ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਕਃ ਕਲ੍ਪੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼੍ਰृਤਲੋਹਿਤਃ। ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ ਪਰਮਧ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੨.

ਉਨ੍ਹੀਵਾਂ ਕਲਪ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਿਤਲੋਹਿਤਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੋ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼ਿਖੀ। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪਾਵਕੋਪਮਃ ।। ੨੨.

ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ, ਚਿੱਟਾ ਹਾਰ, ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੋਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਭੀਮਂ ਮੁਖਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸੁਘੋਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਮ੍। ਦੀਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਪੁषਾ ਮਹਾਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਚ੍ਚਸਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਸੀ, ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ। ਕੁਮਾਰਂ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਦੇਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਚਿਰਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੨.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਸਮ ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹृष੍ਟੋ ਹਾਸਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ।। ੨੨.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਰ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਲੀਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਸੁਨਨ੍ਦੋ ਨਨ੍ਦਕਸ਼ਚਵੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਨਨ੍ਦੋऽਥ ਨਨ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤੋ ਵृਤਮ੍ ।। ੨੨.

ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦਕ, ਸ਼ਚਵਾ, ਵਿਸ਼ਵਨੰਦ ਤੇ ਨੰਦਨ — ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਵਰ੍ਣਾਭਃ ਸ਼੍ਵੇਤਨਾਮਾ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਵਿਜਜ੍ਞੇऽਥ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ।। ੨੨.

ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਤਤ੍ਰ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋ ਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਰਕ੍ਤੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ। ਰਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣ ਮਧਾਰਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਰਕਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਲਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰੋ ਰਕ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ੨੨.

ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਸੀ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।

ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕੁਮਾਰਂ ਰਕ੍ਤਵਾਸਸਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਂ ਪਰਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਬੁਬੁਧੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਵਾਮਦੇਵਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ਮਨਸਾ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਧ੍ਯਾਯਤਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਹਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਦृष੍ਟਃ ਪਰਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੨੨.

ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਪਿਤਾਮਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਪੁਰਖ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਯਾਨਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਲੋਕਧਾਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਅਟ੍ਟਹਾਸਂ ਮੁਮੋਚ ਹ ।। ੨੨.

ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਛੱਡੀ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਰੇਜੁਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।

ਵਿਰਜਸ੍ਵ ਵਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਵੀਰਾ ਅਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਵਿਰਾਗੀ, ਵਿਆਹ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਰਕ੍ਤਭਸ੍ਮਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ। ਗृਣਨ੍ਤਸ਼ਚਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਾਮਦੈਵਕਮ੍ ।। ੨੨.

ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਮਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੨੨.

ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵੱਡੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲੇ।

ਯੇऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ ।। ੨੨.

ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਾਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੀਤਵਰ੍ਣਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ।। ੨੩.

ਇਕਤੀਹਵਾਂ ਕਲਪ ਪੀਤਵਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਾਨ੍ ।। ੨੩.

ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਬੱਚਾ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਪੀਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਧਰੋ ਯੁਵਾ। ਪੀਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸ਼੍ਚ ਪੀਤੋष੍ਣੀषੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੨੩.

ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਪੀਲੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲਾ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਪੱਗ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਮਨਸਾ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।