ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋ ਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਰਕ੍ਤੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ। ਰਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣ ਮਧਾਰਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਰਕਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਲਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰੋ ਰਕ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ੨੨.

ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਸੀ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਰਕ੍ਤਵਾਸਸਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਂ ਪਰਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਬੁਬੁਧੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਵਾਮਦੇਵਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਮਨਸਾ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਧ੍ਯਾਯਤਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਹਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਦृष੍ਟਃ ਪਰਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੨੨.

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਪਿਤਾਮਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਪੁਰਖ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਯਾਨਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਲੋਕਧਾਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਮੋਚ ਹ ।। ੨੨.

ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਛੱਡੀ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਰੇਜੁਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।

ਵਿਰਜਸ੍ਵ ਵਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਵੀਰਾ ਅਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਵਿਰਾਗੀ, ਵਿਆਹ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਰਕ੍ਤਭਸ੍ਮਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ। ਗृਣਨ੍ਤਸ਼ਚਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਾਮਦੈਵਕਮ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਮਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੨੨.

ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲੇ।

ਯੇऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ ।। ੨੨.

ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਾਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੀਤਵਰ੍ਣਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ।। ੨੩.

ਇਕਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਪੀਤਵਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍ ।। ੨੩.

ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਬੱਚਾ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਪੀਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਪੀਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸ਼੍ਚ ਪੀਤੋष੍ਣੀषੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੀਲੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲਾ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਪੱਗ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਮਨਸਾ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗਾਂ ਵਿਰੁਪਾਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮੁਖਚ੍ਯੁਤਾਮ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ, ਗਾਂ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਚਤੁਃਸ੍ਤਨੀਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਃਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੀਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੀਮ੍। ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਲ੍ਲੋਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖੀਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ, ਚਾਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਚਾਰ ਦੰਦ, ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਸਨ; ਉਹ ਬਤੀਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ।

ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਪੁਨਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।

ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਗਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੨੩.

ਮਤ, ਸਮਰਣ, ਬੁੱਧਿ — ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਆ, ਆ' ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ। ਅਥ ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੩.

ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈ; ਜਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।

ਅਥੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਗਾਯਤ੍ਰੀਨ੍ਤੁ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ।। ੨੩.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਦ੍ਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਂਭਿਆ।

ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਰ੍ਪਿਤਾਮ੍। ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ।। ੨੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਾਇਤਰੀ ਵਾਲੀ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੋਗਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ।। ੨੩.

ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਵਯ ਯੋਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਮੁਚੇ ਭੀषਣਂ ਦੀਪ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੀਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ।। ੨੩.

ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹਾਸੀ ਛੱਡੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਕੁਮਾਰਕਾ ਜਨਮ ਲਏ।