ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਭਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਕਾਲਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਵਤ੍ ਚਾਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਗਤਿਃ ।। ੪੯.

ਸ਼ੰਤਨੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮਰਣਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਗਤਃ। ਕਨਕੇਸ਼ਞ੍ਚ ਕੇਦਾਰਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਚ ਵਾਮਨਮ੍ ।। ੪੯.

'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਆਵੇ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਨਕੇਸ਼, ਕੇਦਾਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਵਾਮਨ।

ਉਦਙ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਰਯੇਤ੍। ਗਯਾਸ਼ਿਰਸਿ ਯਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ ।। ੪੯.

ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗਯਾ ਸ਼ਿਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਰਕਸ੍ਥਾ ਦਿਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ। ਗਯਾਸ਼ਿਰਸਿ ਯਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਸ਼ਮੀਪਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ ।। ੪੯.

ਜਿਹੜਾ ਗਯਾ ਸ਼ਿਰ ਤੇ ਸ਼ਮੀ ਪੱਤੇ ਦੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਪਦਾਨਿ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਤਦਗ੍ਰਤਃ ।। ੪੯.

ਕੰਦੇ, ਮੂਲ, ਫਲ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਦਿ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ।

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਪਿਣ੍ਡਞ੍ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਨਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਸਰ੍ਵ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਦ੍ਰਿਃ ਪਦੈਰੇਭਿਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੪੯.

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਸਪੀੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਇਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍। ਹੇਤ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਗਦਯਾ ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਕृਤਮ੍ ।। ੪੯.

ਸਾਰੇ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇਤੀ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਚ੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ। ਗਦਾਲੋਲਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੪੯.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਧੋਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਦਾਲੋਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਗਦਾਲੋਲੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਗਦਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦ੍ਧਰੇਃ। ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਮਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍ ।। ੪੯.

ਗਦਾਲੋਲ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਗਦਾ ਧੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।

ਪਞ੍ਚਮੇऽਹ੍ਨਿ ਗਦਾਲੋਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਪਿਣ੍ਡਕਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਤॄਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨਯੇਦਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ ।। ੪੯.

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਗਦਾਲੋਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਪੀੰਡਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਦਿਨਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍। ਤੈਸ੍ਤੁष੍ਟੈਸ੍ਤੋषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੪੯.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਵਨ-ਕਵਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟੇ ਅਨ੍ਨੇਨੈਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਪਿਤॄਨ੍ਨਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੪੯.

ਅਕਸ਼ਯ ਵਟ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਜੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਸ਼ਾਕੇਨਾਪ੍ਯੁਦਕੇਨ ਵਾ। ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਕੋਟਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭੋਜਿਤਾ ।। ੪੯.

ਵਟ ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਹੇ ਸਬਜ਼ੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।

ਦੇਯਂ ਦਾਨਂ षੋਡਸ਼ਕਂ ਗਯਾਤੀਰ੍ਥਪੁਰੋਧਸੇ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੪੯.

ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਪੜਾ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਯਾਤੀਰ੍ਥਵਟੇ ਚੈਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਟੇਸ਼ਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੪੯.

ਗਯਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਟ ਵ੍ਰਿਖ ਹੇਠ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਟ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਿਤॄਨ੍ਨਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਗਯਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪृष੍ਠੇ ਚ ਸਰਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤ ਥਾ ।। ੪੯.

ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਯਾ ਦੇ ਧਰਮਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਗਯਾਸ਼ੀਰ੍षੇ ਵਟੇ ਚੈਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਵਟਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ ।। ੪੯.

ਗਯਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਅਤੇ ਵਟ ਵ੍ਰਿਖ ਹੇਠ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਟ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—

ਬਾਲਰੂਪਧਰਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਯੋਗਸ਼ਾਯਿਨੇ। ਸਂਸਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯਾਸ਼ੇषਪਾਪਹਰਾਯ ਚ ।। ੪੯.

ਉਸ ਬਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਵਟ ਦੇ ਤਲਵਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।

ਅਕ੍ਸ਼ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਤ੍ਰੇ ਚ ਨਮੋऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟਾਯ ਵੈ। ਕਲੌ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਲੋਕਾ ਯੇਨ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਦਾਧਰਃ। ਲਿਙ੍ਗਰੂਪੋऽਭਵਤ੍ਤਞ੍ਚ ਵਨ੍ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ ।। ੪੯.

ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਤਾ ਨੂੰ, ਅਸਲ ਅਕਸ਼ਯ ਵਟ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗਦਾਧਾਰੀ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਯਜ੍ਞਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਗਯੋ ਰਾਜਾ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਂ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮੂਹਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ।। ੫੦.

ਗਯਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਮਾਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।

ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਯਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦਿਪਰ੍ਵ੍ਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ ।। ੫੦.

ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਚੀਸ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਦੇ ਦੁਜਾੱਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਨੈਵ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਕੇਪ੍ਯਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਸਿਕਤਾ ਵਾ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਯਥਾ ਚ ਦਿਵਿ ਤਾਰਕਾਃ ।। ੫੦.

ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਐਸਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।

ਤਥਾ ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਯੈਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਨੈਵੇਹ ਪੂਰ੍ਵੇ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ ।। ੫੦.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਥੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।

ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਦੇਸ਼ੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ। ਗਯਂ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੫੦.

ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੂਰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੰਗ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'

ਗਯਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਹ੍ਯਭਿਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚੇ ਪੁਰਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਕ੍ਰਤੁਪੂਜਿਤਾਃ ।। ੫੦.

ਗਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਿਧਾਨਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਦੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼। ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਯਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੦.

ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਆਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।

ਗੌਤਮਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਕੌਤ੍ਸਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਕਣ੍ਵਮੇਵ ਚ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਹ੍ਯੌਸ਼ਨਸਂ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰਂ ਤਥਾ ।। ੫੦.

ਗੌਤਮ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਕਉਤਸ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਕਣਵ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਔਸ਼ਨਸ, ਵਾਤਸਯ ਤੇ ਪਾਰਾਸ਼ਰ—

ਹਰਿਤ੍ਕੁਮਾਰਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਂ ਲੋਕਾਕ੍ਸ਼ਿਂ ਲੋਕਸਂਮਹਤ੍। ਵਾਸਿष੍ਠਞ੍ਚ ਤਥਾਤ੍ਰੇਯਂ ਗੋਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ ।। ੫੦.

ਹਰਿਤਕੁਮਾਰ, ਮਾਂਡਵਯ, ਲੋਕਾਖਸ਼, ਲੋਕਸੰਮਹਤ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਤੇ ਅਤ੍ਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਵੰਸ਼ ਹਨ।

ਗਯਾਪੁਰੀਤਿ ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੁਰੀ ਯਥਾ। ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਃ ਸੁਰਾਃ ।। ੫੦.

ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਗਯਾਪੁਰੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।