ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨ ਨਿਰਾਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ।। ੪੫.

ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਟਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ।

ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ। ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਵ੍ਰਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੪੫.

ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਦਾਮਰਾਃ। ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਧ੍ਵਮੇਵਂਵਿਧਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੪੫.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਵਰ ਦਿਓ।

ਸ਼ਿਲਾਹਂ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਪਾਵਨੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਨਦੀਨਦਸਰਸ੍ਤੀਰ੍ਥਦੇਵਾਦਿਭ੍ਯੋऽਤਿਪਾਵਨੀ ।। ੪੫.

ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ।

ऋष੍ਯਾਦਿਭ੍ਯੋ ਮੁਨੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਦੇਵੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਕਾਨ੍ਯਪਿ। ਤਾਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮਦ੍ਦੇਹੇ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾ ।। ੪੫.

ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੋ ਰੂਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਣ।

ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ ।। ੪੫.

ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਤਾਰੇ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਣ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਮਯਿ। ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਯਃ ਕੁਮਾਰਾਦ੍ਯਾ ਬਹੁਰੁਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੪੫.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ, ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ।

ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਦਰੂਪੇਣ ਦੇਵਤਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰੂਪਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਭੁਵਿ ।। ੪੫.

ਦੇਵਤੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕੋਸ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਪੂਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਧਿਕਾਰੀ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਭਾਕ੍ ।। ੪੫.

ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਪਿਣ੍ਡਕਂ ਯੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੪੫.

ਜੋ ਲੋਕ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।

ਗਦਾਧਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੀਂ ਨਰਾਃ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਪ੍ਰਯਾਗਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ।। ੪੫.

ਗਦਾਧਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਮਰਨਗੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਪੁਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਂਜ੍ਞਞ੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਫਲ੍ਗੁਨਿ। ਗਦਾਧਰਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮृਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਃ ਸਦਾ ।। ੪੫.

ਫਾਲਗੁਨੀ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾਸਾਗਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਦਾਧਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ।

ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵੇਦਜਾ ਵਾਪਿ ਚੋਦ੍ਭਿਦਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਸ਼ਿਲਾਯਾਨ੍ਤੇ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਤਾਮ੍ ।। ੪੫.

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਡੇ ਤੋਂ, ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੇ ਹਰੌ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ। ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਰ੍ਪਣਞ੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ।। ੪੫.

ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਵੀ ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਤਰਪਣ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ।

ਮਮ ਦੇਹੇ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਯੇ ਜਪਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਦਿਕਮ੍। ਅਚਿਰੇਣਾਪਿ ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਿਦ੍ਧਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵੈ ।। ੪੫.

ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਆਦਿਕ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।

ਪਿਤॄਣਾਂ ਕੁਲਸਾਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹਿਤਂ ਨਰਃ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਨਾ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਨਯੇਦ੍‌ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। ੪੫.

ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਆਦਿ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਾਵਤ੍ਯੋ ਹਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰੋਮੁਖ੍ਯਾ ਮਾਨਸਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਨृਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਦਧਤੋ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨਿਵਸਨ੍ਤੁ ਮੇ ।। ੪੫.

ਜਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਮਾਨਸ ਆਦਿਕ ਦੈਵੀ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।

ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨੋ ਯਾਨ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ। ਏਕੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ ।। ੪੫.

ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਵਚ੍ਛਿਲਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ। ਸਦਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਣਾਂ ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ।। ੪੫.

ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਗਣ, ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿਣ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਨਾਮੇਯਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ। ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਵੈ ਸ਼ਿਲਾ। ਮਮ ਦੇਹੇऽਸ਼੍ਮਰੂਪੇ ਚ ਯੇ ਜਪਨ੍ਤਿ ਤਪਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੪੫.

ਇਹ ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਓਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਪੱਥਰ ਵੀ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਪੱਥਰ ਰੂਪ ਤੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਜਪ ਜਾਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਜੁਹੋਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਚ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਜਪਹੋਮਤਪਾਂਸਿ ਚ। ਸ਼ਿਲਾਪਰ੍ਵ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾ ।। ੪੫.

—ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਜਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਤਪ ਆਦਿਕ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੪੫.

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।"

ਗਯਾਸੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਯਦਾ ਸ੍ਥਿਰਾ। ਤਦਾ ਪਾਦਾਦਿਰੂਪੇਣ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾਃ। ਵਰਂ ਸ਼ਿਲਾਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਦਧੁਃ ਸੁਰਾਃ ।। ੪੫.

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਤਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਆਦਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਿਲਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਨਾਰਦ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍। ਯਸ੍ਯਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ।। ੪੬.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਲਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾ ਦੇਵਰੂਪਾਤਿਪਾਵਨੀ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ।। ੪੬.

ਉਹ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ। 'ਵਿਚਿਤ੍ਰ' ਨਾਮ ਦਾ ਇਹ ਪੱਥਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਲ੍ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਪੁਰਂ ਯਯੁਃ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇ ਜਾਤੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਯਮਪੁਰੀ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ ।। ੪੬.

ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਰਿ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਜਦ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਮਪੁਰੀ ਵੀ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਗਈ।

ਯਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਊਚੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਅਧਿਕਾਰਂ ਗृਹਾਣਾਥ ਯਮਦਣ੍ਡਂ ਪਿਤਾਮਹ ।। ੪੬.

ਯਮ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਯਮ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਤੇ ਯਮਦੰਡ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਓ।"

ਯਮਮੂਚੇ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਧਾਰਯਸ੍ਵ ਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਗृਹੇ ਤਾਂ ਸਮਧਾਰਯਤ੍ ।। ੪੬.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।

ਯਮੋऽਧਿਕਾਰਂ ਸ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਪਿਨਾਂ ਸ਼ਾਸਨਾਦਿਕਮ੍। ਏਵਂਵਿਧਾ ਗੁਰੁਤਰਾ ਸ਼ਿਲਾ ਜਗਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ।। ੪੬.

ਯਮ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।