ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਦਾਮਾਦਾਵਵष੍ਟਭ੍ਯ ਗਯਾਸੁਰਸ਼ਿਰਃਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਦਿਗਦਾਧਰਃ ।। ੪੭.

ਪਹਿਲਾਂ, ਗਦਾਧਾਰੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਇਸ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਚੱਟਾਨ ਹਿਲੇ ਨਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਦਿ ਗਦਾਧਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਲਾਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਵ੍ਯਕ੍ਤ ਆਦਿਗਦਾਧਰਃ । ਸ਼ਿਲਾਸੌ ਮੁਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਦ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾਸੋ ਨਾਮਪਰ੍ਵ੍ਵਤਃ ।। ੪੭.

ਆਦਿ ਗਦਾਧਾਰੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਉਦ੍ਯਨ੍ਤੋ ਗੀਤਨਾਦਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਕੂਟੋ ਗਿਰਿਰ੍ਮ੍ਮਹਾਨ੍। ਗृਧ੍ਰ ਕੂਟਃ ਪ੍ਰੇਤਕੂਟਸ਼੍ਚਾਦਿਪਾਲੋऽਰਵਿਨ੍ਦਕਃ ।। ੪੭.

ਉਦਯੰਤ, ਗੀਤਨਾਦ, ਭਸਮਕੂਟ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਗ੍ਰਿਧ੍ਰਕੂਟ, ਪ੍ਰੇਤਕੂਟ, ਆਦਿਪਾਲ ਤੇ ਅਰਵਿੰਦਕ—

ਪਞ੍ਚਲੋਕਃ ਸਪ੍ਤਲੋਕੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਲੋਹਦਣ੍ਡਕਃ । ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਪਾਦੋऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟਃ ਫਲ੍ਗੁਤੀਰ੍ਥਂ ਮਧੁਸ਼੍ਰਵਾਃ ।। ੪੭.

ਪੰਜਲੋਕ, ਸਤਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਲੋਹਦੰਡਕ, ਕ੍ਰੌਂਚਪਾਦ, ਅਕ੍ਸ਼ਯਵਟ, ਫਲਗੁਤੀਰਥ ਤੇ ਮਧੁਸ਼੍ਰਵਾ—

ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾ ਦੇਵਿਕਾ ਚ ਮਹਾਨਦੀ। ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਦਿਰੂਪੇਣ ਵ੍ਯਕ੍ਤ ਆਦਿਗਦਾਧਰਃ ।। ੪੭.

ਦਧਿਕੁਲਿਆ, ਮਧੁਕੁਲਿਆ, ਦੇਵਿਕਾ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਵੈਤਰਨੀ—ਇਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਗਦਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਰੁਦ੍ਰਪਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵੌ ਹਸ੍ਤੌ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਗਤੌ ।। ੪੭.

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਥਾਂ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਹੱਥ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਹਨ—

ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਪਦਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਪਦੇ ਪਰੇ। ਰਵੇਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮਾਤਙ੍ਗਯੋਰਪਿ ।। ੪੭.

ਉੱਥੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਮਾਤੰਗ ਦੇ ਥਾਂ ਵੀ ਹਨ।

ਮੁਖ੍ਯਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਦ੍ਯੋ ਗਦਾਧਰਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਗਦਾਧਰਃ ।। ੪੭.

ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਗਦਾਧਾਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਗਯਾਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਰ੍ਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਕੋऽਪਿ ਨੈਮਿषਃ ।। ੪੭.

ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸੰਧਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗਯਾਦਿਤਯ, ਉੱਤਰਾਰਕ, ਦੱਖਣਾਰਕ ਅਤੇ ਨੈਮਿਸ਼—

ਸ਼੍ਵੇਤਾਰ੍ਕੋ ਗਣਨਾਥਸ਼੍ਚ ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵਾਥ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਪਰੇ ।। ੪੭.

ਸ਼੍ਵੇਤਾਰਕ, ਗਣਨਾਥ, ਅੱਠ ਵਸੂ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ—

ਸੋਮਨਾਥਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਃ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦੀਸ਼ੋ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੪੭.

ਸੋਮਨਾਥ, ਸਿੱਧੇਸ਼, ਕਪਰਦੀਸ਼, ਵਿਨਾਇਕ, ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ—

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਸ਼ਃ ਕੌਟੀਸ਼ੋ ਹ੍ਯਙ੍ਗਿਰੇਸ਼ਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਮਙ੍ਗਲਾ ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਉਤ੍ਤਮਃ ।। ੪੭.

