ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਹ ਤਾਃ ਸਾਧਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ

ਇਥੇ ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਸਾਧਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯਾਪੂਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਆਤਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਸਰ੍ਗਾ ਦ੍ਵੇषਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇ ਦਿਵਂ ਗਤਾਃ। ਆਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾ ਇਹ ਤੇ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ

ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਰ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਸ਼ੇषੇਣ ਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਤ੍ਮਿਕਾਃ। ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਜਨਾਲ੍ਲੋਕਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਸਂਸ਼ਯਬਨ੍ਧਨਾਤ੍

ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਆਸ਼ਯਃ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਤੁ ਸਃ। ਤੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਜਨਾਲ੍ਲੋਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਥੇ ਮਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸਮਝੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਜੀਵ ਤੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਯੋਨਿषੁ। ਦੇਵਾਦ੍ਯਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੂਨਾਂ ਵਿਚ ਨਾਨਾ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ, ਸਭ ਆਪਸ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਯੇ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਸृष੍ਟੇਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ। ਤਾਨ੍ਯੇਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਜੋ ਕਰਮ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਨਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਹਿਸ੍ਰਾਹਿਂਸ੍ਰੇ ਮृਦੁਕ੍ਰੂਰੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇ ऋਤਾਨृਤੇ। ਤਦ੍ਭਾਵਿਤਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰੋਚਤੇ

ਹਿੰਸਾ ਜਾਂ ਅਹਿੰਸਾ, ਨਰਮਤਾ ਜਾਂ ਰੁਖਾਈ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ — ਜਿਸ ਵਿਚ ਜਿਹੜਾ ਸੁਭਾਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚੀਜ਼ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।

ਕਲ੍ਪੇष੍ਵਾਸਨ੍ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਰੂਪਨਾਮਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਤਾਨ੍ਯੇਵਾਨਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ

ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪਾਂ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਹੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਾਮਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਨਾਮਰੂਪਤਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਮੁੜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਉਹੀ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤਃ ਸਰ੍ਗੇ ਹ੍ਯਵष੍ਟਬ੍ਧੇ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵੈ। ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਿਨਸ੍ਤਦਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਜੇ।

ਮਿਥੁਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਸੋऽਸृਜਦ੍ਵੈ ਮੁਖਾਤ੍ਤਦਾ। ਜਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਸੁਚੇਤਸਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲਏ।

ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੋ ਮਿਥੁਨਾਨਾਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਹ। ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਜਸੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਾਮੂਰੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾ ਈਹਾਸ਼ੀਲਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਜੋਗੁਣ ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਦਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਮਿਥੁਨਾਨਾਂ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਹ। ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤਮਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਾ ਹ੍ਯਲ੍ਪਤੇਜਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋੜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਿਚ ਵਧੇ ਹੋਏ, ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਤੋ ਵੈ ਹਰ੍षਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾ ਹृਚ੍ਛਪਾਵਿਪ੍ਟਾ ਮੈਥੁਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੁਃ

ਫਿਰ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮਿਲਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਲ੍ਪੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਿਥੁਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਮਾਸੇ ਮਾਸੇਰ੍ਤ੍ਤਵਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਦਾਜ੍ਞਾਸਿਦ੍ਧਿ ਯੋषਿਤਾਤ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਕਲਪ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰਭ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਾ ਨ ਸੁषੁਵੁਃ ਸੇਵਿਤੈਰਪਿ ਮੈਥੁਨੈਃ। ਆਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਮਿਥੁਨਾਨ੍ਯੇਵ ਤੇ ਸਕृਤ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਧਾਰਦੇ ਸਨ; ਸਿਰਫ਼ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਜੋੜੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਕੁਟਕਾਃ ਕੁਵਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਮੂਰ੍षਿਤਾਃ। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਲ੍ਪੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਿਥੁਨਾਨਾਂ ਹਿ ਸਮ੍ਭਵਃ

ਕੁਟਕ ਤੇ ਕੁਵਿਕ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਕਲਪ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਤੇ ਤੁ ਮਨਸਾ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਸਕृਤ੍। ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਵਿषਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਧੁੰਧਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸृष੍ਟਿਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਯੈਰਿਦਂ ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿਤਾ।

ਸਰਿਤ੍ਸਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਪਿ। ਤਦਾ ਨਾਤ੍ਯਮ੍ਬੁਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾ ਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਚਰਨ੍ਤਿ ਵੈ

ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਠੰਢ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਗਰਮੀ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।

ਪृਥ੍ਵੀਰਸੋਦ੍ਭਵਂ ਨਾਮ ਆਹਾਰਂ ਹ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਾਮਚਾਰਿਣ੍ਯੋ ਮਾਨਸੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਤਾਸ੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ। ਤੁਲ੍ਯਮਾਯੁਃ ਸੁਖਂ ਰੂਪਂ ਤਾਸਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਨੇਕੀਆਂ ਸੀ, ਨਾ ਬੁਰਾਈਆਂ; ਸਭ ਜੀਵ ਇਕੋ ਜਿਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਰੂਪ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ।

ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਤਾਸ੍ਵਾਸ੍ਤਾਂ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਤੁ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ। ਸ੍ਵੇਨ ਸ੍ਵੇਨਾਧਿਕਾਰੇਣ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ

ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਨੇਕੀਆਂ ਸੀ, ਨਾ ਬੁਰਾਈਆਂ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਸਂਖ੍ਯਯਾ। ਆਦ੍ਯਂ ਕृਤਯੁਗਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ਤੁ ਚਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍

ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਪ੍ਰਥਿਤਾਸ੍ਵਪਿ। ਨ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨ੍ਨਾਪਿ ਚ ਕ੍ਰਮਃ

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਟਕਰਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਕਤਾਰ।

ਪਰ੍ਵਤੋਦਧਿਸੇਵਿਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਿਕੇਤਾਸ਼੍ਰਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ। ਵਿਸ਼ੋਕਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬਹੁਲਾ ਏਕਾਨ੍ਤਸੁਖਿਤਪ੍ਰਜਾਃ

ਉਹ ਜੀਵ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਕੋਲ ਵੱਸਦੇ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਤਾ ਵੈ ਨਿਕਾਮਚਾਰਿਣ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਤਦਾਸਨ੍ ਸਰੀਸृਪਾਃ

ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਸੀ, ਨਾ ਪੰਛੀ, ਨਾ ਹੀ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।