ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਾਤਾ ਗृਹੇ ਤਵ ਸ਼ਿਲਾ ਸਮਾਨੀਯਾਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂ ਧਾਰਯ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ।। ੪੪.

ਤੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਥਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਪਥਰ ਨੂੰ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੱਖ।

ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਯਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਰਯਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਧਾਰਿਤਾਯਾਨ੍ਤੁ ਸਸ਼ਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰੋऽਚਲਤ੍ ।। ੪੪.

ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਥਰ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਟਿਕ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਪਥਰ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੈਤ ਪਥਰ ਸਮੇਤ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿਆ।

ਦੇਵਾਨੂਚੇऽਥ ਰੁਦ੍ਰਾਦੀਞ੍ਛਿਲਾਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਕਿਲ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ ਸਕਲਾਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੪੪.

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵਾਃ ਪਾਦੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾਪਿ ਚਲਿਤੋऽਸੁਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਥ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਸ਼ਾਯਿਨਮ੍। ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚਾਦृਤ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਫਿਰ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

.ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ।। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪਤੇ ਨਾਥ ਨਮਾਮਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍। ਕਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਬੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ।। ੪੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"

ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਪਦ੍ਮਜਃ। ਹਰਿਰਾਹਾਨਯ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੂਕ੍ਤਃ ਸ ਤਮਾਨਯਤ੍। ਅਜਮੂਚੇ ਹਰਿਃ ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੋऽਸਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ ।। ੪੪.

ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਾ, ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਉਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਅਜਨ (ਜੋ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਦੱਸ।"

ਦੇਵਦੇਵ ਕृਤੇ ਯੋਗੇ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਗਯਾਸੁਰਃ। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ।। ੪੪.

"ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਯਾਸੁਰ ਪਥਰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਿਆ।"

ਰੁਦ੍ਰਾਦਿषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵਸੁਰੋऽਚਲਤ੍। ਇਦਾਨੀਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ ।। ੪੪.

"ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟਿਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੈਤ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅਡੋਲਤਾ ਲਈ, ਮਾਧਵ, ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।"

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਕृष੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਦਦੌ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ।। ੪੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੂਰਤਿ ਕੱਢ ਕੇ ਅਡੋਲਤਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਆਨੀਯ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸਮਧਾਰਯਤ੍। ਤਥਾਪਿ ਚਲਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਮਥਾਹ੍ਵਯਤ੍ ।। ੪੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਕੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਿਲਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।

ਆਗਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਃ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍। ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਾਭਿਧਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇਤਿ ਨਾਮਤਃ। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸ੍ਵਯਮਾਦਿਗਦਾਧਰਃ ।। ੪੪.

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੂਲ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਪਞ੍ਚਧਾਸੀਚ੍ਛਿਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਪਹਃ। ਪਿਤਾਮਹੋऽਥ ਫਲ੍ਗ੍ਵੀਸ਼ਃ ਕੇਦਾਰਃ ਕਨਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੪੪.

ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੰਜ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ: ਪਿਤਾਮਹ, ਫਲਗਵੀਸ਼, ਕੇਦਾਰ ਤੇ ਕਨਕੇਸ਼ਵਰ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਗਜਰੂਪੀ ਵਿਨਾਯਕਃ। ਗਯਾਦਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਰ੍ਕੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਕਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਵਿਃ ।। ੪੪.

ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਗਯਾਦਿਤਯ, ਉੱਤਰੀ ਸੂਰਜ, ਦੱਖਣੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰਵੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੀਤਾਭਿਧਾਨੇਨ ਗੌਰੀ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਹ੍ਵਯਾ। ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ।। ੪੪.

ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸੀਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਗੌਰੀ ਜੀ ਮੰਗਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸੰਧਿਆ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪੂषਾ ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੇਯੌ ਮਾਰੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਯਕਃ। ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਾਕ੍ਤਿਭਿਃ ।। ੪੪.

ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅੱਠ ਵੱਡੇ ਵਸੂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਇਕ ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਆਦ੍ਯਯਾ ਗਦਯਾ ਚਾਸੌ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਥਿਰੀਕृਤਃ। ਸ੍ਥਿਤ ਇਤ੍ਯੇਵ ਹਰਿਣਾ ਤਸ੍ਮਾਦਾਦਿਗਦਾਧਰਃ ।। ੪੪.

ਉਸ ਮੂਲ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਥੇ ਹਰੀ ਜੀ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਿ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਊਚੇ ਗਯਾਸੁਰੋ ਦੇਵਾਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮਮਲਂ ਮਯਾ। ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਯਜਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਕ ਬੋਲ 'ਤੇ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ?'

ਯਤ੍ਸੁਰੈਃ ਪੀਡਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗਦਯਾ ਹਰਿਣਾ ਤਥਾ। ਪੀਡਿਤੋ ਯਦ੍ਯਹਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ।। ੪੪.

'ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ।'

ਗਦਾਧਰਾਦਯਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਯਾਸੁਰਮ੍। ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਦੇਵਾਨੂਚੇ ਗਯਾਸੁਰਃ ।। ੪੪.

ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਗਯਾਸੁਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਗਯਾਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਾਵਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਾਃ। ਤਾਵਚ੍ਛਿਲਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਸਕਲਾ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵੈ ।। ੪੪.

'ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਉਨਾ ਚਿਰ ਪੱਥਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਣ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ।'

ਪਞ੍ਚਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਗਯਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮੇਕਂ ਗਯਾਸ਼ਿਰਃ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍ ।। ੪੪.

'ਗਯਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪੰਜ ਕੋਸ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗਯਾ ਸ਼ਿਰ ਇੱਕ ਕੋਸ। ਇਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ।'

ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਤਰ੍ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਤ੍ਫਲਾਧਿਕਮ੍। ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਞ੍ਚ ਕੁਲਾਨਾਂ ਚੋਦ੍ਧਰੇਨ੍ਨਰਃ ।। ੪੪.

'ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਤਰਪਣ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।'

ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਯੂਯਂ ਤਿष੍ਠਤ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਗਦਾਧਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਲੋਕਾਦ੍ਭੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਘਨਾਸ਼ਨਾਤ੍ ।। ੪੪.

'ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸੋ। ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਆਪ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਪਿਣ੍ਡਕਂ ਯੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਤੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੁ ਚ ਸੇਵਿਨਾਮ੍ ।। ੪੪.

'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।'

ਨੈਮਿषਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ਼੍ਚਾਵਿਮੁਕ੍ਤਿਕਮ੍। ਏਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਿਵਿ ਭੁਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਸਦਾ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਹਿਤਂ ਸੁਰਾਃ ।। ੪੪.

'ਨੈਮਿਸ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੰਗਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤਿਕਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚਾਹੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਤੋਂ ਹੋਣ, ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ!'

ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਰਗਣਾ ਯੁष੍ਮਾਸ੍ਵੇਕਾਪਿ ਦੇਵਤਾ। ਚੇਨ੍ਨ ਤਿष੍ਠੇਦਹਂ ਚਾਪਿ ਸਮਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੪੪.

'ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।'

ਗਯਾਸੁਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯਃਸੁਰਾਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਾਦਾਨਰ੍ਚ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰ੍षਿਤੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋऽਭਵਤ੍ ।। ੪੪.

ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਦੈਤ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਚੈਵ ਦੇਵੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਵਜਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚਕ੍ਰੋਸ਼ੀਂ ਗਯਾਂ ਤਥਾ। ਗृਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਾਨ੍ ।। ੪੪.

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਕੋਸ ਵੱਡੇ ਪੰਜਵੰਜਾ ਪਿੰਡ ਤੇ ਗਯਾ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।