ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਮਣ੍ਡਞ੍ਚਾਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਅਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਨਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਮ੍ ।। ੨੪.
ਉਹ ਅੰਡ ਦੱਸ ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਪਾਲਮੇਕਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਪਾਲਮਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ। ਉਲ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਂ ਯੋऽਸੌ ਕਨਕਪਰ੍ਵਤਃ ।। ੨੪.
ਇੱਕ ਛਿਲਕਾ ਅਸਮਾਨ ਬਣਿਆ, ਦੂਜਾ ਧਰਤੀ ਬਣੀ; ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਵਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਭਗਵਾਨਹਂ ਜਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ।। ੨੪.
ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ, ਜਾਗਰੂਕ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣਿਗਰਭ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਾਯੁਨਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਮ੍। ਅਤਾਰਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਕੋऽਯਮਤ੍ਰੇ ਤ੍ਯਭਿਧ੍ਯਾਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੨੪.
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਦੋ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ?' ਤੇ ਓਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ੍ਸੁਤਨਵੋ ਯੇऽਤੀਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤਵ। ਭੂਯੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤ ਏਵਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਵ। ਭੁਵਨਾਨਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਃ ਪਝਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ।। ੨੪.
ਤੁਾਡੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਨਮੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੁ ऋਭੁਸ਼੍ਚੈਵੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ । ਸਨਾਤਨਸ਼੍ਚ ਸਨਕਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਯਾऽਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ।। ੨੪.
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਜ्ञਾ ਵਾਲਾ ਰਿਭੁ, ਤੇ ਸਨਾਤਨ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਜਨਮੇ, ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਗਦੁਸ਼੍ਚ ਤਦੈਵ ਹਿ। ਨਾਰਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ।। ੨੪.
ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪੀ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਜਨਮੇ, ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਬਣੀ; ਉਹ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਂ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਜਰਾਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਸਂਭਵਞ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। ੨੪.
ਇਹ ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਗਮ ਵੀ ਹਨ; ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਭੂਤਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੁਃਖਾਨਿ ਨਰਕਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੨੪.
ਸੁਰਗ ਦੇ ਕਈ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਅਟੱਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਮੰਨਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਞ੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਜਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ। ਵੈਵਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੌਜਸਃ ।। ੨੪.
ਜਦੋਂ ਰਿਭੁ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ, ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਪਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਨਕਾਦਿषੁ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਿਮੂਢਸ੍ਤੁ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੨੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਏਵਂ ਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਵੈਕਲ੍ਪੇ ਸਂਜ੍ਞਾ ਨਸ੍ਯਤਿ ਤੇऽਨਘ। ਕਲ੍ਪਸ਼ੇषਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਚ ।। ੨੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਘਟਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਪਛਾਣ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਜੀਵ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ।
ਸਾ ਚੈषਾ ਹ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰੀ ਮਾਯਾ ਜਗਤਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾ। ਸ ਏष ਪਰ੍ਵਤੋ ਮੇਰੁ ਰ੍ਦੇਵਲੋਕ ਉਦਾਹृਤਃ ।। ੨੪.
ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਹੀ ਮੇਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਵੈਵੇਦਂ ਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚੇਸ਼੍ਵਰਸਦ੍ਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਮਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੨੪.
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍। ਤ੍ਵਾਞ੍ਚ ਮਾਞ੍ਚੈਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਹੇਦਯਮ੍ ।। ੨੪.
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਪ੍ਰਣਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗਂ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋष੍ਯੇऽਹਮਨਲਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੨੪.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਅਤੀਤੈਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਨਾਮਭਿਸ਼੍ਛਾਨ੍ਦਸੈਸ਼੍ਚੈਵ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍ ।। ੨੪.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤੇऽਨਨ੍ਤਤੇਜਸੇ। ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਧਿਪਤਯੇ ਬੀਜਿਨੇ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਮੇਢ੍ਰਾਯੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮੇਢ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਰੇਤਸੇ । ਨਮੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯ ਅਪੂਰ੍ਵਪ੍ਰਥਮਾਯ ਚ ।। ੨੪.
ਜਿਸਦਾ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਲਿੰਗ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਹਵ੍ਯਾਯ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ । ਗਹ੍ਵਰਾਯ ਧਨੇਸ਼ਾਯ ਹੈਮਚੀਰਾਮ੍ਬਰਾਯ ਚ ।। ੨੪.
ਹੋਮ ਲਈ ਯੋਗ, ਪੂਜਨਯੋਗ, ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦਾਦੀਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਯ ਚ। ਵੇਦਕਰ੍ਮ੍ਮਾਵਦਾਨਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੇਦਕ ਕਰਮਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਤੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਯੋਗ੍ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਸਾਂਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਧ੍ਰੁਵਨਿਸ਼ੀਥਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਰਾਤ ਦੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦਸ਼ਨਿਮੇਘਾਨਾਂ ਗਰ੍ਜ੍ਜਿਤਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਉਦਧੀਨਾਞ੍ਚ ਪ੍ਰਭਵੇ ਦ੍ਵੀਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਬਿਜਲੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਦ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਨਮੋ ਨਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੀਂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ਼੍ਚੌषਧਿਪ੍ਰਭਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਯ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਯ ਸ੍ਥਿਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਮ ਦੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਰੂਪ, ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਕਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਰਸਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਲਾਂ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਿਮੇषਪ੍ਰਭਵੇ ਚੈਵ ਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਸਾਨਾਂ ਮਾਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਨ, ਰਾਤ, ਪੱਖ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮ ऋਤੁਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਪ੍ਰਭਵੇ ਚ ਪਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪੁਰਾਣਪ੍ਰਭਵੇ ਯੁਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇऽਨਨ੍ਤਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ।। ੨੪.
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਅਨੰਤ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਲ੍ਪੋਦਯੇ ਨਿਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ। ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਿਪ੍ਰਭਵੇ ਨਮਃ ।। ੨੪.
ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।