ਮਾਰਕੰਡੇਯੇਸ਼, ਕਉਟੀਸ਼, ਅੰਗੀਰੇਸ਼, ਪਿਤਾਮਹ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੰਗਲਾ ਅਤੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਕਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ—

ਇਤ੍ਯਾਦਿਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪੇਣ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਦਿਗਦਾਧਰਃ। ਹੇਤਿਰ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਂ ਗਤਃ ।। ੪੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਗਦਾਧਾਰੀ ਉੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੇਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਕਾਰਿਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲੇऽਸੁਰੇ । ਤੁष੍ਟਾਵਾਦ੍ਯਗਦਾਪਾਣਿਂ ਵੇਧਾ ਹਰ੍षੇਣ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ ।। ੪੭.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦਰ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਦਿ ਗਦਾਧਾਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ।। ਗਦਾਧਰਂ ਵ੍ਯਪਗਤਕਾਲਕਲ੍ਮषਂ ਗਯਾਗਤਂ ਵਿਦਿਤਗੁਣਂ ਗੁਣਾਤਿਗਮ੍। ਗੁਹਾਗਤਂ ਗਿਰਿਵਰਗੌਰਗੇਹਗਂ ਗਣਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਂ ਵਰਦਮਹਂ ਨਮਾਮਿ ।। ੪੭.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਗਦਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਗਯਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਗੁਣ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਭ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'

ਅਹਃਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਾਦਿਸੁਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਵਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਿਤਿਭਵਦਾਰਣਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਕਲਿਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕਲਿਮਲਮਰ੍ਦਨਸ਼੍ਰਿਯਂ ਗਦਾਧਰਂ ਨੌਮਿ ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਸਾੜਨ ਵਿੱਚ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।

ਦृਢਾਦॄਢਂ ਪਰਿਵृਢਗਾਢਸਂਸ੍ਤੁਤਂ ਕਾਮਾਦ੍ਭੁਤਂ ਸੁਦृਢਮਰੂਢਿਰੂਢਿਗਮ੍। ਤਮਾਢ੍ਯਗਂ ਦृਢਦੁਰਿਤਾਦ੍ਯਢੌਕਿਤਂ ਸ੍ਵਢੌਕृਤਂ ਦृਢਤਰਗੋਤ੍ਰਸੂਕ੍ਤਿਭਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪੱਕਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਲਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਤ, ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਦੇਹਕਂ ਕਰਣਕਲਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਜਨ੍ਮਕਂ ਦਿਵਕਰਵੇਦਿਭੂषਿਤਮ੍। ਗਦਾਧਰਂ ਧ੍ਵਨਿਮੁਖਵਰ੍ਜਿਤਂ ਪਰਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਂ ਸਤਤ ਮਨਾਦਿਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਨਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਮਨੋऽਤਿਗਂ ਮਤਿਗਤਿਵਰ੍ਜਿਤਂ ਪਰਂ ਸਦਾਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ਿਰਸਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਂ ਬੁਧੈਃ। ਚਿਦਾਤ੍ਮਕਂ ਕਲਿਗਤਕਾਰਣਾਤਿਗਂ ਗਦਾਧਰਂ ਹृਦਯਗਤਂ ਨਮਾਮਿ ਤਮ੍ ।। ੪੭.

ਮੈਂ ਉਸ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਇਕ ਰੂਪ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ।। ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚਾਦਿਗਦਾਧਰਃ । ਊਚੇ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੪੭.

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਿਰੂਪਿਣਾ ।। ੪੭.

ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਵੱਸਾਂਗੇ।

ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਦਿਗਦਾਧਰਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤਵੇ। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੪੭.

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦੈਰਗਮ੍ਯਾ ਯਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਾਦਿਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੇ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਵਾਰਾਹਕਲ੍ਪੇ ਹ੍ਯਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਮਪ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਰਾ ।। ੪੭.

ਜੋ ਸਰੂਪ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੈ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੈਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸਨ੍ਤਾਰਣਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ। ਗਯਾਸ਼ਿਰਸਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੪੭.

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਰ ਉਤਾਰਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਗਯਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਕੁष੍ਠਰੋਗਾਦਿਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੪੭.

ਜੋ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋੜ੍ਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਮਾਦਿਗਦਾਧਰਮ੍। ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੪੭.

ਜੋ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕਲਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਗੁਣਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੇ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਂ ਤਥਾ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਸਤਤਂ ਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜਫਲਂ ਨਰਾਃ ।। ੪੭.

ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਗੁਣ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।

ਗਨ੍ਧਦਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਦਾਨਤਃ। ਧੂਪਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦੀਪਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੪੭.

ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਧ੍ਵਜਦਾਨਾਤ੍ਪਾਪਹਾਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਕृਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਭਾਕ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪਿਣ੍ਡਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨੇष੍ਯਤਿ ਵੈ ਪਿਤॄਨ੍ ।। ੪੭.

ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।