ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਿਰੂਪਿਣਾ ।। ੪੭.

ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਵੱਸਾਂਗੇ।

ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਦਿਗਦਾਧਰਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੪੭.

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦੈਰਗਮ੍ਯਾ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਾਦਿਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੇ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਵਾਰਾਹਕਲ੍ਪੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਰਾ ।। ੪੭.

ਜੋ ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੈ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੈਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਨ੍ਤਾਰਣਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ। ਗਯਾਸ਼ਿਰਸਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੪੭.

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਰ ਉਤਾਰਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਗਯਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਕੁष੍ਠਰੋਗਾਦਿਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋੜ੍ਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੪੭.

ਜੋ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਗੁਣਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੇ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਂ ਤਥਾ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਸਤਤਂ ਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜਫਲਂ ਨਰਾਃ ।। ੪੭.

ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਗੁਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਗਨ੍ਧਦਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਦਾਨਤਃ। ਧੂਪਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੪੭.

ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਧ੍ਵਜਦਾਨਾਤ੍ਪਾਪਹਾਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਕृਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਭਾਕ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨੇष੍ਯਤਿ ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍ ।। ੪੭.

ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੇ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਤੋਤ੍ਰੇਣਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਸ੍ਤੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵਮ੍। ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇ en ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪੋ ਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਦਿਰੂਪਤਃ । ਫਲ੍ਗੁਤੀਰ੍ਥਾਦਿਰੂਪੇਣ ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਲਗੂ ਆਦਿਕ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਦਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਮੁਖਲਿਙ੍ਗਾਦਿਰੂਪੇਣ ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੈਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪੋ ਯੋ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਵਰੂਪਤਃ। ਮੁਣ੍ਡਪृष੍ਠੇ ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਤੋ ਨਾਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾ ਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ। ਪੂਜਿਤਂ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਪ੍ਤਿਰ੍ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜਿਸ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਪੂਜ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਹਦਾਦੇਸ਼੍ਚ ਜਗਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯੈਕਂ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਜ੍ਞਾਨਰੂਪਂ ਤਂ ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਦੇਹੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਾਣਾਹਙ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਦੇਹ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਾਗਣ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਤੁਰੀਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਮਾਮ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਸਦਾ ਤੇ ਅਸਦਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸੱਚ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਹ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ।। ੪੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।

ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਦ੍ਰੌ ਦੇਵਮਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਪੂਜਯਨ੍ਤੀਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੪੭.

ਜੇਹੜੇ ਇੱਥੇ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਾਰ੍ਥੀ ਚਾਰ੍ਥਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਮੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੋਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਮੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਮ੍। ਰਾਜਾ ਵਿਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਜਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧਰੇਃ ।। ੪੭.

ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਯਾਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਨਾਰਦ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਮ੍। ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗੀਯਤੇ ਪੁਰਾ ।। ੪੮.

ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਯਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਉਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਗਯਾਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਵਿਧਾਯ ਕਾਰ੍ਪਟੀਵੇਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ।। ੪੮.

ਜੇ ਕੋਈ ਗਯਾ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਫਿਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਭੋਜਨਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੪੮.

ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਦੁਪਾਵृਤ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ ਤੀਰ੍ਥਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੪੮.

ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਯਮਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਾਦੌ ਚ ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਸਂਯਤਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾ ਤਪਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ ਤੀਰ੍ਥਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ।। ੪੮.

ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਯਾਮਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਪ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਗਯਾਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨਦੀ । ਤਤ੍ਰ ਤੋਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜਲੇ ।। ੪੮.

ਫਿਰ ਗਯਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।