ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਯਾਸੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਃ। ਸਂਪੂਜ੍ਯੋਤ੍ਥਾਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਣ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ। ਯਦਾਗਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ।। ੪੪.

ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।

ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਗਾਙ੍ਗਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਿਤਰ੍ਗੁਰੋ। ਯਦਰ੍ਥਮਾ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। ੪੪.

ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਭ੍ਰਮਤਾ ਮਯਾ। ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਨ ਤੁ ਤੇ ਤਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ।। ੪੪.

ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਅਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿਮੇऽਸੁਰ ।। ੪੪.

ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਯਜਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋ।

ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਦੇਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਪਿਤृਵਂਸ਼ਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਮੇ ਦੇਹੇ ਯਾਗਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ ।। ੪੪.

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਰ ਵੰਸ਼ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਵਯੈਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਦੇਹਃ ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਾਗੋऽਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੪੪.

ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯਜਨ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੇ ਗਯਾਸੁਰਃ। ਨੈऋਤੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਕੋਲਾਹਲੇ ਗਿਰੌ ।। ੪੪.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਯਾਸੁਰ ਸ਼੍ਵੇਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਨੈਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰੋ ਮਾਨਸਾਨृਤ੍ਵਿਜੋऽਸृਜਤ੍ ।। ੪੪.

ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੈਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਰਿਤਵਿਜ ਬਣਾਏ।

ਅਗ੍ਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮ੍ਮृਤਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਮृਦੁਮ੍। ਕੁਮੁਥਿਂ ਵੇਦ ਕੌਣ੍ਡਿਲ੍ਯਂ ਹਾਰੀਤਂ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਕृਪਮ੍ ।। ੪੪.

ਅਗਨਿਸ਼ਰਮਾ, ਮ੍ਰਿਤ, ਸ਼ੌਨਕ, ਯਾਂਜਲੀ, ਮ੍ਰਦੁ, ਕੁਮੁਥੀ, ਵੇਦਕੌਂਡਿਲ, ਹਾਰੀਤਾ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪ।

ਗਰ੍ਗਂ ਕੌਸ਼ਿਕਵਾਸਿष੍ਠੌ ਮੁਨਿਂ ਭਾਰ੍ਗਵਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਵृਦ੍ਧਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰਂ ਕਣ੍ਵਂ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੇਵਲਮ੍ ।। ੪੪.

ਗਰਗ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਭਾਰਗਵ ਮੁਨੀ ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਧ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ, ਕਣਵ, ਮਾਂਡਵਿਆ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੇਵਲ।

ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸੁਤਾਲਂ ਦਮਨਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਕਙ੍ਕਮੇਵ ਚ। ਲੌਕਾਕ੍ਸ਼ਿਞ੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੪੪.

ਸ਼ਵੇਤ, ਸੁਤਾਲ, ਦਮਨ, ਸੁਹੋਤਰ, ਕੰਕ, ਲੌਕਾਖਸ਼ੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਵੀ;

ਦਧਿਪਞ੍ਚਮੁਖਂ ਵਿਪ੍ਰਮृषਭਂ ਕਰ੍ਕਮੇਵ ਚ। ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਂ ਗੋਭਿਲਞ੍ਚ ਮੁਨਿਮੁਗ੍ਰਮਗਾਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੪੪.

ਦਧਿਪੰਜਮੁਖ, ਵਿਪ੍ਰਮ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਕਰਕ, ਕਾਟਿਆਨ, ਗੋਭਿਲ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਮਗਾਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ;

ਸੁਪਾਲਕਂ ਗੌਤਮਞ੍ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਸ਼ਿਰੋਵ੍ਰਤਮ੍। ਜਟਾਮਾਲਿਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਚਾਟੁਹਾਸਞ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ੪੪.

ਸੁਪਾਲਕ, ਗੌਤਮ, ਵੇਦਸ਼ਿਰਸ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਟਾਮਾਲੀ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਾਟੁਹਾਸ ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੀ;

ਆਤ੍ਰੇਯਂ ਚਾਪ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਮੌਪਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਗੋਕਰ੍ਣਞ੍ਚ ਗੁਹਾਵਾਸਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮੁਮਾਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੪੪.

