ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਥੂਲਃ षष੍ਟਿਰ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋऽਸੌ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਕੋਲਾਹਲਗਿਰਿਵਰੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ।। ੪੪.

ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਸਠ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਂ ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍। ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਾਪਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ ।। ੪੪.

ਉਹ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਟਿਕੇ ਰਹਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇऽਥ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਗਯਾਸੁਰਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਏ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਗਯਾਸੁਰ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।' ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਵ੍ਰਜਾਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਃ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਕੈਲਾਸੇ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਦੇਵ ਮਹਾਸੁਰਾਤ੍ ।। ੪੪.

ਆਓ ਅਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ; ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਵ੍ਰਜਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ ਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ।। ੪੪.

ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੀਂ।' ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ।। ੴ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣਵੋ ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣਵੇ। ਰੋਚਿष੍ਣਵੇ ਜਿष੍ਣਵੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਿਗ੍ਰਸਿष੍ਣਵੇ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਓਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਧਰਿष੍ਣਵੇऽਖਿਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਾਰਯਿष੍ਣਵੇ । ਵਰ੍ਦ੍ਧਿष੍ਣਵੇ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਭ੍ਰਾਜ੍ष੍ਣਿਵੇ ਨਮਃ ।। ੪੪.

ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਥੰਮਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ।। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ। ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੪੪.

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਗਯਾਸੁਰਭਯਾਦ੍ਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਨਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧਰਿਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਯਾਨ੍ਤੁ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤਃ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੈਤ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ।

ਕੇਸ਼ਵੇ ਗਰੁਡਾਰੂਢੋ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਗਯਾਸੁਰੇ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਯੁਰ੍ਵਾਹਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੪੪.

ਕੇਸ਼ਵ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਯਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਲਈ ਗਿਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ।

ਊਚੁਸ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਯਾਸੁਰ ।। ੪੪.

ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਵਰ ਦੱਸ, ਗਯਾਸੁਰ।'

ਗਯਾਸੁਰ ਉਵਾਚ।। ਯਦਿਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਥ ਮੇ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਤੀਰ੍ਥਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ — ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ —'

ਦੇਵੇਭ੍ਯੋऽਤਿਪਵਿਤ੍ਰੋऽਹਮृषਿਭ੍ਯੋऽਪਿ ਸ਼ਿਵਾਵ੍ਯਯਾਤ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਯੋਗਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।

ਨ੍ਯਾਸਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਿਭ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ। ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋऽਤਿਪਵਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਵਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਸੁਰਾਃ ।। ੪੪.

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।

ਪਵਿਤ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਰ੍ਦਿਵਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਹਰਿਪੁਰਂ ਯਯੁਃ ।। ੪੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ', ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਜਾਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਯਮਪੁਰੀ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਯਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਤੋऽਗਮਤ੍ ।। ੪੪.

ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਯਮ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੂਚਿਰੇ ਦੇਵਾ ਗਯਾਸੁਰਵਿਲੋਪਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੋऽਧਿਕਾਰੋ ਵੈ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾਮਹ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ, ਪਿਤਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਭਾਲੋ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੇऽਸੁਰੇ ।। ੪੪.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'

ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕ ਤ੍ਰਯਂ ਹ੍ਯਭੂਤ੍। ਦੇਵੈਰੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੪੪.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।

ਗਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿ ਦੇਹਕਮ੍। ਵਿष੍ਣੂਕ੍ਤਃ ਸਸੁਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗਤ੍ਵਾऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍ ।। ੪੪.

ਅਸੁਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਯਜਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੰਗੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਚਲੇ ਗਏ।

ਗਯਾਸੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਃ। ਸਂਪੂਜ੍ਯੋਤ੍ਥਾਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਣ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੪.

ਗਯਾਸੁਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਤਪਃ। ਯਦਾਗਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ।। ੪੪.

ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।

ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਗਾਙ੍ਗਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪਿਤਰ੍ਗੁਰੋ। ਯਦਰ੍ਥਮਾ ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍ ।। ੪੪.

ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਭ੍ਰਮਤਾ ਮਯਾ। ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਨ ਤੁ ਤੇ ਤਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ।। ੪੪.

ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਅਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦੇਹਿਮੇऽਸੁਰ ।। ੪੪.

ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਯਜਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੋ।

ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਦੇਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਪਿਤृਵਂਸ਼ਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਮੇ ਦੇਹੇ ਯਾਗਂ ਕਰੋषਿ ਚੇਤ੍ ।। ੪੪.

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਰ ਵੰਸ਼ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਵਯੈਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਦੇਹਃ ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਮੁਪਕਾਰਾਯ ਯਾਗੋऽਵਸ਼੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੪੪.

ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯਜਨ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕਲ੍ਪੇ ਗਯਾਸੁਰਃ। ਨੈऋਤੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਦਾ ਕੋਲਾਹਲੇ ਗਿਰੌ ।। ੪੪.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਯਾਸੁਰ ਸ਼੍ਵੇਤ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਨੈਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰੋ ਮਾਨਸਾਨृਤ੍ਵਿਜੋऽਸृਜਤ੍ ।। ੪੪.

ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪੈਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਰਿਤਵਿਜ ਬਣਾਏ।