ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਰਕ੍ਤਭਸ੍ਮਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ। ਗृਣਨ੍ਤਸ਼ਚਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਾਮਦੈਵਕਮ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਮਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੨੨.

ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲੇ।

ਯੇऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ ।। ੨੨.

ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਾਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੀਤਵਰ੍ਣਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ।। ੨੩.

ਇਕਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਪੀਤਵਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍ ।। ੨੩.

ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਬੱਚਾ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਪੀਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਪੀਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸ਼੍ਚ ਪੀਤੋष੍ਣੀषੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੀਲੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲਾ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਪੱਗ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਮਨਸਾ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗਾਂ ਵਿਰੁਪਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮੁਖਚ੍ਯੁਤਾਮ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਗਾਂ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਚਤੁਃਸ੍ਤਨੀਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਃਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੀਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੀਮ੍। ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਲ੍ਲੋਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖੀਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ, ਚਾਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਚਾਰ ਦੰਦ, ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਸਨ; ਉਹ ਬਤੀਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ।

ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਪੁਨਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।

ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਗਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੨੩.

ਮਤ, ਸਮਰਣ, ਬੁੱਧਿ — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਆ, ਆ' ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ। ਅਥ ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੩.

ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈ; ਜਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।

ਅਥੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਗਾਯਤ੍ਰੀਨ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ।। ੨੩.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਦ੍ਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਂਭਿਆ।

ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਰ੍ਪਿਤਾਮ੍। ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ।। ੨੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਾਇਤਰੀ ਵਾਲੀ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੋਗਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ।। ੨੩.

ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਵਯ ਯੋਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਮੁਚੇ ਭੀषਣਂ ਦੀਪ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੀਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ।। ੨੩.

ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹਾਸੀ ਛੱਡੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਕੁਮਾਰਕਾ ਜਨਮ ਲਏ।

ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਪੀਤਗਨ੍ਧਵਿਲੇਪਨਾਃ । ਪੀਤੋष੍ਣੀषਸ਼ਿਰਸ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਪੀਤਾਸ੍ਯਾਃ ਪੀਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾਃ ।। ੨੩.

ਉਹ ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਪੱਗ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਲੌਜਸਃ। ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤੈषਿਣਃ ।। ੨੩.

ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਏ।

ਧਰ੍ਮਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ऋषੀਣਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਾਮ੍। ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤੇ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੩.

ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।

ਏਵਮੇਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਨ੍ਯੇऽਪਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੋਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ।। ੨੩.

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਰਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ ।। ੨੩.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ। ਪੁਨਰਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਿਤਕਲ੍ਪੋ ਹਿ ਨਾਮਤਃ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕਲਪ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਸਵਯੰਭੂ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਨਵਾਂ ਚੱਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਕਲਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾਵृਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ । ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ ।। ੨੩.

ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਕृष੍ਣਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍। ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁਮਾਰਕਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਵਰੋष੍ਣੀषਂ ਕृष੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍। ਕृष੍ਣੇਨ ਮੌਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਹ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਪੱਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਾਲਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ, ਕਾਲੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਾਲੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।