ ਰਜਨੀਚਰਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹੀ ਜਪ, ਜਪਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ, ਵੱਡਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਗਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਤਪੋਨਿਧਿਰ੍ਗੁਹਗੁਰੁਰ੍ਨਨ੍ਦਨੋ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षੋ ਧਰਾਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਭੂਤਿਵਾਹਨਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਗੁਪਤ ਅਧਿਆਪਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈਂ।

ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਬੋਧਨੋ ਨੇਤਾ ਧੂਰ੍ਵਹੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਕਃ। ਬृਹਦ੍ਰਥੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਬृਹਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ ।। ੨੪.

ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧੁਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਘਣ੍ਟਾਪ੍ਰਿਯੋ ਧ੍ਵਜੀਛਤ੍ਰੀ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਿਨੀਪਤਿਃ। ਕਵਚੀ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੀ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਪਰਸ਼੍ਵਭृਤ੍ ।। ੨੪.

ਘੰਟਾ ਪਿਆਰੇ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਵਾਲੇ, ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਕਤਰਧਾਰੀ, ਭਾਲਾ, ਸ਼ੰਖ, ਫੰਦਾ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਗਮਸ੍ਤ੍ਵਨਘਃ ਸ਼ੂਰੋ ਦੇਵਰਾਜਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤੋ ਨਿਹਤਾ ਯੁਧਿ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬਹਾਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ।

ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਭਨ੍ਨੈਵ ਨ ਤृਪ੍ਯਸੇ। ਕ੍ਰੋਧਾਗਾਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਹਾ ਕਾਮਦਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਹੈਂ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਵੇਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਘਰ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਗੋਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿष੍ਟਪੂਜਿਤਃ। ਵੇਦਾਨਾਮਵ੍ਯਯਃ ਕੋਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।

ਹਵ੍ਯਞ੍ਚ ਵੇਦਂ ਵਹਤਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਪ੍ਰੀਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਮਹਾਦੇਵ ਵਯਂ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਾਮਹੇ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਭਵਾਨੀਸ਼ੋ ਨਾਦਿਮਾਨ੍ ਧਾਮਰਾਸ਼ਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਮ ਲੋਕਾਨਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਦਿਸਰ੍ਗਃ। ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤੇ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ।। ੨੪.

ਤੂੰ ਭਵਾਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਅਦਿ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੇਜ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।