ਆਤ੍ਰੇਯ, ਅੰਗਿਰਸ, ਔਪਮਨਯੂ ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਗੋਕਰਨ ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਅਤੇ ਉਮਾਵ੍ਰਤ;

ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਕਰੋਦ੍ਯਾਗਂ ਗਯਾਸੁਰਸ਼ਰੀਰਕੇ ।। ੪੪.

ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ।

ਅਗ੍ਨਿਸ਼ਰ੍ਮਾਪਿ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਮੁਖਾਦੇਤਾਨਥਾਸृਜਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਂ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਹਵਨੀਯੌ ਤਪੋऽਵ੍ਯਯਃ ।। ੪੪.

ਅਗਨਿਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਤਪस्या ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ: ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ, ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅਤੇ ਆਹਵਨੀਯਾ।

ਸਤ੍ਯਾਵਸਥ੍ਯੌ ਦੇਵਰ੍षੇ ਯੇषੁ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ ।। ੪੪.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਨਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਾਵਭृਥੇਨ ਤੁ। ਯਜ੍ਞਯੂਪਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਨੀਯ ਵ੍ਯਰੋਪਯਤ੍ ।। ੪੪.

ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਯੂਪ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਸਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਰਸ੍ਯੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਚਲਿਤਸ਼੍ਚਕਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਮਭਾषਤ ।। ੪੪.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉੱਤਮ ਯੂਪ ਸੁਭ ਸਰੀਵਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਰਿਆ ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।

ਜਾਤਾ ਗृਹੇ ਤਵ ਸ਼ਿਲਾ ਸਮਾਨੀਯਾਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਾਂ ਧਾਰਯ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ।। ੪੪.

ਤੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਥਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਉਸ ਪਥਰ ਨੂੰ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੱਖ।

ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਯਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਰਯਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਧਾਰਿਤਾਯਾਨ੍ਤੁ ਸਸ਼ਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰੋऽਚਲਤ੍ ।। ੪੪.

ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਥਰ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਟਿਕ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਪਥਰ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੈਤ ਪਥਰ ਸਮੇਤ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿਆ।

ਦੇਵਾਨੂਚੇऽਥ ਰੁਦ੍ਰਾਦੀਞ੍ਛਿਲਾਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਃ ਕਿਲ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ ਸਕਲਾਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੪੪.

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵਾਃ ਪਾਦੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾਪਿ ਚਲਿਤੋऽਸੁਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਥ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਸ਼ਾਯਿਨਮ੍। ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚਾਦृਤ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਫਿਰ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

.ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ।। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪਤੇ ਨਾਥ ਨਮਾਮਿ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍। ਕਤਿਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਬੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ।। ੪੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"

ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਪਦ੍ਮਜਃ। ਹਰਿਰਾਹਾਨਯ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਵਿष੍ਣੂਕ੍ਤਃ ਸ ਤਮਾਨਯਤ੍। ਅਜਮੂਚੇ ਹਰਿਃ ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੋऽਸਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ ।। ੪੪.

ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵਤਾ, ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਉਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਅਜਨ (ਜੋ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਦੱਸ।"

ਦੇਵਦੇਵ ਕृਤੇ ਯੋਗੇ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਗਯਾਸੁਰਃ। ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ।। ੪੪.

"ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਯਾਸੁਰ ਪਥਰ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਿਆ।"

ਰੁਦ੍ਰਾਦਿषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵਸੁਰੋऽਚਲਤ੍। ਇਦਾਨੀਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮਾਧਵ ।। ੪੪.

"ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟਿਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੈਤ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅਡੋਲਤਾ ਲਈ, ਮਾਧਵ, ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।"

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਕृष੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਤਃ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਦਦੌ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ।। ੪੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੂਰਤਿ ਕੱਢ ਕੇ ਅਡੋਲਤਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।